ενημέρωση 3:58, 15 July, 2018

Μητροπολίτη Κηφισιάς - οι θέσεις σας είναι άκαιρες, οπισθοδρομικές, ένα βήμα από το μεσαίωνα

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο Μητροπολίτης Κηφισιάς επιτέθηκε στον μακαρίτη Στίβεν Χόκινγκ. Το μόνο που καταφέρνει ο Μητροπολίτης Κηφισιάς, και η Εκκλησία με παρεμβάσεις όπως αυτή –με ύβρεις, αφορισμούς και κραυγές μίσους και απαξίας– είναι να υποσκάπτει το κύρος της.

Είναι τόσες φορές το τελευταίο καιρό που ένας Μητροπολίτης υποδαυλίζει με άσκοπες-άκαιρες και άσχετες δηλώσεις, προσπαθεί να πολεμήσει με τον λόγο του, να αφορίσει, να αφανίσει «εχθρούς» της Εκκλησίας.

Η εκκλησία στα του οίκου της

Την φορά αυτή έβαλε ο Μητροπολίτης Κηφισιάς κατά του έργου του επιστήμονα Στίβεν Χόκινγκ. Ο Μητροπολίτης Κηφισιάς, Αμαρουσίου και Ωρωπού, Κύριλλος, κατά κόσμον Κωνσταντίνος Μισιακούλης, ο οποίος στο μήνυμα των ημερών –το οποίο σημειωτέον διαβάστηκε σε δεκάδες ενορίες– αναλώθηκε σε ύβρεις για τον σπουδαίο αστροφυσικό επιστήμονα που έφυγε από τη ζωή πριν λίγο καιρό.

Σε αυτό το ιδιότυπο και βεβιασμένο μνημόσυνο, καθώς δεν έχουν συμπληρωθεί καν σαράντα μέρες από την απώλεια του Στ. Χόκινγκ, ο κ. Κύριλλος καταλόγισε στον Χόκινγκ έπαρση και αλαζονεία, αμφισβήτησε τις θέσεις του μέσα από το πρίσμα του ορθόδοξου χριστιανικού δόγματος, απέδωσε την τυφλότητα του έναντι της ύπαρξης του Θεού στο θάμπος των επιστημονικών επιτευγμάτων του, προσπάθησε να τον «μικρύνει» υπογραμμίζοντας την κοινή ανθρώπινη «μοίρα» του, τον θάνατο.

Θέλοντας –ατυχώς- να αντικαταστήσει τον λόγο του Χριστού είπε

«Πρόσφατα πέθανε ένας διακεκριμένος αστροφυσικός, ο Στίβεν Χόκινγκ», είπε. «Εσβησε κι αυτός όπως τόσοι άλλοι. Θαμπωμένος από τα επιστημονικά του επιτεύγματα, γεμάτος έπαρση και αλαζονεία ισχυριζόταν ότι δεν χρειάστηκε το χέρι του Θεού, για να δημιουργήσει το σύμπαν, αλλά έγινε μόνο με την δύναμη των νόμων της φύσης. Ο Θεός αποσύρθηκε από το σύμπαν και τον άνθρωπο και ως εκ τούτου η μεταθανάτια ζωή είναι ένα παραμύθι. Βέβαια αυτός και όσοι τον ακολουθούν ξεχνάνε ότι υπάρχουμε, επειδή υπάρχει ο Θεός. Ζούμε, γιατί το θέλει Εκείνος. Η αναπνοή μας είναι στα χέρια Του. Όσοι, λοιπόν, σκοτώνουν τον Θεό στον ουρανό, αφήνουν τον άνθρωπο στη γη ορφανό, μόνο του και απελπισμένο στις οδύνες και τα αδιέξοδά του».

Στο κείμενο του ο Μητροπολίτης Κηφισιάς που βρίθει ανακριβειών, με κορυφαία αυτή της τελευταίας φράσης: ο Χόκινγκ μπορεί να υποστήριζε ότι «δεν υπάρχει παράδεισος ή μετά θάνατον ζωή, αυτό είναι ένα παραμύθι για όσους φοβούνται το σκοτάδι…», αλλά όχι, δεν ήταν ορφανός, μόνος και απελπισμένος στις οδύνες και τα αδιέξοδα του. Για την ακρίβεια, ήταν το εντελώς αντίθετο: αειθαλής και δημιουργικός παρά τη συγκλονιστική αναπηρία του, γενναίος και χιουμορίστας με την ίδια τη ζωή, ένας άνθρωπος που μόνο ορφανός δεν μπορούσε να νοιώθει· ο Χόκινγκ, καθώς η ασθένεια του εξελισσόταν χρόνο με τον χρόνο δραματικά, κατάφερε να γίνει ένας μικρός «Θεός» για τον ίδιο του τον εαυτό. Νίκησε τον θάνατο που οι γιατροί προέβλεπαν ότι θα κατέφθανε μόλις στη μετεφηβεία του, υπερέβη τις επίγειες δυνάμεις του με την αντοχή που επέδειξε απέναντι στο πρόβλημα του, έζησε έξω και πάνω από τα μέτρα των κοινών θνητών. Ο θάνατος του, δεν συγκλόνισε μόνο για την απώλεια της στραφταλιστής του σκέψης – λίγοι άλλωστε μπορούν να κατανοήσουν σε βάθος τα όσα διατύπωσε γύρω από την Επιστήμη του. Συγκλόνισε γιατί μαζί του χάθηκε στο Σύμπαν ένα μοναδικό χωμάτινο αστέρι, που έλαμπε, καθηλωμένο μόνο σωματικά στο αναπηρικό καρότσι.

