ενημέρωση 4:42, 20 July, 2019

Δεν ξεχνώ

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Τι πιο συνηθισμένο αυτές, τις τελευταίες μέρες πριν από τις εκλογές. Είναι κοινότυπο, όλοι θέλοντας και μη, μα από συζητήσεις φίλων, συγγενών, αλλά και άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων. Άνθρωποι από διαφορετικές αφετηρίες, από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα έχουν μια βάση, ένα ζητούμενο και μια συζήτηση, τι θα ψηφίσουμε στις εκλογές.

Αυτή η τοποθέτηση θεωρώ ότι έχει μια λαθεμένη αφετηρία. Δεν πρέπει σώνει και καλά να ψηφίσουμε κάτι, κάποιον, ένα κόμμα, μια παράταξη. Η δική μου θεωρία ξεκινά από λίγο πιο μακριά. Αφετηρία έχει το θυμικό. Τις θύμισες που πρέπει να ανατρέχουμε, ποιος ή ποια παράταξη μας έχει πληγώσει κατά τη μακρινή αλλά πιο πολύ στη πρόσφατη. Τι μας έχει πληγώσει, στεναχωρήσει, τι μας έχει αποδιοργανώσει , τι μας έφερε στη άκρη του γκρεμού.

Αυτή είναι μια σειρά ακολουθώντας την, με εξομολογήσεις του εαυτού μας, τις θύμισες θα μας βγάλει στο ξέφωτο. Θα μας πει με τα κριτήρια του καθενός μας, θα μας υπενθυμίσει πως και γιατί φθάσαμε στο σήμερα.

Και τελικά με τι είδους εχέγγυα θα εμπιστευτούμε κάποιους άλλους να διαχειριστούν τις ζωές μας.

Προσπαθώντας να βάλω τα γεγονότα σε μα σειρά μου έρχονται συνέχεια κάποιες έντονες στιγμές, σχετικά πρόσφατα πριν από 10 -12 χρόνια. Όταν μια μέρα κάποιοι που εμεις είχαμε εναποθέσει τις ελπίδες μας, μας έβαλαν σε τεράστιες περιπέτειες. Αναποδογύρισαν της ζωή μας, μπήκαμε χωρίς να φταίμε σε μια διαδρομή γεμάτη με παγίδες.

Άνθρωποι νυκοκυραίοι από τη μια στιγμή βρέθηκαν στο δρόμο, άστεγοι. Η κοινωνία έβραζε, οι πολίτες άλλοι μιλούσαν με αγανάκτηση, άλλοι δεν είχαν καθόλου σάλιο, βουβά σώματα, πεταμένα στο δρόμο, άδεια. Φοβερές σκηνές.

Και οι συνηθισμένοι πληρωμένοι παπαγάλοι και «υπεύθυνοι» να τραβούν στο ίδιο σάπιο δρόμο. Δεν είχε αλλάξει για αυτούς σχεδόν τίποτα. Και αφού η κοινωνία βογκούσε, εξουθενωμένη, αυτοί, οι ίδιοι άνθρωποι που μας κατέκλεψαν το βιός μας, όλα τα υπάρχοντα μας, την αξιοπρέπειά μας, συνέχιζαν να κάνουν τα ίδια, να ξανακλεύουν την δημόσια περιουσία, τις ελπίδες των ανθρώπων, τη προοπτική για ένα καλύτερο αύριο.

Η έπαρση τους ήταν τόσο δυσανάλογα ετερόκλητη που βγήκαν με θράσος ότι τα φάγαμε όλοι μαζί. Ναι, όλοι μαζί τα φάγαμε;

Η κοινωνία είδε ότι με αυτούς δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κάτι διαφορετικό. Και τους έστειλε στο σπίτι τους και, ορισμένους από αυτούς «από το αυτί και στο δάσκαλο»

Ήλθαν λοιπόν οι άλλοι, οι πρωτόβγαλτοι. Άρχισαν να προσπαθούν να φέρουν βόλτα τα ασυμμάζευτα. Τη κόπρο του Αυγεία. Τώρα σε ένα τοπίο ρημαγμένο, βομβαρδισμένο άντε να βγάλεις άκρη. Πέφτεις με τα μούτρα στη κόπρο, τσαλαβουτάς σε ένα περιβάλλον τοξικό, θέλοντας και μη γίνεσαι θέλοντας και μη και εσύ «ραδιενεργός»

