Logo
Εκτύπωση αυτής της σελίδας

"Στις ταινίες κλαίω στις πιο άσχετες σκηνές"

   Ξένια  Κουναλάκη 

"Η κρίση καταστρατήγησε την κοινωνική αλληλεγγύη"

   Συνέντευξη στην Χαριτίνη Μαλισσόβα

Το βιβλίο της Ξένιας Κουναλάκη "Στις ταινίες κλαίω στις πιο άσχετες σκηνές",που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις, είναι η αφορμή της συζήτησής μας με τη γνωστή δημοσιογράφο.Το βιβλίο αποτελείται από 73 σύντομες αυτοβιογραφικές ιστορίες με διάθεση αυτοέκθεσης αλλά και αυτοσαρκαστικής διάθεσης,αφοπλιστικά αληθινό και πηγαίο.

Η συζήτησή μας επεκτάθηκε  και στην κρίση,την Ε.Ε και στην άποψή της σχετικά με τον  μεγαλύτερο κίνδυνο για τη χώρα μας σήμερα.

Το βιβλίο σας,όπως και η ίδια επισημαίνετε,είναι ένα ημερολόγιο, μια δημόσια ψυχανάλυση χωρίς ειρμό.Μήπως είναι κι ένας  τρόπος να "συστηθείτε" εκ νέου στο αναγνωστικό κοινό;

Ομολογώ ότι σε αυτήν τη ζωή δεν έχω στόχους. Δεν θέλω να στείλω μηνύματα, ούτε να (απο) δείξω κάτι. Το βιβλίο προέκυψε τυχαία, ήταν μια διαδικασία ωραία, καθαρτική, σαν να ηρέμησα όταν το τέλειωσα. Ένας φίλος μου που το διάβασε μου είπε: «Εις το εξής όποιον άνθρωπο γνωρίζεις, μπορείς απλώς να του δίνεις το manual. Τις οδηγίες χρήσης». Μπορεί να είναι κι αυτό. Να μην χρειαστεί να ξαναμιλήσω για τον εαυτό μου, ειδικά με επιφανειακούς όρους small talk.  

Πολλά κείμενά σας απενοχοποιούν κάποιες κακές συνήθειές μας(όπως το να χρησιμοποιούμε το κρεβάτι ακόμα και για να τρώμε).Η αποδοχή ανάλογων  συνηθειών είναι κι ένας τρόπος αποδοχής του εαυτού μας;

Δεν θεωρώ κακή συνήθεια να τρώμε στο κρεβάτι. Κακή συνήθεια θεωρώ να μην μπορούμε να σηκωθούμε από αυτό. Κι αυτό μου συμβαίνει συχνά. Διαπίστωσα όμως ότι αυτή η μελαγχολική προσκόλληση στο κρεβάτι είναι ευρέως διαδεδομένη. Η αδράνεια της διαρκούς υπνηλίας είναι μια παρηγοριά για τη βία γύρω μας. Παλεύω πολλές φορές με το πάπλωμά μου και μέχρι τώρα πάντα κερδίζω τη μάχη της ηρωϊκής εξόδου. 

Ποιο λογοτεχνικό είδος θεωρείτε το δυσκολότερο και -ίσως-το πιο γοητευτικό;

Το πολύτομο, επικό μυθιστόρημα. Με ανάγλυφους χαρακτήρες, με πλοκή, με πολέμους, θανάτους, έρωτες και δράμα. Από αυτά που εύχεσαι να τελειώσουν λίγο πριν πεθάνεις γιατί χωρίς αυτά η ζωή είναι λίγο μάταιη. 

Οι περισσότεροι αναγνώστες σάς γνωρίζουν ως συντάκτρια εξωτερικών ειδήσεων και ως αρθρογράφο της Καθημερινής.Έχει αλλάξει από πέρσι η στάση των εταίρων μας απέναντί μας; Ποια η αίσθησή σας;

Υπάρχει ένας μιθριδατισμός εκ μέρους τους. Ξέρουν πια με τι έχουν να κάνουν, αλλά ταυτόχρονα έχουν επίγνωση ότι δεν μπορούν να απαλλαγούν από μας. Κι έτσι συνεχίζεται μια σχέση εύθραυστων ισορροπιών, οικοδομημένη σε παρωχημένα κλισέ (τεμπέλικη Ελλάδα, λίκνο της δημοκρατίας) που απλώς συντηρεί κι αναπαράγει περαιτέρω την θυματοποίησή μας και τις διαδεδομένες θεωρίες συνωμοσίας. Πολλή κούραση-καμία εξέλιξη. 

