ενημέρωση 6:13, 11 December, 2018

Ο Βάρσος ως Ιανός

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Είναι αξίωμα στην (Κηφισιώτικη, πρωτίστως) πολιτική: μη δίνετε ιδιαίτερη σημασία σε όσα ακούτε στις προεκλογικές περιόδους. Κανονικά δεν πρέπει να δίνουμε καμιά σημασία, αφού είναι βέβαιο ότι η αλήθεια φτιασιδώνεται ή κρύβεται πίσω από περίτεχνες διατυπώσεις, αν δεν λέγονται χοντρά ψέματα. Αυτό ισχύει κυρίως για τις αντιπολιτευόμενες παρατάξεις, επειδή όσες έχουν διοικήσει (θα έπρεπε να) είναι πιο συγκρατημένα.

Με τον Β. Βάρσο ισχύουν και τα δύο. Διοίκησε μεν για μια τετραετία, αλλά στην ουσία συμπεριφερόταν ως αντιπολιτευόμενη συμπολίτευση. Αντιπολιτευόταν τον ίδιο του τον εαυτό, ο οποίος ήταν διχασμένος ανάμεσα στις προεκλογικές πομφόλυγες και στην αδήριτη πραγματικότητα που βρήκε. Αντιπολιτευόταν τους Κηφισιώτες, από τους οποίους, κατά τα άλλα, ζητούσε βοήθεια, για να μη χρεοκοπήσει η πόλη και ο ίδιος γίνει πρόωρη παρένθεση στην εξουσία. Αντιπολιτευόταν, πάνω απ’ όλα, την κοινή λογική, αφού έδειχνε να πιστεύει (υπάρχει και το ενδεχόμενο της σκόπιμης παραπλάνησης των ψηφοφόρων) ότι θα κατάφερνε, αυτή μόνη σε όλη την Κηφισιά, να αλλάξει τα δεδομένα, υποχρεώνοντας και άλλες πόλεις να αποδεχτούν τις απαιτήσεις της.

Τώρα ο Βάρσος, ο «καθαρός», μετά την αποχώρηση των Χιωτακικών «πλατφορμιστών», είναι και «εν δυνάμει σκιώδη Δημαρχία». Κανονικά θα έπρεπε να είναι μόνο τέτοιο. Όμως, προσπαθεί να πατάει σε δύο βάρκες. Η μία είναι του ρεαλισμού και της υπευθυνότητας, που απορρέουν από την θητεία του ως Δήμαρχος. Η άλλη είναι η συνεχιζόμενη ρητορική, η οποία σε πολλά σημεία της θυμίζει τον Βάρσο που όλοι ξέρουμε σαν «κάλπικο σκεπάρνι».

Όποιος είχε την υπομονή να ακούσει όσα λέει ο Βασίλης Βάρσος όπου και βρεθεί στις μόνιμες μπαρούφες που σωρηδόν αμολάει και στις ομιλίες του στις κατά τόπους άσχετους ή σχετικούς, κατάλαβε αμέσως ότι ο πρώην Δήμαρχος, πρώην αρχηγός παράταξης εμφανίζεται πλέον με δύο πρόσωπα, ως άλλος Ιανός:

- Και μαζί («σώσαμε τη πόλη με τη Συμφωνία που συνάψαμε») και χώρια («δεν μας ανήκει αυτό το Πρόγραμμα, θα βρούμε άλλο πιο συμβατό με την μετά κρίση εποχή»).

- Και όψιμος ρεαλιστής («χάσαμε από υπέρτερες δυνάμεις») και λαϊκιστής υποσχεσιολόγος («τις καλύτερες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα»).

- Και λαοπλάνος («έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας ότι πράξαμε το σωστό») και κυνικός απολογητής μιας μόνιμα αποτυχημένης πολιτικής, που κόστισε στη Κηφισιά κύρος.