Οι καταστάσεις στο 2ο μισό κωμικοτραγικές, ερασιτεχνικές. Όμως δεν είχαν την αχαλίνωτη νοοτροπία του «κλέβειν» δεν έβαλαν τα δάκτυλο στο μέλι, όλοι τους. Η πρώτη φορά μετά το 2ο παγκόσμια πόλεμο που δεν είχαμε λεηλασία της δημόσιας περιουσίας. Κουτσά στραβά με ερασιτεχνικές κινήσεις και με κύριο «πυρηνικό» όπλο την μη κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, από όλους τους μας βγάλαν σε μια παραλία. Ερημική, ναι, αλλά στεριά, τέρμα τα ατελείωτα χαστούκια από τα δυσανάλογα τεράστια κύματα που έρχονταν και τρώγανε, μαδούσαν τις σάρκες μας.

Βγήκαμε στη στεριά με μια υπόσχεση στο εαυτό μας, δεν θα ξαναπεράσουμε τέτοια μεγάλη περιπέτεια, δεν μπορούμε πλέον, δεν βαστάνε τα πόδια μας τέτοια μεταχείριση.

Εν τω μεταξύ οι άλλοι, οι πρώτοι έχουν βγάλει φλύκταινες, δεν μπορούν να  συνειδητοποιήσουν ότι ήλθε ένα τσούρμο ερασιτέχνες, άσχετους, και διοικείται το κράτος με τους πιστούς υπηκόους.

Βγάζουν τα μεγάλα όπλα τους, τη προπαγάνδα, αρχίζουν τη πλύση εγκεφάλου. «λέγε-λέγε το κοπέλι κάνει τη κυρά και θέλει», λέει και η λαϊκή σοφία, που ως συνήθως, θα έλεγα πάντα, είναι ο αδιάψευστος μάρτυρας.

Τώρα είμαστε στη μέση 2 δρόμων, ο ένας μεγάλος, αυτός που βαδίζαμε τόσα χρόνια γνωστός, όλο κακουχίες, όλο λακκούβες, οι εργολάβοι όλοι κλέφτες, φωνάζουν οι πρώτοι ότι πρέπει να πάμε από εκεί. Άρχισαν να ξοδεύουν τα «ξύλα» που είχαμε μαζέψει με τόσο κόπο για τις δύσκολες μέρες του χειμώνα που έρχεται. Στους δικούς τους φίλους, γνωστούς. Και μας κάνουν και χάρη, η νέα version του «μαζί τα φάγαμε»

Υπάρχει και ο 2ος, ίσιος δρόμος, μικρός αλλά κανένας κλέφτης στο διάβα μας, υπάρχουν δυσκολίες αλλά δεν υπάρχουν κλέφτες. Σπουδαίο πράμα αυτό, το πιο σημαντικό. Αλλά ακόμα πιο σημαντικό ότι ξέρεις ότι στο 2ο δρόμο δεν υπάρχει περίπτωση να χαθείς, να χτυπήσεις, να βρεθείς με το ένα πόδι στο αδιέξοδο που μας οδήγησαν οι πρώτοι.

Ή θα ακολουθήσω το σίγουρο 2ο δρόμο, αυτόν με δυσκολίες που θα με πάει σίγουρα σα μικρό απάνεμο λιμανάκι, για ένα καλύτερο μέλλον, για εμας και τα παιδιά μας. Ο 2ος δρόμο είναι το σίγουρο στενό, καραβάκι που μας έφερε στη στεριά, στο ξέφωτο.

Το αποφάσισα, θυμήθηκα όλα αυτά, περάσαν σαν κινηματογραφική ταινία. Τη Κυριακή στηρίζω το μέλλον των δικών μου ανθρώπων, στηρίζω της χαμένη αξιοπρέπειά μας.

Είναι χρέος τιμής, δικό μου.-

Τελευταία τροποποίηση στιςΠαρασκευή, 05 Ιουλίου 2019 20:23

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.