ενημέρωση 11:07, 12 December, 2018

Ναι μεν, αλλά

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Όποιος αυτή την περίοδο δηλώνει πως δεν είναι μπερδεμένος με όσα συμβαίνουν γύρω του, ή λειτουργεί με σκοπιμότητες ή είναι αφελής. Είναι η πρώτη φορά που οι περισσότεροι κάτοικοι αυτής της πόλης αντιλαμβάνονται πως κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει το οποίο δεν είναι προαποφασισμένο, δεν προκύπτει από την επικοινωνιακή μεθόδευση της διαπλοκής, δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Δικαιολογούνται λοιπόν και τα μπερδέματα και τα “ναι” και τα “όχι” και τα “μεν αλλά”.

Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως ο Γ. Θωμάκος έκανε ότι μπορούσε κατά τη διάρκεια της Δημαρχίας του και κατέληξε να υιοθετήσει κάτι που είναι ενάντια στην πολιτική του πιστεύοντας πως θα καταφέρει να αντιστρέψει τα αρνητικά αποτελέσματα με αποφάσεις που θα αλλάξουν την κοινωνία και τη πόλη. Γι’ αυτό πρέπει να συνεχίσει να διοικεί.

Αυτό το “ναι” στον Γ. Θωμάκο μπορεί να συγκεντρώνει από πραγματιστές ή εραστές της εξουσίας έως μετριοπαθείς μη ψηφοφόρους της παράταξης Θωμάκου που αντιλαμβάνονται τον Γ. Θωμάκο ως μοναδική καθαρή λύση ενάντια στη διαφθορά που είναι τόσο σοβαρό θέμα όσο και το εισόδημα που δεν φτάνει. Αν χτυπηθεί η διαφθορά λένε, θα πάρουμε μια ηθική ικανοποίηση και ίσως και το εισόδημα να φτάνει.

Υπάρχει η άλλη κατηγορία που πιστεύει πως ο Γ. Θωμάκος έπρεπε να πει “όχι” στα τερτίπια των λοχαγών, -βλ. Καλός- και να τραβήξει έναν άλλο δρόμο που δεν ήταν άλλος από της σύγκρουσης. Το “όχι” αυτό έχει διάφορες προσεγγίσεις. Για άλλους είναι ιδεολογική κόκκινη γραμμή, για άλλους τυχοδιωκτισμός και επιβεβαίωση μιας ψευδοθρησκευτικής φύσης κατ’ επάγγελμα και για κάποιους το πολιτικό συμπέρασμα πως μόνο η ρήξη θα μπορούσε να φέρει μια νέα ποιοτική κατάσταση στην Κηφισιά.

Όταν αυτό το “όχι” και το “ναι” τοποθετηθούν στο εσωπαραταξιακό πεδίο, τα πράγματα γίνονται πιο σκληρά αν και δεν είναι κατ’ ανάγκη και πιο ουσιαστικά. Δηλαδή δεν είναι βέβαιο πως ο παραταξιακός μηχανισμός του Θωμάκου είναι φορέας των πιο προωθημένων αντιλήψεων για την πολιτική μόνο και μόνο επειδή κατέχει την εξουσία και αποδίδει στον εαυτό του το ρόλο της πολιτικής πρωτοπορίας. Ωστόσο, είναι αυτός που εκ των πραγμάτων θα αποφασίσει αν θα συμπορευτεί με τον Θωμάκο και τις αποφάσεις του.

Είναι προφανές πως όσοι συμφωνούν με τις επιλογές Θωμάκου θα μείνουν και θα τον στηρίξουν. Όσοι διαφωνούν πρέπει να διατυπώσουν με σαφήνεια το “όχι” τους εξηγώντας αν ο Θωμάκος είναι προδότης και ρίψασπις ή αν δεν έκανε αυτό που έπρεπε το οποίο όμως πρέπει να περιγράψουν μαζί με τα αποτελέσματά του και τη στρατηγική τους. Δεν φτάνει να λένε δηλαδή “έπρεπε να υπερασπίσουμε τα συμφέροντα των πολιτών και το όχι του κατεστημένου”. Οφείλουν να πουν τι σημαίνει το “όχι” , το που, πως; Αυτό θα είναι σίγουρα τίμιο πολιτικά και ίσως και αποτελεσματικό.

