ενημέρωση 5:44, 23 January, 2020

Οι Radiohead γίνονται «βιβλιοθηκάριοι»

Καινούργιο πρότζεκτ εγκαινίασαν οι Radiohead, τη «Radiohead Public Library», στην οποία θα φιλοξενείται εκτεταμένη συλλογή ακουστικού, οπτικού και άλλου υλικού που σχετίζεται με το μουσικό συγκρότημα. Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση Τύπου, για τα εγκαίνια, κάθε ένα από τα μέλη της μπάντας θα εξυπηρετούν, από 20ής έως 24ης Ιανουαρίου, το κοινό, «παρουσιάζοντας επιλογή αρχειακού υλικού μέσω των λογαριασμών του συγκροτήματος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (καθώς και τις δικές τους κάρτες μέλους στη Radiohead Public Library).
 
Η «βιβλιοθήκη» - εγκαινιάστηκε στο Radiohead.com - επιτρέπει στους θαυμαστές να δημιουργήσουν τη δική τους κάρτα και αριθμό μέλους, και προσφέρει ένα οργανωμένο αρχείο των βιντεοκλίπ της μπάντας, των ζωντανών εμφανίσεών τους καθώς και αυτών στην τηλεόραση, των B-sides και των τραγουδιών σε συλλογές. Επιπλέον, τα μέλη θα έχουν πρόσβαση στις «office chart» playlists από τις ηχογραφήσεις στα στούντιο των «In Rainbows», «The King of Limbs» και «A Moon Shaped Pool». Τέλος, όλα τα εμπορεύματα τα οποία είναι πλέον εκτός κυκλοφορίας θα γίνονται, κατόπιν παραγγελίας, διαθέσιμα για όποιον ενδιαφερόμενο.

Γιατί οι Σύμμαχοι δεν βομβάρδισαν το Αουσβιτς;

Νέο ντοκιμαντέρ αποκαλύπτει τις αιτίες που οδήγησαν τους ηγέτες των συμμαχικών δυνάμεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην απόφαση να μην κάνουν απολύτως τίποτε όταν έμαθαν τι συνέβαινε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου εξοντώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι από τους Ναζί

Στις αρχές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σε μια κωμόπολη της Πολωνίας 60 χλμ. δυτικά της Κρακοβίας, η ζοφερή χιτλερική μηχανική έβαλε μπρος ένα σχέδιο που έμελλε να γίνει συνώνυμο της χειρότερης θηριωδίας στη σύγχρονη Ιστορία: μετέτρεψε κάποιους παλιούς στρατώνες σε ένα σύμπλεγμα 42 στρατοπέδων που έφτασε να εκτείνεται σε 40 τ. χλμ.

Αρχικά οι Ναζί έστελναν στο Αουσβιτς-Μπίρκεναου όσους θεωρούσαν πολιτικούς ή ιδεολογικούς αντιπάλους, έπειτα κάποιους αιχμαλώτους πολέμου, ωστόσο η συντριπτική πλειοψηφία των ατόμων που θα στέλνονταν εκεί είχε να κάνει με την καταγωγή τους: Εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι και Ρομά πέρασαν τις πύλες του Αουσβιτς και οι περισσότεροι δεν βγήκαν ποτέ από αυτές.

Υπολογίζεται ότι στα περίπου πέντε χρόνια λειτουργίας του 1,3 εκατ. άνθρωποι πέρασαν την πύλη με το εφιαλτικό σύνθημα «Η εργασία απελευθερώνει». Από αυτούς 1,1 εκατ. ψυχές χάθηκαν – οι 900.000 στους θαλάμους αερίων και οι υπόλοιποι είτε εκτελέστηκαν είτε πέθαναν από την ασιτία και τις κακουχίες. Ενα νέο ντοκιμαντέρ του αμερικανικού δικτύου PBS αποκαλύπτει μια άγνωστη πτυχή της δραματικής ιστορίας του Αουσβιτς.

