ενημέρωση 4:26, 19 August, 2019

«Κάνουν καρδιά» - Ένα καλοκαίρι στη Σαμοθράκη

Μέσα στο δάσος, στον δρόμο για το φαράγγι του Φονιά, ένα καλοκαίρι στη Σαμοθράκη.

«Σαμοθράκη 2011». Γραμμένο με ανεξίτηλο πάνω στο cd με τις φωτογραφίες – τα αποτυπώματα ενός αξέχαστου καλοκαιριού. Και μες στον αθεράπευτο –ρομαντικό ίσως– θαυμασμό του ρετρό η παρουσία του φιλμ και της μυρωδιάς του χαρτιού λείπει. Κι ας μην τα πρόλαβα πολύ στην ενήλικη ζωή μου.

Σαμοθράκη. Αιώνια. Ενα βουνό με τ’ όνομα Φεγγάρι, κατοικημένο από παλαβιάρηδες, μάλλον αγριωπούς Θρακιώτες θεούς πάντα έτοιμους να Παν-ικοβάλουν κάθε αμέριμνο διαβάτη.

Μια παρέα. Η παρέα μας. Κι αυτή αιώνια. Ανθρωποι που μοιάζει να γνωρίζονται «από πάντα». Πρωί δεύτερης μέρας διακοπών. Ακόμη η σκέψη κατοικεί στην πόλη, το δέρμα λευκό, μόλις που παίρνει να κοκκινίζει από μια μάλλον άγαρμπη πρώτη επαφή με τον καλοκαιρινό ήλιο. Μάτια αγουροξυπνημένα, σώματα μπερδεμένα έπειτα από έναν ύπνο στο sleeping bag με την υπόκρουση της μουσικής των τριζονιών, των νυχτερινών συντρόφων του καλοκαιριού. Πώς απ’ το τσιμέντο βρεθήκαμε εδώ.

Εφοδιασμένες με μποτάκια, μπουκαλάκια νερό και backpacks και με προορισμό το φαράγγι του Φονιά. Εχει ήδη μεσημεριάσει και η ζέστη είναι αφόρητη. Περπατάμε στη σειρά, μέσα στο δάσος, δεμένες η μία πίσω απ’ την άλλη σαν με αόρατο σκοινί. Ηδη ακούγονται από μακριά τα ορμητικά νερά του καταρράκτη που σίγουρα σε κάποιο παραμύθι έλουζε νεράιδες.

Το μυαλό, όμως, ακόμη εκεί. Στην Αθήνα και σε όσα και όσους έχουν μείνει πίσω. Δύσκολη η χρονιά που πέρασε, προοιωνίζεται δύσκολο καλοκαίρι. Μπερδεμένη εγώ σε σοκάκια φόβου, μεταμέλειας, θλίψης, θυμού, αγωνίας. Ακούω τα βήματά μου που τρίζουν πάνω στα ξερά φύλλα και χαμογελάω ανεπαίσθητα καθώς ρητορικά αναρωτιέμαι μήπως ο θόρυβος αυτός προέρχεται απ’ τα βήματα της μεταμέλειας.

Η σκέψη διακόπτεται από φωνές παιδικές.

«Κάνουν καρδιά!» Λίγο πιο μπροστά από εμάς μια οικογένεια με δύο μικρά παιδιά που φωνάζουν με ενθουσιασμό και κοιτάζουν χαμηλά σ’ ένα ρυάκι.

«Κάνουν καρδιά!». Δυο ποταμίσιες πεταλούδες σχηματίζουν με τα κορμάκια τους τον έρωτα.

«Κάνουν καρδιά!» Κι ας είναι να ζήσουν μόνο λίγες ώρες ακόμη. Δεν υπάρχει «μετά», «μέλλον», «προοπτική».

Μόνο «κάνουν καρδιά!». Τώρα.

Κι ας επιμένουν οι ειδικοί να ισχυρίζονται πως αυτό δεν είναι στ’ αλήθεια το σχήμα της καρδιάς.

Λίγο αργότερα ένας φίλος –ορθολογιστής– φρόντισε να μας πληροφορήσει πως μ’ αυτόν τον τρόπο το αρσενικό καθαρίζει το σώμα του θηλυκού από πιθανά ίχνη προηγούμενου ερωτικού συντρόφου.Ακούγοντάς τον αναλογίζομαι πού κρύβεται περισσότερη αλήθεια. Στο παιδικό βλέμμα που αιχμαλωτίζει την «καρδιά» ή στο ενήλικο μυαλό που διακρίνει την κυριαρχία;

Εμένα πάντως η φανέλα μου ξέρω τι γράφει.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS