ενημέρωση 3:20, 17 October, 2019

Αμάν Θεέ μου

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Πριν χρόνια είχε πέσει στα χέρια μου ένα βιβλιαράκι από αυτά που μοιράζουν οι παπάδες στο κατηχητικό το οποίο προσπαθούσε να μιλήσει «τη σύγχρονη γλώσσα» απευθυνόμενη στην ψυχή των νέων. Στις τελευταίες σελίδες του υπήρχε ένα FAQ* και μια από της ερωτήσεις ήταν «Γιατί ο Θεός δεν εμφανίζεται;» Σκέφτηκα ότι ο συγγραφέας του σημειωματάριου θα είχε μεγάλα κέφια επιχειρώντας να απαντήσει αυτή την ερώτηση.

Το kifisia-life δεν ξεκίνησε για να γίνει ενημερωτικός κόμβος. Είχαμε μια θεώρηση για την πραγματικότητα των ΜΜΕ και ο στόχος μας ήταν να λειτουργήσουμε ως καταλύτης για την δημιουργία ενός ερευνητικού συνασπισμού, ενός ινστιτούτου ας πούμε που με διαφανείς διαδικασίες θα πριμοδοτούσε την ελεύθερη και αδέσμευτη δημοσιογραφία. Για αυτό και το πρώτο μας σλόγκαν ήταν «Αναζητώντας τη νέα δημοσιογραφία των πολιτών και τη νέα πολιτεία των δημοσιογράφων». Αυτά τα πράγματα όμως τα σχεδιάζεις αν είσαι σε θέση να τα κάνεις ή αν έχεις τα χρήματα να τα κάνεις και εμείς δεν είχαμε στη διάθεση μας τίποτα από αυτά.

Όταν έσκασε η κρίση-φούσκα του ελληνικού χρέους τα mainstream ΜΜΕ δεν είχαν να μας προτείνουν τίποτα άλλο από το μονόδρομο του ΔΝΤ και των μνημονίων. Την ίδια ώρα όμως σε παγκόσμιο επίπεδο ξεκίνησε μια μεγάλη συζήτηση σε σχέση με τα εθνικά νομίσματα, την εθνική κυριαρχία, την παγκόσμια δημοσιονομική κρίση χρέους κ.λπ. Έτσι, στο kifisia-life αρχίσαμε απλά να παραθέτουμε εκτός των θεμάτων που αφορούν κυρίως τη Κηφισιά ως προτάσεις κάποια από τα -κατά τη γνώμη μας- πιο ενδιαφέροντα κείμενα που γράφονταν για το θέμα.

Από τότε έγιναν πολλά και αλλάξαμε πολύ.

Θα μπορούσα να γράψω εδώ για τις μεγάλες μας επιτυχίες. Για τις αποκαλύψεις που καταφέραμε να κάνουμε viral, τις διάφορες παραγωγές ως απάντηση στη μαύρη προπαγάνδα της διοίκησης Χιωτάκη και μετά Θωμάκου. Σήμερα όμως θέλω να σας γράψω για τις μεγάλες απογοητεύσεις του εγχειρήματος. Για τις φορές που δοκιμάστηκε η πίστη μας. Και η πορεία μας μέχρι σήμερα είναι σπαρμένη κυρίως από δαύτες.

Το έχω γράψει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: Η μόνη συζήτηση που αξίζει να κάνουμε γύρω από τα ΜΜΕ είναι αυτή για το μοντέλο χρηματοδότησής τους. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα. Το να συζητάς σήμερα για την δημοσιογραφική δεοντολογία είναι σαν να σε αφήνουν στον Βόρειο Πόλο φορώντας μόνο ένα κόκκινο σλιπ και να αναρωτιέσαι αν το κόκκινο μπορεί να προκαλέσει τις λευκές αρκούδες.

Μόνο ένα υγιές οικονομικό περιβάλλον μπορεί να δημιουργήσει τις συνθήκες για την ανθοφορία της δημοσιογραφίας.

Το τρίγωνο της διαπλοκής, Διοίκηση – εφημερίδες - Εξουσία, έχει αγριέψει. Δεν είναι πια πολλοί αυτοί που αντέχουν να αντιστέκονται στον εκφοβισμό και τα μέσα των ισχυρών. Πότε διαβάσατε τελευταία φορά για το σκάνδαλο των Swaps; Για των δομημένων ομολόγων; Για τη φούσκα του χρηματιστηρίου; Αναρωτηθείτε πόσα ξέρετε για τη Lehman Brothers; Για την Enron; Για το «σορτάρισμα» των ελληνικών CDS; Ποιο ποσοστό κατέχει το ελληνικό δημόσιο στις ιδιωτικές τράπεζες; Ποιοι είναι οι μέτοχοι της Τράπεζας της Ελλάδος. Ποια ήταν η «Αριάδνη»; Κάποια μπορεί να μην τα έχετε ακούσει καν, αλλά αναλογιστείτε από αυτά που αναγνωρίζετε πόσα στα αλήθεια γνωρίζετε;

Η γνώση είναι δύναμη και η δημοσιογραφία είναι συστατικό της Δημοκρατίας γιατί είναι πηγή και φορέας της γνώσης. Αυτό το ξέρουν καλύτερα από εμάς αυτοί που την ελέγχουν. Αυτοί που διαφημίζονται πληρώνοντας κάθε χρόνο εκατοντάδες εκατομμύρια σε όλα τα είδη του Τύπου την ώρα που δεν έχουν να προσφέρουν ούτε ένα αξιόλογο προϊόν.

