Logo
Εκτύπωση αυτής της σελίδας

ο Νίκος Χιωτάκης, η στύση του Γάϊδαρου και το τραγούδι του κύκνου

γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Στον Γιώργο Βουλγαράκη ανήκει μια από τις πιο εμβληματικές φράσεις τής ύστερης Μεταπολίτευσης. "Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό!" είχε δηλώσει τον Σεπτέμβριο του 2008, προκειμένου να δικαιολογήσει τη φοροαποφυγή μέσω υπερακτίων εταιρειών. Η κοινή γνώμη στην πλειονότητά της είχε τότε φρίξει. Ο κύριος Βουλγαράκης πλήρωσε –και καλώς- πανάκριβα τη διατύπωση της άποψης του. Έμεινε επί ένδεκα συναπτά χρόνια στα αζήτητα. Ώσπου έκανε το μεγάλο come back – καταστροφική επιστροφή για τον Δήμο της Αθήνας.

Και όμως, ο Γιώργος Βουλγαράκης είχε υπό μίαν έννοιαν κάποιο δίκιο. Όχι επειδή οι νόμοι -οι οποίοι θεσπίζονται στις δημοκρατίες από την εκάστοτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία- ταυτίζονται με την ηθική. Αλλά διότι η ηθική αποτελεί μέτρο εντελώς υποκειμενικό, ακατάλληλο για γενικό κριτήριο. "Από άτομο σε άτομο, επάγγελμα, λειτούργημα, θρησκεία, εισοδήματα και ιδεολογία αλλάζει η τιμιότης σημασία..." γράφει ο σπουδαίος Γιάννης Νεγρεπόντης στα "Απλά Μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας", τα οποία μελοποιήθηκαν από τον Λουκιανό Κηλαηδόνη. Και συνεχίζει: "Άλλη τιμιότητα έχει ο συγγραφέας κι άλλο τιμιότητα λέει ο ιερέας, άλλη του ιδεολόγου ιδιώτη κι αλλιώτικη του μισθοφόρου στρατιώτη... Τίμιο πράγμα η μονογαμία μόνο για τον παρία ενώ για τον αστό επιχειρηματία κατάσταση αφύσικη..." Εν κατακλείδι; "Ανάλογα με την τιμή, πάει κι η τιμιότης." Ή, σε απλούστερα ελληνικά, όποιος έχει κάθε φορά το πάνω χέρι περιβάλλει τις πράξεις του με το φωτοστέφανο της ηθικής. Όποιος κρατάει το μαχαίρι κόβει το καρπούζι.

Οι ρέκτες τής ενημέρωσης, όσοι παρακολουθούν καταπόδας την πολιτική ειδησεογραφία, θα θυμούνται τον σάλο που είχε ξεσπάσει με τα «δικά μας παιδιά» εκ της Ν.Δ και εκ Πασοκ.

Πόσα και πόσα δικά τους παιδιά δεν είχαν προλάβει απ’ το παράθυρο. Πόσους και πόσους δεν είχαν πάρει στο δημόσιο με μόνα προσόντα τα βύσματα που είχαν, το «μπάρμπα στη Κορώνη» και τις ιδιαίτερες σχέσεις αν επρόκειτο περί γένους θυλικού. Η απάντησή τους στις κατηγορίες που απευθύνονταν στάθηκαν -εν τη αφελεία της- αποκαλυπτικότατη.