Θα σκεφτείται και οι επόμενοι τι μας πρόσφεραν, ήταν καλύτεροι. Όχι ευθαρσώς, όχι, τενεκέδες ξεγάνωτοι που έλεγε και ο αποθανών Β. Γιαννόπουλος

Θα ήταν, όντως, αυτοκτονικό να ζητήσει κάποιος από τον Βασίλη Βάρσο να παραδεχτεί ότι είναι πλέον κι αυτός παλιός σαν και τους άλλους που ο ίδιος αποκαλεί «παλιούς», έστω κι αν το διάστημα που άσκησε εξουσία το αποτέλεσμα της πολιτικής τους δεν διέφερε από εκείνο των «παλιών»: Απατεώνες εκείνοι, Αίολος και αυτός, η εξουσιαστική συμπεριφορά του ήταν παρόμοια, αν όχι ίδια κι απαράλλαχτη (αυθαιρεσίες στο Δήμο, ψηφοφορίες άρπα κόλα, διορισμοί, πελατειακές συμπεριφορές κ.ά).

Παρ' όλα αυτά θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι ο κ. Βάρσος δεν δικαιούται να έχει μια δεύτερη ευκαιρία. Το ερώτημα είναι «ποιος Βάρσος;». Απ' όσα λέει φαίνεται ότι ίδιος προτιμά τον Βάρσο-Ιανό. Τον Βάρσο που υπόσχεται να εξουδετερώσει το παλιό σύστημα που μόλις και εκείνος ακολούθησε, ενώ η πικρή αλήθεια είναι ότι, αν δεν εφαρμόσει το σύστημα δεν υπάρχει κάποιο σύστημα όλα γίνονται αυθόρμητα, στο πόδι, δεν θα μπορέσει, σε δεύτερη φάση, να απεγκλωβιστεί από αυτό. Αν πιστεύει ότι θα κοροϊδέψει ξανά τους «κουτόφραγκους της Κηφισιάς», είναι μακριά νυχτωμένος. Ο Β. Βάρσος που υπόσχεται «καλύτερες μέρες», χωρίς να έχει δημιουργήσει τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις για να έρθουν, απλώς κοροϊδεύει, όπως έκανε και όταν ήταν δήμαρχος, το ίδιο με το παραπαίδι του τον Ν. Χιωάκη και με τον Γ. Θωμάκο.

Τελευταίο, αλλά όχι έσχατο. Ο Β. Βάρσος παίζει αδιέξοδο παιχνίδι όταν λέει ότι δεν θα συνεργαστεί με κανέναν από τους «παλιούς». Και το χειρότερο είναι ότι το γνωρίζει πολύ καλά. Λέγοντάς το, όμως, το μόνο που κάνει είναι να δημιουργεί μια νέα γενιά (άλλων) θρησκόληπτων, που θα του φύγουν αύριο, όταν υποχρεωθεί να συνεργαστεί με ορισμένους από τους «παλιούς». Και τότε δεν θα μπορεί να επικαλεστεί ούτε άγνοια ούτε απειρία ούτε τους εχθρούς τους ριζοσπαστισμού του.

Ο κίνδυνος να γίνει πρόωρη παρένθεση η πρώτη μετά Βάρσο εποχή είναι σήμερα προ των πυλών. Αλλά γι’ αυτό φταίνε οι δικές της επιλογές του περασμένου διαστήματος και η σημερινή τακτική «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ». Αν ο κ. Βάρσος νομίζει ότι η τακτική της παραπλάνησης απέδωσε, ας τη συνεχίσει.

Αν δεν πιστεύει τον ευαγγελιστή που λέει ότι «η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης», ας προσέξει τον αφορισμό του Αβραάμ Λίνκολν: «Μπορείς να εξαπατάς τους πάντες για λίγο, τους λίγους για πάντα, αλλά δεν μπορείς να εξαπατάς τους πάντες για πάντα»-.

Τελευταία τροποποίηση στιςΤρίτη, 10 Ιουλίου 2018 19:54
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ναι μεν, αλλά «Όστις σκάπτει λάκκον…» »

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.