ενημέρωση 9:27, 21 July, 2018

Γιώργος , όπως Νίκος

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Όλες οι σοβαρές πολυσυλλεκτικές παρατάξεις εξουσίας, είναι από τη φύση τους υποχρεωμένες να περικλείουν στο εσωτερικό τους και την διοίκηση και την αντιπολίτευση. Κι αν δεν ασκούν εξουσία αλλά την διεκδικούν, τότε εμπεριέχουν την εν δυνάμει διοίκηση και την εν δυνάμει αντιπολίτευση. Έτσι διοίκησαν επί δεκαετίες οι πάλαι ποτέ δύο μεγάλες παρατάξεις, του Βασίλη Βάρσου και του Νίκου Χιωτάκη, έτσι διοικεί σήμερα και ο Γ. Θωμάκος. Ας γνωρίζουν λοιπόν οι επικριτές της σημερινής αμφισημίας της Δημαρχίας, όλοι αυτοί που παροτρύνουν τον Γ. Θωμάκο «να φάει τους Καλούς και να ξεκαθαρίσει την κατάσταση» ότι τον καλούν να καταστρέψει μόνος του το κυριότερο πολιτικό του όπλο. Την πολυσυλλεκτικότητα που τον ανέβασε στην κορυφή.

Ο Β. Βάρσος στους καλούς καιρούς του, είχε στους κόλπους του και το συντηρητικό κέντρο-δεξιά και την σοσιαλιστική αριστερά. Είχε και τους θιασώτες της παλαιοκομματικής στασιμότητας και τους εραστές του ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού. Η παράταξη Χιωτάκη είχε και την κεντροδεξιά και την ακροδεξιά. Και τους εκφραστές της λαϊκής θρησκόληπτης δεξιάς παράδοσης και τους οπαδούς της ατόφιας νεοφιλελεύθερης αντίληψης. Έτσι πορεύτηκαν «επιτυχώς» οι δύο παρατάξεις και η εναλλαγή τους στην εξουσία ήταν ευθεία συνάρτηση αυτού του κρίσιμου μεγέθους, της πολυσυλλεκτικότητας. Ανέβαινε στην εξουσία όποια από τις δυο παρατάξεις τη διεύρυνε, έχανε την εξουσία όποιο την έβλεπε να συρρικνώνεται. Επί δυό δεκαετίες, λοιπόν, τα πράγματα μέσα στην ιστορική και πολιτική πολυπλοκότητά τους, κατέληγαν να είναι σχετικά απλά.

Το παιχνίδι αυτό είχε προφανώς μύριες αρνητικές αλλά και αστείες πλευρές. Τα είκοσι και χρόνια που πέρασαν, είδαν πολλά τα μάτια μας. Καλούς πήγαιναν κι έρχονταν σε διάφορες παρατάξεις και παραταξιακούς θώκους, δεν εμφανίστηκαν σήμερα για πρώτη φορά. Είδαμε Δημοτικούς συμβούλους να προσπαθούν να κλέψουν τις κάλπες από την ψηφοφορία για εκλογή Δημάρχου να δηλώνουν ότι η Κηφισιά θα χρησιμοποιήσει τους θρησκευόμενους ως όχημα, πολιορκητικό κλοιό να αμφισβητήσει τους αντιπάλους της. Όσο για τον «σοφό λαό», είχε συρρικνωθεί σ’ ένα μεταφερόμενο 15% του εκλογικού σώματος από το μια παράταξη στην άλλη που καθόριζε την πορεία του τόπου. Δεν ήταν ούτε το ποιοτικότερο, ούτε το συνεπέστερο, ούτε το παραγωγικότερο  κομμάτι του πληθυσμού.

Όμως υπήρχε πάντα μια σταθερά. Η πολυσυλλεκτικότητα εξασφαλιζόταν από την ύπαρξη ενός αρχηγού-ηγέτη στην κορυφή της κυρίαρχης παράταξης. Ο ηγέτης αυτός αποτελούσε την ομπρέλα κάτω από την οποία χωρούσαν όλες οι τάσεις, οι απόψεις τα πρόσωπα και τα προσωπεία, αλλά αποτελούσε και την εγγύηση ότι η πολιτική δεν θα μπάταρε δραματικά προς τη μία πλευρά ή τουλάχιστον ότι δεν θα έφτανε στο σημείο να ισοπεδώσει κάποια από τις τάσεις που είχε κάτω απ’ τη σκέπη του. Ο ηγέτης της επιτυχημένης πολυσυλλεκτικής παράταξης αντλούσε τη δύναμή του από τη λαϊκή του αποδοχή, αλλά εξασφάλιζε την μακροβιότητά του από τον «σοφό» διαμοιρασμό αυτής της δύναμης. Εγγυούνταν την επιβίωση όλων των συνιστωσών, ακόμα κι αν έδινε πρόσκαιρη πολιτική ή ιδεολογική κυριαρχία σε κάποια απ’ αυτές. Η επιβίωση αυτή εξασφαλιζόταν κυρίως με την εκχώρηση κομματιών παραταξιακής συνοχής, και εξουσίας για να μπορούν και οι συνιστώσες να συντηρούν τα δικά τους μικρά πελατειακά δίκτυα.

Ο Γ. Θωμάκος είναι ο «διάττων αστέρας, ο ουρανοκατέβατος κομήτης» είναι ο ορισμός αυτού του λεγόμενου «ότι κάτσει». Έχει μάλιστα βάλει πλώρη να ξεπεράσει σ’ αυτό ακόμα και αλήστου μνήμης και ιδιαίτερης ηθικής παλιούς Δημάρχους. Αδίκως λοιπόν απαιτούμε απ’ αυτόν να μεταβληθεί σε λειτουργό της παραταξιακής μονομέρειας, της ιδεολογικής καθαρότητας και της μονοσήμαντης παραταξιακής πολιτικής. Δεν θα το κάνει, διότι απλούστατα δεν τον συμφέρει μακροπρόθεσμα. Δεν είναι ικανός να ατενίσει  πέραν από το σήμερα, να διαχειριστεί μόνο το σήμερα το τώρα Δεν ξέρω με ποιον τρόπο θα το προσπαθήσει, αλλά θα παλέψει ως το τέλος να τους κρατήσει όλους κάτω απ’ την ομπρέλα του. Ούτε είναι βέβαιο ότι δεν θα τα καταφέρει. Μπορεί οι ίδιοι οι «διαφωνούντες» να εγκαταλείψουν μόνοι τους το κοινό σκάφος, θεωρώντας ότι οι όροι του τελικού συμβιβασμού που θα τους προσφέρει ο Γ. Θωμάκος για να μείνουν είναι κατώτεροι της λαϊκής τους αποδοχής. Όλοι παίζουν ζάρια σήμερα, καμιά στρατηγική δεν πρέπει να θεωρείται εκ των προτέρων επιτυχημένη.

Κι επειδή θα ρωτήσετε αν όλα τούτα έχουν ως μπούσουλα το συμφέροιν της παράταξης και της πόλης, απαντώ ότι στο μυαλό κάθε ηγέτη, το συμφέρον της παράταξης τους και της πόλης που θεωρούν και κτήμα τους ταυτίζονται απολύτως. Διαφορετικά δεν θα ήταν κωμικοί αρχηγοί παρατάξεων, αλλά αγρότες ή τορναδόροι.-

Τελευταία τροποποίηση στιςΠαρασκευή, 29 Ιουνίου 2018 19:36

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.