Αντί να υπερασπισθεί τα τυχόν αντικειμενικά προσόντα των προσφιλών προσώπων του, που είχαν βολευτεί, άρχισε να κατεβάζει αγιογραφίες από το οικογενειακό εικονοστάσι. Μνημόνευσε την "περήφανη δεξιά" γιαγιά του, τον "γνώριμο δικαστή" προπάππου του, τον "συναγωνιστή κατά της διάρκεια του εμφυλίου ατού" παππού του, έναν "δολοφονημένο από τους φασίστες" θείο του... Όσο κυλούσαν τα χρόνια, οι συγγενείς του γνωστού μίκραιναν, αποκτούσαν ανθρώπινες διαστάσεις. Ο πατέρας του ήταν "μια ζωή χοντρός" και κουραζόταν από το περπάτημα στις παρακολουθήσεις αριστερών, πάλι καλά που τον άντεχε η μάνα του επί σαράντα ολόκληρα χρόνια. Ο αδελφός του τόσο καταπονήθηκε όντας καθημερινά στην κατάληψη της ΑΣΟΕΕ, ώστε αρρώστησε και έμεινε επί δύο μήνες στο κρεββάτι. Ο ίδιος δε, συνεισέφερε στους κοινωνικούς αγώνες μέσα από το youtube, τραγουδώντας ραπ, καθώς επίσης και αρθρογραφώντας στην "Βραδυνή"...

Θα ήταν κωμικό άμα δεν προκαλούσε θλίψη και οργή. Ο γόνος μιάς οικογένειας μέλη της οποίας ρίχτηκαν στη φωτιά για τα ιδανικά τους -σωστά ή λανθασμένα- έχει το θράσος να αντιμετωπίζει τις θυσίες των προπατόρων του σαν γραμμάτια, που ο ίδιος δικαιούται να εξαργυρώσει. "Γιατί έπαιξαν εκείνοι τα κεφάλια τους κορώνα-γράμματα; " σου λέει. "Για μια κοινωνία δικαιοσύνης; Ίσων ευκαιριών; Αστείο πράγμα! Τραβήξανε του λιναριού τα βάσανα για να έρθω σήμερα εγώ, ο άκαπνος, να αρπάξω την κουτάλα και να τακτοποιώ αβέρτα στο δημόσιο! Και αν οι γονείς μου έστεκαν μια ζωή απέναντι στο κράτος, τώρα -που γίναμε κυβέρνηση- θα κουρνιάσουν κάτω από τις φτερούγες του. Διότι σήμερα, επιτέλους, μπορούμε."

Τόσο απλοϊκά και τόσο κυνικά συνάμα.

Αυτή είναι ακριβώς η νοοτροπία της Χιωτακικής ιδιόμορφης ιδιοκτησίας του Δήμου Κηφισιά". Να εξαργυρώνει επιταγές, ακόμα και αν -στον πραγματικό κόσμο, στην αγορά εργασίας- στερούνται το παραμικρού αντικρίσματος.

Βιογραφούμενος ο ενδεχόμενως ιστορικός του μέλλοντος θα μπορούσε να γράψει μερικά καλά κατά τη διάρκεια της θητείας του. Ίσως και ακόμα μερικά που συνέβησαν και ήταν άξιο λόγου και ανθρώπου. " Βάζω στοίχημα ότι επόμενα χρόνια των «ισχνών αγελάδων» αίφνης όλα αυτά έχουν ξεχαστεί, έχουν παταχθεί στο κάλαθο των αχρήστων.

Προσπαθεί αποχαυνωμένος να καταλάβει τη μεταστροφή του κόσμου. Μονολογεί και αναρωτιέται πως εγώ, ο Νίκος Χιωτάκης έχασα 2 φορές στη σειρά από το δευτεροκλασάτο πρώην «υποτακτικό» Γ. Θωμάκο; Αυτά σκέφτεται και δεν μπορεί να το χωνέψει. Εγώ, που όλοι οι πολίτες, οι υπηρεσίες στο διάβα μου «έριχναν πέταλα, τρέμανε τα πεζοδρόμια» Εγώ ο μεγάλος Ν. Χιωτάκης, δεν είναι δυνατόν, όχι, είναι ψέματα, δεν μπορεί η Κηφισιά που μου χρωστά την ύπαρξή της, που την άλλαξα να μου συμπεριφέρεται κατ’ αυτό τον τρόπο.  

Ακόμα κι αν λησμονεί να αναφέρει το πιο προφανές: Πως με καμάρι φωτογραφιζόταν την ομπρέλα του Κώστα Καραμανλή και στο πλάι του Αντώνη Σαμαρά.

