ενημέρωση 5:47, 23 October, 2017

Δήμαρχος από τα Lidl

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

…Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε... γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε. Μάνος Χατζιδάκις 

Η φράση «από τα Lidl» έχει καταστεί στην Ελληνική-Κηφισιώτικη δημόσια σφαίρα του διαδικτύου, κυρίως στο Facebook και στο Twitter, συνώνυμο της φτηνής, πρόχειρης απομίμησης, της απομίμησης χαμηλής ποιότητας. Σαν να λέμε «κινέζικο» με τη μεταφορική, όμως, σημασία του όρου. Κι ενώ ο όρος «κινέζικο» αναφέρεται, πάντα μεταφορικά, στα πάσης φύσεως χαμηλής ποιότητας προϊόντα απομίμησης όπως ρούχα, οικιακά είδη, εργαλεία, αυτοκίνητα κ.ά. ο επίσης μεταφορικός όρος «από τα Lidl» αναφέρεται όχι μόνο σε χαμηλής ποιότητας προϊόντα αλλά και σε χαμηλής ποιότητας απομιμήσεις σε ανθρώπινες ιδιότητες και χαρακτηριστικά.

Έτσι λένε κάποιοι για «βασιλόπιτα από τα Lidl.. Για να δώσεις το κομμάτι του Χριστού αυτοπροσώπως», για «τροφή σκύλου από τα Lidl…», για «πιστολάκι από τα Lidl. για όσους παίζουν Ρώσικη ρουλέτα» κ.ά. αλλά μιλάνε επίσης για «χιούμορ από τα Lidl», για «ηθική από τα Lidl», για «Δήμαρχο από τα Lidl», αλλά και για «θρησκευτική Δημαρχία από τα Lidl» κτλ.

Η διάδοση των φτηνών απομιμήσεων, των προϊόντων «από τα Lidl» γίνεται μια ευρέως καθιερωμένη πρακτική για πολίτες που αμείβονται χαμηλά και συνεπώς μόνο με φτηνά σε ποιότητα και τιμή προϊόντα μπορούν να ικανοποιήσουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους. Το ξέρουν καλά αυτό οι Έλληνες και άλλοι μετανάστες στη Γερμανία, από όπου και τα Lidl, ή όπως τους λένε μάλλον υποτιμητικά στα γερμανικά, οι «γκαστ-αρμπάϊτερ». Το ξέρουν καλά οι μετανάστες που εδώ και αρκετά πλέον χρόνια εργάζονται στην Ελλάδα με εξευτελιστικές αμοιβές – οι Αλβανοί, Βούλγαροι, κ.ά. οικονομικοί πρόσφυγες από τις ανατολικές χώρες στον σημερινό «παράδεισο». Ωστόσο τα προϊόντα «από τα Lidl» τα μαθαίνουν πλέον καλά ευρύτατα στρώματα του πληθυσμού σε συνθήκες κρίσης και συμπίεσης των εισοδημάτων τους. Δεν είναι καθόλου τυχαίος ο πολλαπλασιασμός των καταστημάτων Lidl από την αρχή της κρίσης στις αρχές της δεκαετίας 2010 μέχρι και σήμερα.

Ακόμη περισσότερο δεν είναι καθόλου τυχαίος ο πολλαπλασιασμός των επισκεπτών και των χρημάτων που δαπανούν στο συγκεκριμένο σουπερμάρκετ σε σχέση με τις δαπάνες τους στα υπόλοιπα σουπερμάρκετ. Έτσι, για σημαντικό μέρος του πληθυσμού τόσο ημεδαπών όσο και αλλοδαπών (κάτι που από μόνο του έχει ενδιαφέρον σαν σημείο ίσης συνάντησης των δυο αυτών κατηγοριών πληθυσμού που δεν συμβαίνει με την ίδια δύναμη αλλού), η υλική τους ζωή έχει πλέον γίνει «ζωή από τα Lidl». Ζωή στην οποία καταναλώνουν κρέατα, λαχανικά, φρούτα, γαλακτοκομικά, χαρτικά, ζυμαρικά, αλκοολούχα ποτά κ.ά. προϊόντα, χαμηλής τιμής αλλά και χαμηλής ποιότητας, ετερώνυμα αντίγραφα γνωστών μαρκών.

Η κρίση συνήθισε πολλούς, στην πράξη διαρκώς περισσότερους, να ζουν με φτηνά αντίγραφα γνωστών μαρκών. Τους συνήθισε να ζουν στο περιθώριο, στις γωνιές της ζωής, απ’ όπου να παρατηρούν, τα πρωτότυπα προϊόντα και όσους τα αγοράζουν και τα καταναλώνουν, προσπαθώντας από ντροπή και αίσθημα μειονεξίας να κρύψουν τα δικά τους αντίγραφα. Κυρίως τους συνήθισε να μην έχουν τη δική τους πυξίδα σε μια τόσο σημαντική πράξη στο σύγχρονο δήθεν θρησκευτισμό, όπως είναι στη πράξη η Δημαρχία Θωμάκου, αλλά κοιτούν συνεχώς δίπλα, στον κόσμο των πρωτότυπων, και να τον αντιγράφουν. Να αντιγράφουν όχι μόνο και όχι τόσο προϊόντα όσο νοοτροπίες, συμπεριφορές και αξίες, που αφού δεν μπορούν να ικανοποιήσουν με τα πρωτότυπα, προσπαθούν με τα αντίγραφα. Τους συνήθισε να ζουν διαρκώς όχι τη δική τους ζωή αλλά τη ζωή κάποιων άλλων, ευκατάστατων και «καθωσπρέπει», νοιώθοντας ενοχικά και μειονεκτικά γι’ αυτό.

