ενημέρωση 10:04, 18 November, 2017

Ο κόσμος τό χει τούμπανο και αυτοί κρυφό καμάρι

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας 

Είναι αλήθεια: Ο πολιτικαντισμός, η ασυγκράτητη υποσχεσιολογία και η δημαγωγία ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την παράφορη κατάπτωση της Κηφισιάς. Ο παραγοντισμός και ο πελατειασμός ανήκουν στις βαθιές αιτίες του Κηφισιώτικου προβλήματος. Και ακόμη τώρα, κυριαρχούν οι δυνάμεις που υπηρετούν αυτούς ακριβώς τους κώδικες, επιδιώκοντας επιστροφή στο status quo ante, αντιστέκονται σε κάθε μεγάλη διαρθρωτική αλλαγή, δεν θέλουν μεταρρυθμίσεις ούτε ουσιαστική αλλαγή.

Είναι, λοιπόν, αλήθεια ότι οι επαγγελματίες φίλοι του λαού έταζαν και τάζουν παροχές χωρίς ορθολογισμό, χωρίς μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, χωρίς μέριμνα για τη νέα γενιά και την επόμενη, μόνο και μόνο με ψηφοθηρική λογική και για την εξυπηρέτηση του παραταξιακού και του ατομικού συμφέροντος.

Και είχαν μεγάλο δίκιο όσοι προσπάθησαν και συνεχίζουν να λένε ότι «η κατάπτωση δεν ήρθε από το πουθενά. Ήρθε και από αλόγιστες εκδουλεύσεις, τους διορισμούς και από χαριστικές συμβάσεις, από το πελατειακό μηχανισμό, τον παραγοντισμό και τον συντεχνιασμό, από την αδιαφορία για το περιβάλλον της πόλης και τις υποχρεώσεις της».

Αλλά δεν είναι αυτή όλη η αλήθεια: Η καθήλωση της πόλης στο τέλμα έχει να κάνει επίσης με την εκρηκτική οικονομική και κοινωνική ανισότητα, όπως διαμορφώνεται με την προκλητική ασυλία των διοικούντων. Η έλλειψη προσωπικού στους δρόμους στα πάρκα, στις δημοτικές ανάγκες οι μηχανισμοί δεν αρκεί πια ως απάντηση για τους ελέγχους που δεν έχουν γίνει σε εταιρίες ημετέρων, στους κατόχους μεγάλης κινητής και ακίνητης περιουσίας που αναφέρονται σε διάφορες εκφάνσεις της πόλης, που δεν συνάδει με την εν γένει κατάστασή τους.

Νωρίτερα, είχαμε μάθει ότι ο αντιδήμαρχος λογιστής αναλαμβάνει εκδουλεύσεις με το αζημίωτο φυσικά, διακινείται και πλασάρετε με ευθύνη του αρχηγού, το οποίο σημαίνει ότι η πόλη είναι υποχείριο στον κάθε φθονερό, μπαγαπόντη, παραγοντίσκο. Δεν καταβάλλεται η αναγκαία προσπάθεια για τον τερματισμό αυτής της φρικτής κατάστασης.

Και δεν είναι αυτή ολόκληρη η εικόνα. Υπάρχει ακόμη το πάρτυ με τους διάφορους φίλους, κουμπάρους, παρατρεχάμενους, δηλαδή χαριστικά, χωρίς εγγυήσεις ή με προσχηματικές εγγυήσεις. Υπάρχουν επίσης γνωστές και άγνωστες υποθέσεις διαφθοράς και διαπλοκής με πρωταγωνιστές πολιτικά πρόσωπα και οι κανόνες διαφάνειας που ποτέ δεν εφαρμόστηκαν με έναν τρόπο ολοκληρωμένο και αποτελεσματικό.

Με λίγα λόγια υπάρχει το πρόβλημα της Κηφισιώτικης δήθεν ελίτ το οποίο έχουν επισημάνει κατά καιρούς τόσοι και τόσοι.

Ένα πρόβλημα είναι ότι όταν δεν λέγεται ολόκληρη η ιστορία (οι ευθύνες των μεγάλων), αλλά μόνο ένα κομμάτι της (οι ευθύνες των μικρότερων και των μικρών) αποδυναμώνεται το επιχείρημα και ενισχύεται αντί να αποδομηθεί αυτό που καταγγέλλεται. Ο λαϊκισμός βρίσκει έδαφος και αποκτά κοινό όταν η πολιτική ανάλυση διολισθαίνει στον ελιτισμό. Της συζήτησης για το αν έπρεπε ή όχι να ομαλοποιηθεί βίαια έστω αυτή η αφόρητη δυσοσμία και, όχι να βαυκαλιζόμαστε με το τάδε λαμόγιο ή τον δείνα αρπακτικό-κουμπάρο. Η φορά, δηλαδή, πρέπει να είναι από πάνω προς το κάτω. Το αντίθετο, απλώς, ανοίγει δρόμο στους δημαγωγούς και ρίχνει νερό στο ποτάμι της οργής, ακόμη και του μίσους.-

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS