ενημέρωση 1:38, 23 July, 2018

ζώντας στη Κηφισιά του, άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς…

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

… και από τον Πλάτωνα, πέρασα «Το εγχειρίδιο του καλού κλέφτη» ο συγγραφέας του οποίου πεθαίνοντας στη Γαλλία, το 2003, είχε ορίσει, ρητά, στη διαθήκη του να πεταχτεί η τέφρα του στους υπόνομους του Παρισιού, όπως και έγινε. Ότι έγραψε στα βιβλία του ήταν για το περιθώριο και οι ήρωες του ήταν τα χειρότερα ρεμάλια, ελεεινοί, βουτηγμένοι στα λάθη και στην αθλιότητα.

Και τι είναι η αθλιότητα; Και αυτοί που κλέβουν είναι κακοί άνθρωποι; Πώς γίνεται άλλωστε να κλέβεις, όλοι να το ξέρουν αλλά εσύ να μη ντρέπεσαι; Αρκεί που δεν τους το λες εσύ κι αυτοί που δε σε κοροϊδεύουν. Γιατί αν σε χλεύαζαν, εσένα, την οικογένεια σου, τον κύκλο σου, τη δουλειά σου, δε θα το έκανες, θα ντρεπόσουν. Αυτοί όμως, δέχονται την υποκρισία σου και συ τη δικιά τους. Ίσως γιατί θέλουν γρήγορα, να βρεθούν στη θέση σου. Κι έτσι, χωρίς αιδώ και συστολές, χτίζεις καριέρα, γεμίζεις κι αδειάζεις ταμεία, πας στα καλύτερα εστιατόρια, σε δείχνει η τηλεόραση, συχνάζεις σε καλά εστιατόρια και συναλλάσσεσαι με παλιά τζάκια, κλείνοντας δουλειές. Γίνεσαι και δημοφιλής, δήμαρχος, μεγαλοπαράγοντας, τσιράκι, πρόεδρος, ότι να 'ναι γίνεσαι και προχωράς.
Κάθεσαι στο τραπέζι κι είστε τέσσερις, εσύ κι οι τρεις τους, ο μεγαλοεπιχειρηματίας μέντορας σου, ο πολιτικός προστάτης σου κι ο δημοσιογράφος εντολοδόχος σου.

Σ' αυτό που οι ανθρωπολόγοι ονομάζουν κοινωνίες της «ντροπής» και κοινωνίες της «ενοχής». Οι Ιάπωνες αυτοκτονούν επειδή ντρέπονται τον κοινωνικό έλεγχο και οι προτεστάντες γεμίζουν από ενοχές, όταν αποκαλυφθούν. Δεν ισχύει για όλους αλλά τέλος πάντων, ισχύει. Εμείς όμως, ζώντας μεταξύ Ανατολής και Δύσης, με χαμένους προγόνους και φαρισαϊκές δοξασίες, δεν έχουμε ούτε ενοχές ούτε ντροπές. Μόνο «περηφάνια» για κλέφτες και αρματωλούς που από σπόντα, κληρονόμησαν ένα τόπο. Διορίστηκαν τοποτηρητές και αφού ξεμπέρδεψαν από τη συνείδηση τους, τον Καποδίστρια, έστησαν καλύτερα τα παλιά τους δίκτυα.

Ακόμα και σήμερα, δυο περιοχές της Ευρώπης έχουν βαθιά στην κουλτούρα τους την απόκλιση, την άρνηση και το έγκλημα. Η Νότια Ιταλία και η Ελλάδα. Χωρίς αιδώ αλλά με τέχνη, κουβαλούν το αρχέγονο φεουδαλικό πρότυπο του μεσσιανισμού και της πατρωνίας. Μ' αυτό μεγαλώνουν γενιές ολόκληρες καθοδηγούμενες από τη θεοκρατία και την κομματοκρατία. Από τη μία, ο Θεός «προστάτης» και από την άλλη ο βουλευτής-δήμαρχος, υπόσχονται και τάζουν, καλύπτουν και κανονίζουν ψυχές και «δουλειές», συγχωρούν και σβήνουν ίχνη, εργάζονται νυχθημερόν για να συντηρούν τις κοινωνίες της νάρκης και της παρέκκλισης από τη νόρμα. Έτσι εξηγούνται οι τόσοι πολλοί ποιητές κι οι τόσοι πολλοί κλέφτες. 