Και αν νομίζετε ότι ο αποκλεισμός των διάφορων μέσων (μέσω των δικών του διαφημίσεων) είναι αρκετά για να δημιουργήσουν ένα ασφαλές πλαίσιο άντλησης πόρων δεν θα δυσκολευτείτε να φανταστείτε ότι οι διάφοροι επιτήδειοι (λόγω φύσης) και ο Δήμος (λόγω θέσης) ελέγχουν επίσης τις διαφημιστικές, το δίκτυο και τη δικαιοσύνη, έχοντας έτσι την δυνατότητα να κλείνουν την κάνουλα σε όλους τους τομείς χρηματοδότησης αν δεν παίζεις με τους όρους τους.

Δεν θα γράψω τώρα για τα άλλα μέσα που χρησιμοποιούν προκειμένου να γονατίσουν οποιαδήποτε πρόθεση αντίδρασης. Για το νομικό πόλεμο των μηνύσεων και αγωγών και τον εκφοβισμό με πρακτικές μαφίας θα μιλήσουμε σύντομα πιο αναλυτικά.

Βγάζοντας όμως από την εξίσωση σχεδόν οποιαδήποτε φυσιολογική πηγή χρηματοδότησης όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για τη δημοσιογραφία μένουν με λίγα βέλη στη φαρέτρα τους. Κι όμως αρκεί ακόμα και μόνο ένα ώστε με λίγη τύχη και καλό σημάδι να καταφέρεις να τους ξαπλώσεις κάτω.

Στα χρόνια που λειτουργεί το kifisia-life η πίστη μας δοκιμάστηκε πολλάκις. Είδαμε τις λιγοστές μας αποταμιεύσεις να εξατμίζονται και να δημιουργούνται προσωπικά χρέη. Δανειστήκαμε για να το κρατήσουμε ανοιχτό. Οι συνεργάτες μας έκαναν θυσίες και υπομονή όχι μία αλλά πολλές φορές.

Πριν λίγο καιρό έλεγα ότι δεν αντέχω πια. Ως εδώ.

Αυτό είναι όμως το περίεργο παιχνίδι της πίστης, γεννάει ελπίδα.

Πρόσφατα έγιναν κάποια πράγματα που μου έδωσαν το δικαίωμα να ελπίζω ξανά. Και έτσι σήμερα, λίγο καιρό μετά, το kifisia-life μόνο δεν έκλεισε αλλά είναι μεγαλύτερο, δυνατότερο και ομορφότερο. Αυτές τις ημέρες επέστρεψαν διάφοροι αγαπημένοι συνεργάτες, προστέθηκε ο αγαπημένος μου Νίκος Β. Πήρε μπροστά η μηχανή της Βασιλικής, του Σωτήρη, της Ειρήνης, της Μυρτούς και μέσα σε όλα αυτά ξεκινήσαμε να σχεδιάζουμε και ένα φιλόδοξο plan για το οποίο θα σας μιλήσω όταν θα έρθει η ώρα.

Σήμερα νιώθω δυνατός. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δοκιμαστεί η πίστη μου στο εγχείρημα θα έχω να σκεφτώ το μέλλον της γυναίκας μου και του γιού μου.

Η νέα δημοσιογραφία μπορεί να στηριχτεί μόνο από αυτούς που έχουν συμφέρον να υπάρχουν ΜΜΕ που ενδιαφέρονται για το δικό τους συμφέρον. Μπορεί να βασιστεί σε εσένα που, παρόλο που δεν τα φέρνεις βόλτα εύκολα, μπορείς να διαθέσεις λίγα χρήματα, σε εσένα που έχεις μια δραστηριότητα που μπορείς να διαφημίσεις και δεν σε ελέγχουν αλλά κυρίως σε εσένα που η ζωή σου συμπεριφέρθηκε με γενναιοδωρία και έχεις το ήθος και την αίσθηση χρέους να επιστρέψεις κάτι στην κοινωνία.

Δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στο kifisia–life Υπάρχουν πολλές προσπάθειες που αξίζουν την στήριξή σου.

Άλλωστε το kifisia-life δεν μοιάζει ακόμα με το ιδανικό ΜΜΕ που έχω χτίσει με το νου μου, χρειάζονται ακόμα πολλά και πολλοί για να φτάσει εκεί.

Αν πάντως ήταν στο χέρι μου θα αντέστρεφα την ερώτηση στο βιβλιαράκι του κατηχητικού και θα την έκανα «Γιατί δεν εμφανίζεστε εσείς; Εμείς είμαστε εδώ. Εσείς που είστε;». Αφήστε το Θεό. Απ’ ότι μαθαίνουμε από την επίσημη εκκλησία τον τελευταίο καιρό μας κρατάει μούτρα (και ο δικός του καιρός περνάει και πολύ αργά).-

*FAQ: Απαντήσεις σε συχνές ερωτήσεις: Συναντάται συνήθως σε εγχειρίδια χρήσης.

Τελευταία τροποποίηση στιςΠαρασκευή, 26 Ιουλίου 2019 19:44

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.