ενημέρωση 5:28, 11 November, 2019

Ο Χιωτάκης από τα σκουπίδια στην ανακύκλωση - Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο λύκος δεν είναι ποτέ εδώ – ή είναι πάντα εδώ, ανάλογα με το πώς ερμηνεύει κανείς το «λύκο» (συμβολικά; μεταφορικά; υστερικά;). Αλλά εμείς περπατάμε απτόητοι, μέσα και έξω από το δάσος.

Πήγα καλεσμένος στο Δήμο. Η ατμόσφαιρα είναι συντροφική, ακόμα και σχολική – οι άνθρωποι κάνουν εκπομπές εκεί επειδή αυτό ακριβώς θέλουν. Δεν ήθελαν δηλαδή κάτι άλλο και συμβιβάστηκαν, για την ακρίβεια αυτό που τους ενώνει είναι ότι ΔΕΝ συμβιβάστηκαν.

Στο Δήμο άκουσα για πρώτη φορά τον εξαιρετικό πλην όμως σεμνό και μετρημένο(ν), ότι είναι άνεργος δύο χρόνια αυτός και η γυναίκα του. Ένα κάρο άνθρωποι είναι άνεργοι σε όλους τους κλάδους μαζί με τις γυναίκες τους. Και… εδώ είναι η δυσκολία τώρα: η πόλη συνεχίζει σαν να μη τρέχει τίποτα, όλοι συνεχίζουμε σαν να μη τρέχει τίποτα, απλώς δαγκωμένοι, ακόμα και το «θα κεράσω εγώ, κολλητέ που είσαι άνεργος» δεν ισχύει πια γιατί (1) όσοι κερνάγανε με λύσσα έχουνε πιάσει πάτο μαζί με αυτούς που δεν κερνάγανε ποτέ – ποιος να το ’λεγε ότι θα βρισκόμασταν όλοι αντάμα στον ίδιο πάτο; (2) όσοι δεν έχουνε δουλειά δύο χρόνια δεν βγαίνουνε από το σπίτι, αν έχουν ακόμα σπίτι. 
Και οι αριθμοί πέφτουνε να μας φάνε: με 27,6 % είμαστε η 5η χώρα στον κόσμο σε ανεργία, δουλεύουμε 41,9 ώρες τη βδομάδα όταν δουλεύουμε (περισσότερο κι από τους Γερμανούς!). Στους 20-24χρονους η ανεργία είναι 52%, για τα κορίτσια 57,5%... Το «350 ευρώ το μήνα μεικτά για οκτάωρο και βάλε» ακούγεται όλο και πιο συνηθισμένο.

Η στήλη ζει εδώ, όπου ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα. Αισιοδοξεί και επικεντρώνεται στη θετική πλευρά των πραγμάτων αλλά δυστυχώς δεν παίρνει ντραγκς και δεν κλείνεται σε έπαυλη στην Κηφισιά ή στην Εκάλη. Δυσκολεύεται, ως στήλη, να προτείνει μαγαζιά, μπαρ, εστιατόρια, να μπει και να βγει σε κλαμπ, καφέ και ταβερνάκια με ξεγνοιασιά σαν άλλη Γκόλφω. Έχει μόνον άνεργους και υπο-απασχολούμενους φίλους πια.

Έμαθα που λέτε ότι ο Νικολάκης μας, ο Χιωτάκης βρε κουτά, βουρ στη νέα θεσάρα ελέω προϋπηρεσίας ως πρόεδρος στα σκουπίδια όλης της Αττικής.

Χώθηκε που λέτε ως πρόεδρος της ανακύκλωσης με αποζημίωση 7.500 ευρώ μηνιαίως. Προσπάθησα να επιβεβαιώσω το νούμερο αλλά δεν κατέστη δυνατόν.

Και με τη προτροπή του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη ότι ανοίγουν τεράστιοι ορίζοντες στην ανακύκλωση, διαβλέπω άνοιγμα ξανά των τραπεζικών λογαριασμών του Νικολάκη.

Όπου στραβός ή κουτσός στο Άγιο Παντελεήμονα, Αλή από μας. Κανένας τους δεν χάνεται.