Ο Μητροπολίτης Κηφισιάς διέπραξε τεράστιο σφάλμα έναντι ενός ανθρώπου υπόδειγμα, γενναιότητας, προσήλωσης στο καθήκον, ενός διακεκριμένου διεθνούς φήμης επιστήμονα, έκανε το λάθος να τα βάλει με τον Χόκινγκ, όπως κάποτε ο Επίσκοπος του Παρισιού Etienne Tempier έπεσε στην παγίδα και αναμετρήθηκε με τον Αριστοτέλη και τους σχολιαστές του, μεταξύ άλλων τον Θωμά τον Ακινάτη. Κι έφερε τον 13ο αιώνα, κοντά στον 21ο (τι κατόρθωμα κι αυτό!). Ηταν 7 Μαρτίου του 1277 όταν εξεδόθη η πράξη του Επισκόπου, με την οποία καταδικάστηκαν 219 προτάσεις από τα έργα τους («Ο κόσμος είναι αιώνιος», ήταν μία από αυτές), καθώς έρχονταν σε σύγκρουση με την χριστιανική πίστη και κυρίως με το δόγμα της παντοδυναμίας του Θεού. Ο Πάπας Ιωάννης ΚΑ’ απεδέχθη την πράξη και άρχισε να μοιράζει αφορισμούς…

Σχεδόν 350 χρόνια αργότερα, το 1633, η δίκη και η καταδίκη του Γαλιλαίου, σχεδόν ένα αιώνα μετά την δημοσίευση του έργου του Κοπέρνικου, ήλθε να ταράξει τα νερά. Ποιος ήταν αυτός που τολμούσε να ερμηνεύσει τη δημιουργία του κόσμου, σε σύγκρουση με τις γραφές;

Μοιάζει τουλάχιστον σκονισμένη, απηρχαιωμένη, αναχρονιστική μια τέτοια διαμάχη Επιστήμης και Θρησκείας. Διότι η πρώτη έχει καταδείξει ότι δεν προσπαθεί να εκθεμελιώσει τη δεύτερη, στόχος της είναι η κατανόηση της βαθύτερης δομής του κόσμου,

Και η δεύτερη έχει καταστήσει σαφές ότι με δεδομένη τη βαθιά πίστη στον Θεό, αξιοποιεί την Επιστήμη ώστε να βρει αφορμές δοξολογίας του.

Η Εκκλησία προφανώς ενοχλείται για το γεγονός ότι η πρόοδος και η τεχνολογία, τα επιτεύγματα της Επιστήμης, μετατοπίζουν πολλές φορές το επίκεντρο της συζήτησης από τον Θεό. Δεν είναι όμως κάπως παράδοξο το να μπαίνει σε πόλεμο, θεωρώντας ότι μπορεί να εξακολουθεί να αποτελεί τον μοναδικό ρυθμιστή της γνώσης του κόσμου;

Δεν μπορεί να γίνεται casus belli η απουσία του Θεού από το κάδρο μιας επιστημονικής εικόνας του Σύμπαντος. Αυτός είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος για να απομονωθεί, να ξεκόψει από ό,τι πιο σημαντικό υπάρχει στη σύγχρονη σκέψη, κάτι που –είναι σίγουρο– δεν θα το ήθελαν πολλοί πεφωτισμένοι ιεράρχες της, διακεκριμένοι επιστήμονες μεταξύ άλλων.

Ας σκεφθεί πρώτα από όλα πού θέλει να απευθύνεται. Σε ποιο κοινό, ηλικιακά αλλά και μορφωτικά, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις;

Η Εκκλησία ήταν, είναι και θα είναι ισχυρότατη, θεσμικά, κοινωνικά, πολιτικά, στην Ελληνική κοινωνία, για λόγους που όλοι λίγο πολύ κατανοούμε.

Το μόνο που καταφέρνει με παρεμβάσεις όπως αυτή κατά του Χόκινγκ, το μόνο που επιτυγχάνει όταν απασχολεί τη δημόσια σφαίρα με ύβρεις, αφορισμούς, κραυγές μίσους και απαξίας για τους όποιους διαφωνούντες, είναι να υποσκάπτει τη δύναμη της.

Γιατί δεν είναι αυτή η δουλειά της. Η Εκκλησία ασκεί μία και μοναδική εξουσία, την εξουσία να αγαπά ολοκληρωτικά τον Θεό και απροϋπόθετα τον άνθρωπο.

Ο Χόκινγκ, όπως και ο Αριστοτέλης, ο Ακινάτης και ο Γαλιλαίος, θα έχουν πάντα θέση στην καρδιά και το μυαλό της ανθρωπότητας,

Σεβασμιότατε.

Η μάχη των θέσεων της Εκκλησίας με τις ταπεινές, επιστημονικά αποδεδειγμένα θέσεις του Στ. Χόκινγκ είναι άνιση. Οι φανατικοί μόνο είναι υπερασπιστές της θέσης του Μητροπολίτη Κηφισιάς. Όλοι γνωρίζουμε για ποιον.-

Τελευταία τροποποίηση στιςΤρίτη, 10 Απριλίου 2018 19:43

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.