Τον Απρίλιο του 1944 δύο Σλοβάκοι εβραϊκής καταγωγής κρατούμενοι στο Αουσβιτς, ο Ρούντολφ Βρμπα και ο Αλφρεντ Βέτζλερ, κατάφεραν να αποδράσουν. Εκείνη την περίοδο στο Αουσβιτς υπήρχαν 400.000 κρατούμενοι, οι μισοί εκ τω οποίων ήταν Εβραίοι. Oπως αναφέρει η ιστοσελίδα Live Science, οι δύο δραπέτες κατάφεραν να επικοινωνήσουν με τις αντιστασιακές εβραϊκές ομάδες της Σλοβακίας και αποκάλυψαν τι φρικτό συνέβαινε στο στρατόπεδο.

Η μαρτυρία τους αρχικά έγινε γνωστή ως ο φάκελος Βρμπα-Βέτζλερ και αργότερα ονομάστηκε «Το Πρωτόκολλο του Αουσβιτς». Στο ντοκιμαντέρ παρουσιάζονται στοιχεία που δείχνουν ότι αντίγραφα της αναφοράς των δύο δραπετών έφτασαν στα χέρια των συμμαχικών δυνάμεων, έναν μήνα μετά την απόδραση, δηλαδή τον Μάιο του ’44. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο ντοκιμαντέρ ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, όταν διάβασε την αναφορά συγκλονίστηκε και πρότεινε τον άμεσο βομβαρδισμό του στρατοπέδου.

Ομως τελικά αποφασίστηκε να μη γίνει κάποιος βομβαρδισμός, αλλά και καμία απολύτως ενέργεια για την καταστροφή του στρατοπέδου ή την απελευθέρωση των κρατουμένων. Για οκτώ μήνες ακόμα, οι θάλαμοι αερίων του Αουσβιτς-Μπίρκεναου θα συνέχιζαν να λειτουργούν πυρετωδώς, αφανίζοντας αμέτρητους αθώους ανθρώπους…

Οι αιτίες

Ποιοι μπορεί όμως να ήταν οι λόγοι που οδήγησαν τους Συμμάχους στο να κλείσουν τα μάτια στη μαζική εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων ψυχών; Σύμφωνα με αναλυτές όπως ο Τάμι Ντέιβις Μπιντλ, καθηγητής Ιστορίας και Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας στη Σχολή Πολέμου των ΗΠΑ, μια αιτία για αυτή την απόφαση έχει τις ρίζες της στον έντονο αντισημιτισμό που υπήρχε τόσο στις ΗΠΑ όσο και στη Βρετανία ακόμα και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μπορεί οι ηγεσίες των δύο χωρών να είχαν αποφασίσει να πολεμήσουν τους Ναζί, αλλά, παρόλα αυτά, η προπαγάνδα των Ναζί όσον αφορά τους Εβραίους είχε επηρεάσει την κοινή γνώμη σε ΗΠΑ και Βρετανία.

Αεροφωτογραφία του στρατοπέδου του Αουσβιτς που τράβηξαν το 1944 πολεμικά αεροσκάφη της Βρετανίας. Οι Σύμμαχοι εκείνη την περίοδο έμαθαν τι συνέβαινε εκεί, αλλά αποφάσισαν να μην προχωρήσουν σε βομβαρδισμούς ή κάποια άλλη ενέργεια

Μπορεί ο μέσος Αμερικανός ή ο μέσος Βρετανός να μη θεωρούσε τους Εβραίους ανθρώπους που πρέπει να εξαφανιστούν από προσώπου Γης, όπως είχε πειστεί για αυτό η συντριπτική πλειοψηφία των Γερμανών, αλλά είχε σε μεγάλο ποσοστό την αντίληψη ότι οι Eβραίοι επηρέαζαν τις αποφάσεις των ηγεσιών και έλεγχαν την πολεμική μηχανή των Συμμάχων.

«Οι πολιτικοί ένιωθαν άβολα και δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση να φανεί ότι παίρνουν αποφάσεις που αφορούν συγκεκριμένα μόνο τους Εβραίους» εξηγεί ο Μπιντλ. «Με δεδομένο ότι οι ηγέτες των Συμμάχων ήθελαν να έχουν μαζί τους όσο δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό της κοινής γνώμης στον πόλεμο που συνέχιζε να εξελίσσεται, δεν ρίσκαραν να πάρουν μια απόφαση που θα βοηθούσε τους Εβραίους, αλλά μπορεί να προκαλούσε την δυσαρέσκεια πολλών άλλων.