Κι αν έγιναν σημεία και τέρατα στα ταμεία του Δήμου, αυτό δε σημαίνει πως οι άλλοι είναι αθώοι. Υπάρχει κόσμος και κοσμάκης που έχει χάσει τον ύπνο του, όχι γιατί φοβάται το δίκαιο κράτος που ήρθε επιτέλους να βάλει τάξη και να αποδώσει ευθύνες. Το ξεκαθάρισμα λογαριασμών τρέμει, από παλιούς «συντρόφους», εσωτερικούς και εξωτερικούς… που θέλουν να σπεύσουν ως τιμητές, πριν έρθει η δική τους σειρά.

Αυτός είναι λοιπόν, ο «ορθόδοξος» τόπος μας κι αυτοί είμαστε κι εμείς. Μεγαλώνουμε μ' ένα μικρό εγχειρίδιο «καλού κλέφτη» στην κωλότσεπη, «χρυσόδετη» έκδοση των πολιτικών συστημάτων μας, προσποιούμενοι τους ενάρετους και τους αγανακτισμένους. Ίσως γιατί η υποκρισία είναι ο βαρύς φόρος που οφείλει πάντα, η κακία στην αρετή.

Τα αναφέρω όλα αυτά με πίστη ότι κάποιοι ακούν, όχι βέβαια οι «ύποπτοι γνωστοί άγνωστοι» αυτοί κωφεύουν σκόπιμα σε όλα αυτά. Άραγε τι έχουν να πουν οι κκ. Χιωτάκης-Βάρσος;, ή οι κκ. Θωμάκος-Αυλίτης-Καλός οι οποίοι έβαλαν τα καλά τους, συνεταιρισθήκαν για να «σώσουν την πόλη»; Να φύγουν οι μεν κκ. Χιωτάκης-Βάρσος, πρέπει, είναι αναγκαίο, αλλά ήλθαν ποιοι; Οι κκ. Θωμάκος-Αυλίτης-Καλός;

«Άλλαξε ο μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς…» Κατάντησε η Κηφισιά από το κάθε κνώδαλο, τον κάθε τυχάρπαστο-αριβίστα, έρμαιο στις ορέξεις τους. Λαθρεπιβάτες στο «όχημα» Κηφισιά, υποδύθηκαν τους Εξυγιαντές, τους Αδιάφθορους, τους θρησκευόμενους, προβάρισαν τα κουστούμια της νέας τάξης πραγμάτων για τη πόλη, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού τους είναι η συνέχιση της άλωσης, της αρπαγής.

Άνθρωποι που έχουν δοκιμαστεί και επιδείξει, το πραγματικό τους πρόσωπο, σκέτα θρασίμια, άνθρωποι που έχουν «ασελγήσει παράφορα» στο ταμείο μικρών παιδιών του Δημοτικού, είναι ικανοί να ξεπουλήσουν όχι μόνο τα ασημικά αλλά και την αξιοπρέπεια, τις ελπίδες μας. Είναι κάτι που θα έπρεπε ίσως, να απαντήσουν;

Άλλα, υπάρχει φιλότιμο; Υπάρχει λίγη τσίπα; Γιατί, όπως έλεγε, καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται. Εκτός κι αν ο ουρανός δεν είναι και τόσο καθαρός.

“Ουαί υμίν οι διυλίζοντες τον κώνωπα την δε κάμηλον καταπίνοντες!” είπε ο Ιησούς στην Επί του Όρους Ομιλία. Αναφερόταν στους γραμματείς και τους φαρισαίους.

Στους σεμνότυφους της εποχής του. Στους προγόνους των σημερινών “πολιτικώς ορθών”.–

Τελευταία τροποποίηση στιςΤρίτη, 08 Μαΐου 2018 19:31

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.