Οι προηγούμενοι -θα με ρωτήσετε- πολιτεύτηκαν καλύτερα; Δεν έβριθε το παρελθόν από περιπτώσεις ρεμπεσκέδων που βολεύτηκαν ισοβίως επειδή είτε ο μπαμπάς τους ήταν ψηφοσυλλέκτης είτε οι ίδιοι αφισοκολλητές; Αναφέρουν οι γηραιότεροι ένα περιστατικό, όπου κάποιος κομματάρχης γίνεται δεκτός από τον υπουργό του. Αρχίζει ο άνθρωπος να απαριθμεί τα αιτήματά του και -καθώς ο Δήμαρχος βιάζεται ή βαριέται- δίνει την εξής εντολή στη γραμματέα του: "Φτιάξε ένα έγγραφο με το οποίο ό,τι θέλει ο φίλος μας ο Κ. να γίνεται εκ προοιμίου δεκτόν..." Η κοπέλα έγραψε και προώθησε αρμοδίως εκείνο ακριβώς που τής ζητήθηκε. Και ο Δήμος Κηφισιάς κλήθηκε να αδειοδοτήσει την εν λευκώ ικανοποίηση των επιθυμιών του κυρίου Κ. !

Η διαφορά είναι ότι ενώ -με την πάροδο των δεκαετιών- το "παλιό πολιτικό κατεστημένο" νοιαζόταν πλέον να κρατά τουλάχιστον τα προσχήματα... Ενώ -από τη θέσπιση του ΑΣΕΠ επί Ανδρέα Παπανδρέου- εγκαινιάστηκε ένα όσο γινόταν αδιάβλητο σύστημα προσλήψεων... Ο Ν. Χιωτάκης αντιθέτως πίστεψε πως είχε έρθει στα πράγματα με αποστολή να τακτοποιήσει ορισμένα από τα στελέχη του. Και ας στερούνταν κάθε μη αγωνιστικής περγαμηνής. Να δικαιώσει αβλεπί όχι τα παιδιά αλλά τα εγγόνια -και τα δισέγγονα ακόμα- της εποχής Χιωτάκη. Να πλασάρει εν ολίγοις το δικό του νόμιμο σήμερα πλέον των "εποχών", σαν ηθικό.

"Καβλώνει ο γάιδαρος προτού πεθάνει" παράφραζε φίλος μου επί το λαϊκότερον το "κύκνειον άσμα". Σε αυτήν ακριβώς τη φάση βρισκόμαστε.

Για δείτε όμως! Η φιλο – Χιωτακική Κηφισιά δημοσίευσε προχθές ένα άρθρο για τον Νίκο Χιωτάκη με τίτλο "Ο Σαχλαμαρόμαγκας". Κάποιοι προφανώς δεν θέλουν να τους πάρουν τα σκάγια...

Αυτό είναι τα χειρότερο κλου της όλης υπόθεσης. Ο Νίκος Χιωτάκης δεν έχει συνειδητοποίηση ότι έχει περάσει «η μπογιά του». Η Κηφισιά τον έχει αποβάλει για τα καλά. Ας ξοδεύει τις τελευταίες του γνωριμίες και ας σπαταλά κάποια χρήματα, ειδικά σε αυτές τις δύσκολές εποχές χρήματα που τον πονούν ακόμα πιο πολύ, γιατί ήταν τόσα χρόνια μαθημένος να μην ξοδεύει δεκάρα από τα δικά του χρήματα. Άλλωστε ήταν γνωστό «το μότο» που έλεγε κατά κόρον γηραιός παράγοντας «ο Χιωτάκης είναι σαν το στρείδι, δεν χαλάει ούτε τα σάλιο του», άνευ πλουσιοπάροχης απολαβής.-

Τελευταία τροποποίηση στιςΤρίτη, 09 Ιουλίου 2019 19:49
© Kifisia-Life. All Rights Reserved.