Υπήρχε διάχυτος ο φόβος ότι οι Αμερικανοί θα αντιδρούσαν αρνητικά και δεν θα υποστήριζαν τη συμμετοχή των ΗΠΑ στον πόλεμο, αν πίστευαν ότι ο πόλεμος αυτός αφορά αποκλειστικά τους Eβραίους» είναι η άποψη του Μάικλ Μπέρενμπαουμ, καθηγητή Εβραϊκών Μελετών στο Αμερικανικό Εβραϊκό Πανεπιστήμιο, στο Λος Αντζελες. Υπήρχε όμως και δεύτερος λόγος που οι συμμαχικές δυνάμεις ήταν διστακτικές στο να βομβαρδίσουν το Αουσβιτς, παρά το γεγονός ότι οι δύο δραπέτες ανάμεσα στα άλλα έδωσαν συγκεκριμένα στοιχεία και σχέδια των εγκαταστάσεων.

Οι ειδικοί των Συμμάχων έλεγαν ότι δεν μπορούν να γίνουν βομβαρδισμοί τόσο μεγάλης ακρίβειας ώστε να καταστραφούν με λίγες βόμβες μόνο οι θάλαμοι αερίων και το πιθανότερο είναι οι βομβαρδισμοί να εξοντώσουν περισσότερους κρατούμενους από όσους τελικά θα σώσουν. «Με βάση τις τεχνικές δυνατότητες των βομβαρδιστικών εκείνης της εποχής, θα έπρεπε να ρίξουν περίπου χίλιες βόμβες για να διασφαλιστεί η καταστροφή των κρεματορίων του Αουσβιτς» αναφέρει ο Μπιντλ.

Προφανώς ένας τέτοιας έντασης βομβαρδισμός σε μια μικρή έκταση δεν θα άφηνε πρακτικά τίποτε όρθιο, οπότε η τύχη των περισσότερων κρατουμένων μάλλον ήταν προδιαγεγραμμένη.

Πτώματα που βρήκαν οι σοβιετικοί στρατιώτες κατά την απελευθέρωση του στρατοπέδου, τον Ιανουάριο του 1945

Ενας τρίτος λόγος για την απόφαση να μην υπάρξει στρατιωτική επέμβαση στο Αουσβιτς ήταν η άποψη που διατυπώθηκε ότι ο πόλεμος βρισκόταν στο πιο κρίσιμο σημείο του, οι συμμαχικές δυνάμεις ήταν κοντά στο να λυγίσουν τη χιτλερική πολεμική μηχανή και μια αποστολή στην Πολωνία θα απέσυρε δυνάμεις από τα βασικά πολεμικά μέτωπα και γενικότερα θα αποπροσανατόλιζε τις στρατιωτικές δυνάμεις από τον βασικό τους στόχο, που ήταν η τελική επικράτηση απέναντι στους Ναζί.

«Κοιτάζοντας σήμερα προς τα πίσω, η αίσθηση που υπάρχει είναι ότι την επίμαχη περίοδο για την οποία συζητάμε, την άνοιξη του 1944, όλα είχαν σχεδόν τελειώσει και ότι η επικράτηση των Συμμάχων ήταν απλώς θέμα χρόνου. Ομως δεν ήταν έτσι η πραγματικότητα. Οι συμμαχικές δυνάμεις εκείνη τη χρονική περίοδο προσπαθούσαν ακόμη να εξουδετερώσουν τις πυραυλικές εγκαταστάσεις της Γερμανίας και παράλληλα να δώσουν το τελικό χτύπημα στη Λουφτβάφε.