Η διατύπωση του “όχι” κάτω από όποιο προβληματισμό, έχει τη μεγάλη ευθύνη της αποχώρησης. Με την ίδια λογική που ο Γ. Θωμάκος ήταν αδιανόητο να συμπράξει με την λεγόμενη άλλη όψη του πράγματος γιατί υπήρχε το «εγω», δεν μπορούν και οι διαφωνούντες στη πολιτική Θωμάκου να επιδίδονται στο “ναι μεν αλλά” που τους θέλει κατά Θωμάκο, αλλά μέσα στο κεντρικό πολιτικό τοπίο.

Είναι λογικό πως για λόγους συνήθειας και πολιτικού εγωισμού ενεργοποιείται η γνωστή συγκρουσιακή αντίληψη των διασπάσεων με το επιχείρημα “δεν θα αφήσουμε τη παράταξη στον Θωμάκο” που αργά ή γρήγορα μετατρέπεται σε “δεν αφήνουμε τη παράταξη στους προδότες”.

Αυτή τη φορά όμως η παράταξη Θωμάκου δεν είναι η παράταξη γωνίας αλλά ο πρωταγωνιστής. Το “ναι μεν αλλά” δηλαδή δεν τοποθετεί τους διαφωνούντες μόνο πάνω στη γραμμή της πολιτικής αναποφασιστικότητας αλλά και σε συμφέροντα. Οι “ναιμεναλλάδες” δεν μετέχουν μόνο των ιδεολογικών προβληματισμών αλλά της εξουσίας, της επιβεβαίωσης που παρέχει, του μισθού που εξασφαλίζει, της δύναμης που συντηρεί μέσω των πολιτικών ομηριών.

Μοιραία λοιπόν η αντιπαράθεση και η συζητούμενη διάσπαση έχει στον πυρήνα της λιγότερο αθώους προβληματισμούς και δεύτερες σκέψεις. Δεν εννοώ πως αυτοί οι άνθρωποι κάνουν λάθος στον προβληματισμό τους (ας περιμένουμε να το δείξει η ιστορία και η πολιτική αντί να προσκυνάμε πεφωτισμένες πρωτοπορίες στις οποίες ανήκουμε το δίχως άλλο) αλλά πως η ηθική και η ιστορία το ήθος της θρησκευτικότητας δεν επιτρέπει ναιμεναλλάδες αλλά σαφείς τοποθετήσεις.

Δεν γίνεται να έχουν διαφωνίες για αυτό που ονομάζουν καταστροφή της πόλης αλλά να συμμετέχουν στην άσκηση της εξουσίας με της οποίας τον πυρήνα διαφωνούν λέγοντας πως δεν δίνει τη δυνατότητα για άλλες εναλλακτικές. Αν θεωρούν πως η διαφωνία τους προκύπτει ακριβώς από την ιδεολογική τους καθαρότητα και το ήθος, τότε θα γνωρίζουν πως αυτά τα στοιχεία δεν έχουν “ναι μεν αλλά”.

Να σταματήσουν να κρύβουν τους πολιτικούς εκβιασμούς και τις ομηρίες πίσω από την δήθεν διαφορετικότητα και τη διαλεκτική. Η διαλεκτική έχει ενότητα και πάλη των αντιθέτων ως συστατικά στοιχεία αλλά όχι για χάρη του εκβιασμού και του βολέματος. Οι εκκλήσεις για ενότητα της παράταξης Θωμάκου δεν έχουν νόημα  αν το άγχος του Θωμάκου δεν είναι η κοινωνία αλλά ο εαυτός του.-

Τελευταία τροποποίηση στιςΠαρασκευή, 06 Ιουλίου 2018 18:56

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.