Οι βόλτες στην Κηφισιά είναι σαν ζαβό καρδιογράφημα, αποκαρδιωτικές και ανεβαστικές εναλλάξ: άστεγοι, ναρκομανείς, ζητιάνοι, άρρωστοι που δεν έχουν να πληρώσουν την αγωγή τους – αποκλείεται να μην τους πετυχαίνετε στο μετρό, στα λεωφορεία, στα πεζοδρόμια και τις πλατείες να λένε τον πόνο τους. Κι από την άλλη… σημάδια κοινωνικής αλληλεγγύης, συσσίτια, κοινωνικά παντοπωλεία στις συνοικίες… κι ακόμα πιο από την άλλη: καινούργια μαγαζιά, καφέ, μπαρ, που είναι σα να μη τους μίλησε κανένας για το Ρεξόνα.

Μπορείς να πιεις μια μπίρα με 3 ευρώ, να φας ένα σουβλάκι καλαμάκι με 1 ευρώ, παγωτό με 50 λεπτά, νεράκι περιπτέρου με 20 λεπτά (από σουπερμάρκετ, όχι από περίπτερο). Υπάρχουν πράγματα να κάνεις με λίγα χρήματα, ακόμα και με καθόλου χρήματα: βόλτες, μια και το περπάτημα είναι το οικονομικότερο μέσο μετακίνησης/γυμναστήριο (2-σε-1).

Στην Κασαβέτη π.χ. στο πρώτο «Έβερεστ», ένα τζάνκι άδειαζε ζαχαρίτσες στο στόμα του δίπλα σε έναν καλλιτέχνη ή/και ανώμαλο που τραβούσε φωτογραφίες κάτι πιτσιρίκες με τον πισινό απέξω. Πιτσιρίκες αμέτρητες, με αντίστοιχους πιτσιρικάδες, τρώγανε παγωμένο γιαούρτι. Στην πλατεία πλατάνου μαμάδες και μπαμπάδες με μωρά στα καρότσια. Μουσικοί έπαιζαν ανακατεμένα τραγούδια, το γνωστό αγοράκι-μιράκολο που δεν μεγαλώνει ποτέ έπαιζε Ζαμπέτα στο μπουζουκάκι του με μάγκικο ύφος κι ένας άνεργος ηθοποιός ασβεστωμένος πατόκορφα έκανε το άγαλμα. Τουρίστες με σανδάλια και κάλτσες, ζευγάρια με μπαλαμούτι, γκρουπάκια Γιαπωνέζων με τάμπλετ-φωτογραφικές μηχανές και μαγαζιά-με-ευκαιρίες, αποθήκες, φθηνουίτες, με αξεσουάρ-νεανικά-είδη-σπορ from here to eternity. Όλα αυτά, ένα τυχαίο, μέσο απόγευμα Παρασκευής με καλό καιρό…

Η πιο «επίκαιρη πολιτικο-κοινωνική σάτιρα», που ακούγεται κλισέ, και «κριτική» να το πεις τα ίδια οπότε μπαίνω στο θέμα: περνάς ωραία, σχεδόν σαν να είσαι σε άλλη χώρα προς στιγμήν, γελάς με το χάλι μας, θα γελούσες μέρες δηλαδή αν κρατούσε παραπάνω το πρόγραμμα, αλλά δυστυχώς όλα τα ωραία πράγματα περνάνε κάποτε. Το Tin Pan Alley είναι άψογο bar-theater/modular-events-τέτοιο, ευέλικτο, με μικρή πρακτική σκηνή που τη βλέπεις από όλες τις γωνίες. Ε, ναι. Αν ήτανε τα ίδια κάθε βράδυ θα βαριόμασταν.

Καταλαβαίνω ότι έχω αφήσει μια μικρή εκκρεμότητα τώρα με το λύκο που είναι ή δεν είναι εδώ, απομακρύνομαι διακριτικά λοιπόν σφυρίζοντας κλέφτικα…-

Τελευταία τροποποίηση στιςΠαρασκευή, 01 Νοεμβρίου 2019 19:30

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.