Οπότε, μια στρατιωτική επιχείρηση για το Αουσβιτς δεν ήταν κάτι τόσο απλό» αναφέρει ο Μπιντλ, που πιστεύει ότι τελικά επικράτησε μια κυνική θεώρηση: η λήξη του πολέμου βρισκόταν πλέον πολύ κοντά και το μεγάλο κακό στο Αουσβιτς είχε πλέον συμβεί. Ηταν πιο σημαντικό να τελειώσει ο πόλεμος όσο το δυνατόν νωρίτερα από το να γίνει προσπάθεια να σωθούν κάποιοι άνθρωποι σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, προσπάθεια που μπορεί να προκαλούσε καθυστέρηση στον μεγάλο στόχο. 

Αποχαιρετιστήριο ντεφιλέ από τον Ζαν Πολ Γκοτιέ

Ηταν σχεδόν όλοι εκεί, η αγαπημένη του ισπανίδα ηθοποιός, μούσα του Αλμοδοβάρ, Ρόσι ντε Πάλμα, ο στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνος Καταλακινός, μοντέλα και τραγουδιστές από όλο τον κόσμο. Και έζησαν περισσότερο ένα μεγάλο πάρτι με φίλους, παρά μία ακόμη επίδειξη υψηλής ραπτικής

 Δεν ήταν μία κλασική επίδειξη μόδας. Με το μεγάλο πάρτι που έγινε την Τετάρτη στο Παρίσι ο διάσημος σχεδιαστής Ζαν Πολ Γκοτιέ αποχαιρέτησε τα μεγάλα ντεφιλέ και αποσύρθηκε από κάθε νέα κολεξιόν της haute couture. Τα 50 χρόνια του στη μόδα τα γιόρτασε με τον καλύτερο τρόπο, όπως έγραψε ακόμα και η συντηρητική βρετανική Telegraph.

Την ανακοίνωση αποχώρησης είχε κάνει ο ίδιος λίγες ημέρες πριν και μεσούσης της Εβδομάδας Μόδας στη γαλλική πρωτεύουσα. «Την 22α Ιανουαρίου του 2020, θα γιορτάσω τα 50 χρόνια καριέρας μου στον χώρο της μόδας με ένα μεγάλο ντεφιλέ-σόου υψηλής ραπτικής στο Θέατρο Σατλέ. Θα είναι επίσης η τελευταία μου επίδειξη» είχε πει ο 67χρονος πια Ζαν Πολ.

Καπέλα και φτερά έδωσαν δόξα στον Γκοτιέ και δεν απουσίαζαν ποτέ από τα ντεφιλέ του /Reuters

«Ομως να είστε ήσυχοι, ο οίκος μόδας Gaultier Paris συνεχίζει με ένα νέο σχέδιο, του οποίου είμαι ο εμπνευστής και που θα σας αποκαλυφθεί σύντομα», συμπλήρωσε, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν πρόκειται να εξαφανιστεί από τον χώρο της μόδας, αλλά απλώς να αποσυρθεί από την υψηλή ραπτική.

Η Μπέλα Χαντίντ παρουσιάζει τη δημιουργία του Ζαν Πολ Γκοτιέ από την κολεξιόν άνοιξη/καλοκαίρι 2020. Ενα φόρεμα από μουσελίνα με λιγότερα από τα απολύτως απαραίτητα

Το χθεσινό σόου είχε ό,τι του αρέσει, ντραγκ σόου, μοντέλα με εντυπωσιακά ακραία κουστούμια που περιλάμβαναν πανύψηλα καπέλα, φτερά και κορσέδες! Η Μαντόνα, μία από τις επιστήθιες φίλες του δεν ήταν εκεί. Η πρώτη δικαιολογία της ήταν η συναυλία στη Λισαβόνα με καθήμενους ακροατές – θεατές και όχι με κοινό που διασκεδάζει. Η δεύτερη ότι αρρώστησε.Αλλά ποιος νοιάζεται πια γι’ αυτήν…

Η γαλλίδα ηθοποιός Μπεατρίς Νταλ έδειξε στην πασαρέλα το φόρεμα του Γκοτιέ, το απαγορευμένο τσιγάρο και το χαρακτηριστικό κίτρινο χαμόγελό της με το μεσοδόντιο διάστημα σε μέγεθος σπηλιάς. Και αποθεώθηκε!

