ενημέρωση 9:36, 17 September, 2019

Χιωτάκης - Θωμάκος - ο τερατώδης συνεταιρισμός

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Η φρέσκια Δημαρχία πληροί όλες τις προϋποθέσεις για μια πανηγυρική ήττα, αντάξια ενός σπαγγέτι γουέστερν. Μιας παρωδίας δηλαδή.

Σε έναν ιδανικό κόσμο, μια Διοίκηση θα θύμιζε συμφωνική ορχήστρα. Ο Δήμαρχος, πρόεδρός της θα ανέβαινε στο πόντιουμ και, με κινήσεις περισσότερο σίγουρες παρά θεαματικές, θα διηύθυνε τους μουσικούς-αντιδημάχους. Θα εμψύχωνε τους σολίστες ώστε να ξεδιπλώνουν την τέχνη τους. Θα προλάμβανε τα φάλτσα των λιγότερο έμπειρων. Το αποτέλεσμα θα ικανοποιούσε, θα πλούτιζε το κοινό.

Σε έναν ιδανικό κόσμο σε κρίση μια Διοίκηση θα έμοιαζε με στρατό. Ο Δήμαρχος, μπαρουτοκαπνισμένος και επιτελικός συνάμα, θα διέθετε σχέδια και εναλλακτικές, θα είχε προετοιμαστεί και για το τρισχειρότερο ακόμα ενδεχόμενο – και για την προδοσία και για την πανωλεθρία. Θα κατέβαινε με πλατύ χαμόγελο στο πεδίο της μάχης για να σταθεί στο πλευρό των στρατιωτών του, να τους τονώσει το ηθικό, για να τεθεί επικεφαλής της προέλασης ή –σε περίπτωση συντριβής– για να τους υπενθυμίσει πως ο πόλεμος συνεχίζεται, πάντα συνεχίζεται, μέχρι την τελική νίκη.

Η Διοίκηση Χιωτάκη με συνέταιρο τον πρώην Δήμαρχο Θωμάκο φέρνει –φευ– στο μυαλό και του πιο καλόπιστου πολίτη θίασο ποικιλιών. Μετά τα αποτελέσματα των δύο εκλογικών Κυριακών, το τοπίο έχει ξεκαθαρίσει.

Ο Βάρσος, με την αριθμητική αύξηση των δυνάμεών του, θα είναι η πρώτη παράταξη. Ο Βασίλης Βάρσος νιώθει εν αναμονή Δήμαρχος και ως τέτοιος πλέον αντιμετωπίζεται και από τους κορυφαίους σκεπτόμενους Κηφισιώτες. Για ένα ακόμη λόγο, οι δύο εκ των συνθηκών, ο κάθε ένας για τους λόγους του είναι και οι δύο «Βρούτοι», και οι δυό ήταν απέναντι στο πρώτο διδάξαντα, συνεταίροι.

Η στάση του, εξάλλου, στο ζήτημα της ανάδειξης Δημάρχου– εκπλήσσει με την ευθύτητα, την ωριμότητα και την πολιτικότητά της.

Ο «αστικός» (όπως θα τον αποκαλούσαν παλαιότερα) κόσμος της Κηφισιάς, ωστόσο, ο κόσμος στον οποίον απευθύνεται η στρατηγική συμμαχία Χιωτάκη και Θωμάκου, ξέρει πολύ καλά τι εστί Βάρσος. Πόσο έχει πρόσβαση στη μεγαλύτερη μερίδα των πολιτών, πόσο τον αγαπούν και αντίστροφα.

Δεν θα ξαναγίνουν τα ίδια επιπόλαια λάθη που του στοίχησαν την έκβαση της αναμέτρησης. Πέριξ του κυρίου Χιωτάκη διακρίνει βρικολακιασμένα απομεινάρια του βαθέως ΠΑΣΟΚ, καθώς και απομηνάρια της άλλοτε δεξιάς παράταξης που είναι χωρισμένοι σε Καραμανλικούς και υποστηρικτές Σαμαρά, με ως μπροστινό τον άδωνι ως στρατηγού απολιθώματα της αλλήστου μνήμης κραταιάς παράταξης του Κων/νου Καραμανλή. Ιδεοληπτικούς πέραν πάσης πραγματικότητας κι αδίστακτους τυχοδιώκτες που έχουν καβαλήσει το όχημα της νέας τάξης δεξιάς επειδή λιγουρεύονται απλώς τα ιμάτια της εξουσίας.

Ο αστικός κόσμος εκτιμά ότι τυχόν επικράτηση πάλι του καιροσκόπου Χιωτάκη θα μας γυρίσει πίσω στα '80s. Μαθητευόμενοι μάγοι, κούφιες ρητορείες, μισαλλοδοξία, λαϊκισμός, αισθητική Περόν χωρίς καν μια Εβίτα. Δίχως –το κυριότερο– τα «πακέτα» των δισεκατομμυρίων, που δημιουργούσαν μια γενική αίσθηση ευφορίας κι έδιναν στον Χιωτάκη την άνεση να υπόσχεται ακόμα καλύτερες μέρες και να προτρέπει στους δικούς του στις ορμητικές αρπαχτές. Και για τον εαυτό του, για λογαριασμό του πρώτα απ’ όλα.