Όμως χειρότερο και από αυτό είναι όχι τόσο το ότι στα χρόνια της κρίσης οι χειμαζόμενοι πληθυσμοί περιορίζονται σε υλικά αγαθά «από τα Lidl» αλλά και σε πνευματικά, κοινωνικά, πολιτικά και πολιτιστικά αγαθά «από τα Liid». Ταινίες που όχι μόνο τις βλέπουν φτηνά στο διαδίκτυο ή στην τηλεόραση αλλά είναι και φτηνές απομιμήσεις σπουδαίων ταινιών. Μουσική που είναι φτηνή ή δωρεάν αλλά γι’ αυτό πάλι είναι κακέκτυπο αντίγραφο τη λαϊκής, δημοτικής, ή ακόμα και της ξένης μουσικής.

Μέχρι και Δήμαρχο από τα Lidl, λένε ότι διαθέτει η πόλη της Κηφισιάς. Ο πήχης αυτής της πόλης έχει κατέβει πολύ με την ανάληψη και μόνο των καθηκόντων του από τον Γ. Θωμάκο.

Ειδήσεις που κι αυτές είναι δωρεάν αλλά τόσο φτηνές που με το ζόρι τις ανακαλεί κάποιος στη συζήτηση. Ειδήσεις που είναι γεμάτες ψεύδη ή παρατραβηγμένα γεγονότα, στερεότυπα, ιδίως ρατσιστικής κι σεξιστικής φύσης, φτηνό χιούμορ και εν γένει πολύ περιορισμένη λεκτική επάρκεια, ειδήσεις που αντί να διαφωτίζουν συσκοτίζουν ακόμα περισσότερο τον αμαθή και ιδίως τον ημιμαθή νου. Κι ακόμα χειρότερα, πληροφόρηση για κρίσιμα ζητήματα, όπως είναι τα ζητήματα ήθους, από κομπογιαννίτες ή ερασιτέχνες πολιτικούς που έχουν μόνο ένα πράγμα στο μυαλό τους. Τον πλουτισμό την ανάδειξή τους μέσω του Δήμου.

Ο Δήμος είναι ένα πολύ κακό εκκολαπτήριο ανθρώπων που το μπόι τους κάτω του μετρίου, το ήθος και ύφος εφαπτόμενο με τα νερά του βούρκου.

Ερασιτέχνες κομπάρσους της πολιτικής σκηνής που το μοναδικό που σκέφτονται πως θα ανεβάσουν τέτοια μυαλά, αδιαφορώντας για τη ζωή των άλλων γιατί προέχει η δική τους και του «αφεντικού», και κυρίως χωρίς επιλογή, χωρίς στοιχειώδη προστασία για να μπορούν να έχουν δικαίωμα στην επιλογή. Και η συνέχεια είναι μεγάλη. Εκμάθηση τρόπων σκέψης, δυστυχώς «από τα Lidl», πληροφορίες για τις ανθρώπινες σχέσεις «από τα Lidl», ιστορικές «γνώσεις» «από τα Lidl» (συνήθως φουλ στον εθνικισμό και τη ρατσιστική προκατάληψη) κοκ.

Με άλλα λόγια η φτώχεια ως συνέπεια της κρίσης, μα κυρίως η φτώχια του επιπέδου καθώς και η αλματώδης αύξηση στη χρήση των νέων μέσων, επίσης ως συνέπεια της κρίσης, σε συνδυασμό με την κατάρρευση του ελέγχου που έθετε παλιά η σύγχρονη ζωή χρησιμοποιώντας το Δήμο, σε ότι φορά την παραγωγή αλλά κυρίως τα στάνταρτς των διακινούμενων υλικών και πνευματικών αγαθών που απαίτησαν και απαιτούν οι πνευματικές, ηθικές πολιτικές, οδήγησαν και οδηγούν ένα διαρκώς αυξανόμενο μέρος του πληθυσμού να ζει μια ζωή «από τα Lidl». Και το κακό είναι ότι αυτή η «ζωή από τα Lidl» δεν περιορίζεται μόνο στα υλικά και πνευματικά αγαθά αλλά επεκτείνεται και στα ατομικά κοινωνικά μας δικαιώματα. Με άλλα λόγια ένα διαρκώς αυξανόμενο μέρος των πολιτών συνηθίζει να ζει με ελευθερίες που μοιάζουν αλλά δεν είναι ελευθερίες, με λόγο στη λήψη των αποφάσεων στη ζωή του που είναι μάλλον διακοσμητικός, αλλά και με κοινωνική ασφάλεια που είναι παρωδία. Με άλλα λόγια, χωρίς να το καταλαβαίνει συνηθίζει να ζει σε αόρατες φαβέλες, ενώ νομίζει πως ζει σε κανονικές συνοικίες, πόλεις και γειτονιές.

Το χειρότερο, συνηθίζουμε να ζούμε να συναναστρεφόμαστε, εξαρτόμαστε με άτομα από «τα Lidl».- 

Τελευταία τροποποίηση στιςΠαρασκευή, 16 Ιουνίου 2017 19:54

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.