ενημέρωση 9:12, 25 September, 2018

Γκεσέμια ή μαντρόσκυλα; - τι διαφορετικό θα έκανε ο Γεωργαλάς κύριε Θωμάκο

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Συλλογίζεται το μέλλον της Κηφισιάς και συμμερίζεται τα οράματα των ομογάλακτων του για μία σύγχρονη πόλη που θα υπηρετεί δημοκρατικές αξίες. Ταυτόχρονα υπηρετεί την πιο αναποτελεσματική και αυταρχική ακροδεξιά διοίκηση υπό τον Γ. Θωμάκο και τον βοηθό του Βαγγέλη Αυλίτη.

Διχασμός προσωπικότητας; Όχι απόλυτα, αφού η σύγχρονη ιστορία έχει να προσφέρει παραδείγματα τύπου Γεωργαλά. Με εμφανή σημάδια γενιτσαρισμού, απόλυτα κατανοητά όταν οι ανάγκες της ματαιοδοξίας υπερνικούν την συνέπεια στις ιδέες.

Πριν από λίγες ημέρες η Διοίκηση Θωμάκου αποφάσισε να εκδικηθεί τους μη  συμμορφωθέντες προς τας υποδείξεις, «κλέβοντας» χρόνια από τον υπολογισμό της αποζημίωσης τους. Κάποιος που εργάστηκε για 25 χρόνια, θα αποζημιωθεί παράνομα για μόλις 9, διαστρέφοντας, με τον δικτατορικό τρόπο που εθίστηκαν να διοικούν παράνομα, ετσιθελικά.

Ταυτόχρονα, δεν αποδίδουνε εντελώς παράνομα δεδουλευμένα πολλών μηνών. Με αστείες δικαιολογίες και προσχηματικές φαντασιώσεις.

Ο αντιδήμαρχος Αυλίτης διαρρήγνυε τα ιμάτια του πριν από λίγους μήνες για την πλήρη αποζημίωση των εργαζομένων χωρίς ρεβανσισμό και εκδικητικότητα. Ήταν μία προσπάθεια να εμφανιστεί ως δημοκρατικά μετριοπαθές αντίβαρο στην βαρβαρότητα των πρώην. Όταν μάλιστα τον περικύκλωσαν το Δήμο οι ομογάλακτοι του, Καλός και κάποιοι άλλοι που δεν γνώριζε κατ όψη, κομπορρημονούσε ότι θα παραιτηθεί αν τον εκθέσουν.

Τι απέγινε άραγε αυτή η πολιτική δέσμευση; Πασπαλίστηκε με άχνη ζάχαρη όπως αυτή που κάλυψε τα οικονομικά εγκλήματα του εκσυγχρονισμού; Δίνοντας την δυνατότητα στους πρωταγωνιστές του να επιστρέψουν από την πίσω πόρτα της αναγκαιότητας της θρησκευτικότητας;

Τι διαφορετικό θα έκανε ο «διαχρονικός» Γεωργαλάς της ιστορίας μας; Τι συνδέει τη δεξαμενή των ανέξοδων λόγων και της προοδευτικής ρητορείας με την δεξαμενή της σαδιστικής, ακροδεξιάς και θρησκευόμενης πολιτικής πρακτικής στις τελικές αποφάσεις; Ο Ελιτισμός της παντοδυναμίας και της λογικής ότι η εξουσία είναι ατρόμητη. Και πως μπορεί να γίνουν τα πάντα στο όνομα της μεθυστικής της επιρροής. Ποιος θα θυμάται ότι άλλο είπα, άλλο σκεφτόμουν, άλλο εννοούσα και κάτι πολύ διαφορετικό τελικά υλοποίησα; Ποιος θα αναζητήσει την πίστη του στην αλήθεια και την πολιτική εντιμότητα; Ο Θωμάκος; Ο Αυλίτης; Ο Χρήστος Καλός; Ποιος θα τον κρίνει και με ποιο κώδικα αξιών και συνέπειας; ΚΑΝΕΙΣ. Αρκεί στο τέλος της ημέρας, να είναι αρεστός στο περιβάλλον του Μεγάρου Διονύσου και Μυρσίνης ή οποιουδήποτε άλλου ευυπόληπτου κέντρου.

Είναι τραγικά λίγος ο πολιτικός που αναζητά «φουστάνια» να κρυφτεί και να μεταθέσει τις ευθύνες του, τις αδυναμίες ή την ανεπάρκεια του. Κρυψώνες υπάρχουν πολλές. Πότε ο Βάρσος, τώρα ο Χιωτάκης, ή το απρόσωπο διοικητικό προσωπικό.

Είναι τραγικά λίγος ο πολιτικός που φοβάται την αλήθεια. Στην περίπτωση των εργαζομένων του Δήμου κύριε Γιώργο Θωμάκο είστε ανεπανόρθωτα εκτεθειμένος. Και αν όπως λένε οι κακές γλώσσες μετά τις τελευταίες εξελίξεις, θα είστε τραγικά και ιστορικά διπλά εκτεθειμένος. Μπορεί τώρα να μην σας ενοχλεί. Όπως δεν απασχολούσε και τον Γεωργαλά την εποχή της παντοδυναμίας του.-

Τελευταία τροποποίηση στιςΤρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018 19:40

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.