Ο αστικός κόσμος αντιλαμβάνεται πως οι επερχόμενες Δημοτικές εκλογές θα κρίνουν την πόλης επί μια τουλάχιστον δεκαετία. Πως εάν ο Βάρσος, η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων θα σαρωθεί. Πως την επόμενη μέρα, άλλοι θα αλλαξοπιστήσουν πανικόβλητα και κωμικά, άλλοι θα πεταχτούν στα αζήτητα κι άλλοι θα μπουν στον πάγο για πολλά χρόνια, ώσπου να τους ξαναχαμογελάσει η Ιστορία.

Ο αστικός κόσμος (θα όφειλε να) αντιμετωπίζει τις επόμενες εκλογές ως την τελική σύγκρουση. Θα έπρεπε άρα να συγκροτήσει την Διοίκηση, την εμπροσθοφυλακή του, από τους αρίστους του. Ώστε να εμπνεύσει την πεποίθηση ότι δεν είναι ένας κόσμος σε αποδρομή, ένα καθεστώς παρηκμασμένο. Μα –το αντίθετο– πως διαθέτει εφεδρείες σφριγηλές. Και αναγεννάται από την τέφρα του.

Διαβάζω τη σύνθεση της υποψηφιότητας Χιωτάκη. Αναθεωρώ. Όχι, δεν πρόκειται για θίασο ποικιλιών. Είναι δύο έργα σε ένα. Συνδυασμένα με τον πλέον άγαρμπο τρόπο.

Παλιές καραβάνες της πολιτικής, δαιμόνιοι τακτικιστές αν μη τι άλλο, οι κ.κ. Χιωτάκης και Θωμάκος σκέφθηκαν αυτήν τη φορά πιο κομπογιαννίτικα από ποτέ.

Μικρό το κακό. Θα ανακατέψουμε την τράπουλα και θα θολώσουμε τα νερά. Στη θέση του Γιώργου Θωμάκου θα βάλουμε τον μπαρουτοκαπνισμένο Ν. Χιωτάκη θα τοποθετήσουμε τον ομοαίματό του πλην ανόητο Γ. Θωμάκο.

Κι απέναντί του, σε ρόλο καλών μπάτσων, την Μ. Σαλματάνη-Κεφαλά, ο ρόλος του «μπάτσου» της ταιριάζει γάντι, της αρέσει θα έλεγα και, την «νεότατη» Άννα Κορογιανάκη.

Ο Στάθης Κύρλος από το βουλκανιζατέρ θα καταλάβει επιτελική θέση αντιδημάχου με αντικείμενο το τίποτα, στη θέση του υστερικά «άτεγκτου» Μαν. Κουρμαδιά, για να καλμάρει τα προσωπικά του έξοδα, όπως είχε άλλοτε καλμάρει και στο παρελθόν.

Ο Βαγ. Αυλίτης θα δώσει την αίσθηση πως στην Διοίκηση συμμετέχει το όλον «ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κ@λος μας. Απομένουν τα αλατοπίπερα του σχήματος.

Ανέστης Νικολέλης, Βαγγ. Σιδέρης κ.α

Ποιος πρόκειται να συγκινηθεί, πόσο δε μάλλον να πειστεί, από την παραπάνω σαλάτα; Ποιος από τους πολίτες –εννοώ– που αποδοκίμασαν πριν από τέσσερεις εβδομάδες τον Χιωτάκη με το Θωμάκο;

Η χρησιμοποίηση τόσων συμβούλων θα επαναπατρίσει ψήφους; Πώς και γιατί; Επειδή θα κάνουν ρουσφέτια; Μα οι πελατειακές σχέσεις έχουν, με τη χρεοκοπία του κράτους και συνάμα της πόλης, ανίατα ατροφήσει.

Εκτός πλέον κι αν η Διοίκηση αποφασίσει να τινάξει την μπάνκα στον αέρα, να επαναφέρει ολοταχώς το παραταξιακό σύστημα.

Σε αυτήν, όμως, την περίπτωση, ο κύριος Ν. Χιωτάκης θα καταστεί εντελώς άδειο πουκάμισο. Γιατί δεν περιφρονούσαν απροκάλυπτα και δονκιχωτικά το σύστημα Χιωτάκη; Στην Διοίκηση που μόλις ορκίστηκε ο λαϊκισμός και η σοβαρότητα, η παλαιοκομματική και η μεταρρυθμιστική τάση δεν συνδυάζονται.

Αλληλοεξουδετερώνονται.

Η φρέσκια Διοίκηση πληροί όλες τις προϋποθέσεις για μια πανηγυρική ήττα, αντάξια ενός σπαγγέτι γουέστερν. Μιας παρωδίας δηλαδή.

Διαβάζω για τρίτη φορά τον κατάλογο των καινούργιων στελεχών Χιωτάκη και Θωμάκου. Θυμάμαι μια φράση του Γούντι Άλεν: «Είναι ένα τέρας. Έχει κεφάλι λιονταριού. Και πόδια λιονταριού. Διαφορετικού λιονταριού όμως». Τέτοια λιοντάρια δεν κυνηγούν. Ούτε καν βρυχώνται.-

Τελευταία τροποποίηση στιςΤρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019 19:52

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.