Ποιος θεωρείτε ότι είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ελλάδα σήμερα;

Να τελειώσει η δίκη της Χρυσής Αυγής με την αθώωση της ηγεσίας και να παραδοθεί αναβαπτισμένη σε μια ελληνική κοινωνία, στην οποία η μνημονιακή Αριστερά ως ΣΥΡΙΖΑ θα έχει αποτύχει, η (αυτοδύναμη;), η Κεντροδεξιά θα έχει εξαφανιστεί από τις εσωκομματικές δουλείες της ΝΔ και όλα τα υπόλοιπα κόμματα θα παρουσιάζονται ως φορείς του παλιού κατεστημένου. Με τρομάζει αυτή η προοπτική. 

Ποιες προοπτικές-προτεραιότητες θεωρείτε ότι καταστρατήγησε η κρίση;

Την κοινωνική αλληλεγγύη. 

Γιατί δεν μπορείτε να πείτε κάτι θετικό για τη σημερινή Ε.Ε;Θεωρείτε την παραμονή της χώρας μας αναγκαία ή όχι;

Την θεωρώ πάντα αναγκαία, όχι μόνο στην ΕΕ αλλά και στο Ευρώ, λόγω της δομής της ελληνικής οικονομίας και της πλήρους εξάρτησής μας από τις εισαγωγές. Απλώς με τις εξελίξεις στην ΕΕ (ενίσχυση του λαϊκισμού, απογοητευτική στάση στην προσφυγική κρίση κλπ) χάνω διαρκώς το κέφι μου, την όρεξή μου για την Ευρώπη. Μπορώ να πω πολλά θετικά, αλλά όλο και συχνότερα μου ακούγονται άνευρα και ξενέρωτα. 

Η θητεία σας στην πολιτική κράτησε ελάχιστα,ωστόσο,παρόλο που αποστασιοποιηθήκατε νωρίς από αυτή,δεν τρέφετε απαξιωτικά συναισθήματα για τους πολιτικούς.Παίζει ρόλο και το γεγονός ότι είστε κόρη πολιτικού;

Η θητεία μου στην πολιτική κράτησε μερικά δευτερόλεπτα, μέχρι να πω «Όχι» στην πρόταση της ΔΗΜΑΡ να είμαι υποψήφια βουλευτής. Εξίσου σύντομη ήταν η συμμετοχή μου στις συνεδριάσεις του ενιαίου Συνασπισμού στους Αμπελοκήπους. Ναι, νομίζω ότι ένα μικρό τραύμα το έχω από την πατρική εμμονική ενασχόληση με την ενεργό πολιτική. 

Οικογένεια-φίλοι-εργασία:Τι σημαίνουν για εσάς και πόσο αλληλένδετα είναι στη ζωή σας;

Η κόρη μου είναι και η καλύτερη μου φίλη, η παρέα μαζί της με κάνει πιο ευτυχισμένη από ποτέ. Οι φίλοι μου είναι η οικογένειά μου. Και πολλοί από αυτούς προέρχονται από τον χώρο εργασίας μου. Αυτή είναι η σχέση μου με αυτό το τρίπτυχο. 

Είναι στις προθέσεις σας η συγγραφική δραστηριότητα;Έχετε σκεφτεί να γράψετε κάποια νουβέλα ή μυθιστόρημα;

Εχω γράψει ένα ημιτελές μυθιστόρημα και ορισμένα ποιήματα στα αγγλικά. Θέλω να γράψω πολλά ακόμη, αλλά δεν έχω αποφασίσει τι. 

Το γεγονός ότι στις ταινίες  κάποιος κλαίει στις πιο άσχετες στιγμές,τι μπορεί να σημαίνει,εν τέλει;

Μια λίγο διαφορετική αντίληψη τι είναι αστείο, τι είναι θλιβερό, τι είναι μελαγχολικό. Γιατί πολλοί αναγνώστες μου είπαν ότι τους συμβαίνει συχνά να αντηχεί το γέλιο τους μοναχικό και ξεκάρφωτο μέσα στην κινηματογραφική αίθουσα. Μια αίσθηση συγκίνησης ή χιούμορ σε απροσδόκητες σκηνές είναι στοιχείο έκπληξης, με ενδιαφέρει πολύ στους ανθρώπους. 

 
Η Ξένια Κουναλάκη γεννήθηκε στο Αμβούργο της τότε δυτικής Γερμανίας το 1971. Σπούδασε ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος το 1994. Είναι αρχισυντάκτρια διεθνών ειδήσεων και αρθρογράφος στην Καθημερινή, ενώ προτού κλείσει η ΕΡΤ είχε δική της εκπομπή στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Το πρώτο της βιβλίο «Στις ταινίες κλαίω στις πιο άσχετες σκηνές» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις. 
Τελευταία τροποποίηση στιςΚυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016 13:21
© Kifisia-Life. All Rights Reserved.