Ο γάλλος σχεδιαστής μόδας που ξεκίνησε την καριέρα του κοντά στον Πιερ Καρντέν, είχε χαρακτηριστεί ως το «κακό παιδί» στη βιομηχανία της μόδας, καθώς ήταν αυτός που ανέτρεψε τους ενδυματολογικούς κώδικες τη δεκαετία του 1980.

Η Τζίτζι Χαντίντ δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και ήταν από τις τυχερές που ντύθηκαν ναυτάκι, μία στολή – σύμβολο του Γκοτιέ. Κάτι που θα θυμάται για πάντα στη σύντομη καριέρα της

Ιδρυσε την εταιρεία του το 1976 και άρχισε να ασχολείται με την υψηλή ραπτική το 1997. Το 2011 πούλησε τον οίκο μόδας του στον καταλανικό όμιλο Puig και το 2015 έβαλε τέλος στα ντεφιλέ για ρούχα «pret a porter», δηλαδή τη μόδα για όλους.

Είναι ο σχεδιαστής εμβληματικών δημιουργιών όπως ο κορσές που φόρεσε η Μαντόνα με τον στηθόδεσμο σε σχήμα κώνου και τα κοστούμια σαν στολή ναύτη. Το 1993 μάλιστα, είχε έβγαλε την Μαντόνα γυμνόστηθη σε επίδειξή του.

Η Πάρις Τζάκσον τίμησε το 1968 και κάλυψε σχεδόν όλο το δέρμα της με πολύχρωμα υφάσματα, με μία από τις σπάνιες δημιουργίες του Γκοτιέ

Ο Γκοτιέ είναι ο μόδιστρος που ανέβασε στην πασαρέλα την προσωπική του φίλη Ντίτα Φον Τιζ, την Αμερικανίδα βασίλισσα του μπουρλέσκ, την οποία έντυσε πεταλούδα.

H Ντίτα Φον Τιζ με ένα φόρεμα που φωνάζει από μακριά «Ζαν Πολ»

Χρησιμοποίησε ως μοντέλο του τη μούσα του Αλμοδόβαρ, την ισπανίδα ηθοποιό Ρόσι ντε Πάλμα, και έβαλε τα μοντέλα του να χορεύουν ιρλανδέζικους παραδοσιακούς χορούς υπό τους ήχους της γκάιντας.

O Γκοτιέ εισήγαγε και τις φούστες για άνδρες το 1984, καθώς για εκείνον «ένας άνδρας δεν φέρει την αρρενωπότητά του στα ρούχα του, ο ανδρισμός βρίσκεται μέσα στο κεφάλι του». Κάτι που απέδειξαν βέβαια ο Σάκης Ρουβάς και ο Ντέιβιντ Μπέκαμ φορώντας φούστα. Επιπλέον, συνετέλεσε στο να γίνει αποδεκτό το τατουάζ από τις μάζες και σχεδίασε ρούχα για τον κινηματογράφο, όπως αυτά της ταινίας «Το πέμπτο στοιχείο».

Δεν ήταν απλώς το στίγμα του Γκοτιέ, όλα θύμιζαν κάτι. Η επίδειξη ήταν περισσότερο ένα αναδρομικό σόου, παρά κάτι καινούργιο

Λάτρης της Ελλάδας και του πολιτισμού της και συχνός επισκέπτης της χώρας και κυρίως της Μυκόνου, έχει δεχτεί επιρροές από την φουστανέλα την οποία έχει φορέσει και ο ίδιος.

Και φυσικά τα κινηματογραφικά ρούχα – σωσίβια ή κούκλα του σεξ, όπως θέλει να τη δει κανείς, που είναι περισσότερο concept, παρά για επίσημη έξοδο. Ποιος άλλωστε να σε συνοδεύσει έτσι στο γκαλά;

Μιλώντας για τα πρώτα βήματά του στον χώρο της μόδας, έλεγε ότι «δεν ήταν εύκολο από την αρχή. Δεν είχα χρήματα, αλλά είχα ενθουσιασμό. Αλλά νομίζω ότι ήταν καλύτερα για μένα, διότι γνωρίζω ότι μπορώ να κάνω κάτι με το τίποτα». Και τελικά έκανε πολλά! 

  • Κατηγορία ΜΟΔΑ
  • 0