ενημέρωση 3:01, 16 September, 2019

Ζωάρα χαρισάμενη μέχρι πριν 5 χρόνια …

γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ακόμα και αν προέκυψε από ανάγκη, επειδή τα πιo προβεβλημένα στελέχη του Ν. Χιωτάκη αρνήθηκαν να γίνουν Ιφιγένειες, βρίσκω την υποψηφιότητα του Ν. Χιωτάκη ατυχέστατη. Πρόκειται -όπως θα το διατύπωναν οι αγγλομαθείς- για μια "loser" επιλογή. Εάν ο ανθρωποδιώκτης Χιωτάκης καταποντιστεί, που πραγματοποιήθηκε επ’ ακριβώς η πρόβλεψη δεν θα ιδρώσει το αυτάκι. "Έδωσε τον αγώνα τον καλό" θα σχολιάσουν "απέναντι σε μικρομέγαλους..." Εάν διασωθεί, εάν πετύχει μια αξιοπρεπή επίδοση, θα σπεύσουν να οικειοποιηθούν την επιτυχία του. "Η παράταξή μας αντέχει και στις πιο δυσμενείς συνθήκες!" θα πανηγυρίσουν έξαλλα.

Κρίνω εξάλλου ως άδικες τις λοιδορίες των πολιτικών αντιπάλων του Νίκου Χιωτάκη επειδή είναι -λέει- ανεπάγγελτος. Γιατί άλλωστε πότε και που έχει δουλέψει στη ζωή του;

Πουθενά, σωστά

Και επειδή το μοναδικό του ανδραγάθημα -για το οποίο καμαρώνει στο βιογραφικό του- υπήρξε ο κουβαλητής του κουμπάρου του Αντώνη Σαμαρά, που τον ακολουθούσε παντού, μέχρι και στη Πολιτική Άνοιξη.

Μετρήστε πόσοι πολιτικοί απ'όλες τις παρατάξεις είχαν διακριθεί στον επαγγελματικό στίβο προτού να αφοσιωθούν στα κοινά. Δείτε το και αντίστροφα. Ποιος άνθρωπος, ο οποίος κάνει μια δουλειά τής προκοπής, θα την εγκαταλείψει προκειμένου να περιφέρεται στις πλατείες, στα ραδιόφωνα, σε κηδείες και σε γάμους και να μαζεύει ψηφαλάκια; Για να γίνεις πολιτικός σήμερα στην Κηφισιά πρέπει είτε να δονείσαι από κάποιο όραμα, κοινωνικό (πόσες όμως τόσο ρομαντικές ψυχές ζουν ανάμεσά μας;) είτε να εμφορείσαι από αριβισμό είτε να μην σού "κάθεται" τίποτα καλύτερο σε κανέναν τομέα... Αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια και αν αμφιβάλλετε, ρίξτε ένα βλέμμα στο Δήμο μας.

Μου άρεσε αντιθέτως η κάπως αφ'υψηλού δήθεν αδιαφορία με την οποίαν αντιμετώπισε η παράταξη Χιωτάκη μας την περίπτωση της πανωλεθρίας. Το γεγονός ότι πλην της απαραδέκτης καταδότριας Μαρίας Σαλματάνη-Κεφαλά, κανείς τους δεν μπήκε στον κόπο να τερατολογήσει μπας και δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Το μήνυμα που πέρασαν με τη στάση τους είναι σαφές: Ναι, στην εποχή του Χιωτάκη, ένας κηπουρός μπορεί να θησαυρίσει! Ναι, το μοναδικό προσόν που αληθινά μετράει είναι η αφοσίωση στα αφεντικά του. Ναι, θα δέσουμε τα σκυλιά μας με τα λουκάνικα, θα περάσουμε ζωάρα, θα πιούμε άσπρο πάτο το ποτό της εξουσίας! Γιατί; Διότι μπορούμε.

Το είχε πει, άλλωστε και ο στρατηγός Μακρυγιάννης, όπως τουλάχιστον καταγράφεται στα πρακτικά της Πρώτης Εθνικής Συνέλευσης 1843-1844: "Εάν είναι να μείνωμεν ημείς νηστικοί, ας πάει στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και ημείς τώρα."

Ύστερα από δώδεκα χρόνια εποχής Χιωτάκη, έχω -καθώς αντιλαμβάνεσθε- υιοθετήσει απέναντι τους μια στάση βουδιστικής σχεδόν μακαριότητας. Παρατηρώ πώς, μέρα με την ημέρα, ο στενός περί το Μέγαρο Διονύσου και Μυρσίνης κύκλος απελευθερώνεται από τις παλιές του προλήψεις και υιοθετεί στην όψη και τους τρόπους το τουπέ της ελίτ. Μιας ελίτ άγαρμπης ακόμα πλην εξαιρετικά φιλομαθούς σε ζητήματα φέρεσθαι και φαίνεσθαι. Οι κυρίες ντύνονται ολοένα και ακριβότερα, οι κύριοι μεταπηδούν από το ρακόμελο στο ουίσκι κι απ' τα στριφτά τσιγάρα στα πούρα.

Σύμφωνα με τις εκλογικές αναφορές, η παράταξη του κυρίου Χιωτάκη θα γιορτάσει και τα επόμενα 4 συναπτά έτη στα έδρανα της μειοψηφίας. Το μέγα ωστόσο, το ιστορικό ζητούμενο για τον Χιωτάκη δεν είναι να γραπωθεί στην διοίκηση. Αλλά να παραμείνει στο παιχνίδι. Να εξελιχθεί σε πάγιο πόλο εξουσίας. Δεν αμφιβάλλω ότι οι ευφυέστεροι εκεί, όσοι έχουν απομείνει, το έχουν απολύτως συνειδητοποιήσει.

Χρόνια πολλά και ψύχραιμα εύχομαι από καρδιάς σε φίλους και σε αντιπάλους. Μακάρι -λέω εγώ όλοι να αντιληφθούν το συντομότερο ότι για να διάγεις ζωάρα δεν χρειάζεται να υιοθετείς τρόπους Χιωτάκη.-

 

Τελευταία τροποποίηση στιςΤρίτη, 18 Ιουνίου 2019 19:37

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.