Με πυξίδα πάντα την ενότητα

H αβεβαιότητα είναι, αναμφίβολα, το κυρίαρχο παγκόσμιο χαρακτηριστικό και συναίσθημα της εποχής μας. Αβεβαιότητα κυριαρχεί, όμως, και στο ελληνικό πολιτικό σύστημα ιδίως σε αυτήν τη μετά ΔΕΘ περίοδο. Ενας από τους παράγοντες που επιτείνουν την κατάσταση αυτή είναι τα πολιτικά σχέδια (;) του Αλέξη Τσίπρα για το 2026. Σχέδια που, αν κρίνει κανείς από τις σχετικές αντιδράσεις, ακουμπούν όλο το πολιτικό φάσμα (κυβέρνηση, ΠΑΣΟΚ και, φυσικά, την Αριστερά).

Ειδικά για τον ΣΥΡΙΖΑ, αναφορές μελών της Πολιτικής Γραμματείας σε πρώτο χρόνο και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας σε δεύτερο για τις επόμενες κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού ήταν αρκετές να προκαλέσουν πολλές συζητήσεις.

Τι λέει, όμως, για όλα αυτά ο τέως πρωθυπουργός; Ο ίδιος δεν τοποθετείται για τα θέματα αυτά ώς τώρα τουλάχιστον, ενώ απουσίαζε και από την εν λόγω συνεδρίαση της Κ.Ο. Τι, τότε, επισημαίνουν συνομιλητές του; Μήπως από την πολιτική διαδρομή του, πρόσφατη και παλαιότερη, αλλά και από αυτά που ο ίδιος έχει πει σε ανύποπτο χρόνο μπορεί κανείς να συμπεράνει πώς προσεγγίζει το όλο ζήτημα;

Η διάσπαση δεν υπήρξε ποτέ επιλογή του Αλέξη Τσίπρα, ξεκαθαρίζουν συνομιλητές του, άλλωστε, προσθέτουν, η ενότητα ήταν πάντα η πυξίδα του. Και παραπέμπουν στο παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του ιδίου. Συγκεκριμένα, πώς ο ΣΥΡΙΖΑ εξελίχθηκε σε μεγάλο κόμμα εξουσίας μέσα και από την επιμονή σε μια αντίληψη που ενώνει και δεν χωρίζει.

Ενώ και σήμερα, οι επεξεργασίες και οι δράσεις του ομώνυμου Ινστιτούτου προσπαθούν να αναδείξουν πολιτικές που μπορούν να ενώσουν τις δυνάμεις της Αριστεράς και της προόδου. Η εγκατάλειψη άλλωστε –προσθέτουν– των μικροκομματικών, εσωκομματικών, αλλά και προσωπικών εγωισμών είναι εκ των ων ουκ άνευ για να ανατραπεί το καθεστώς Μητσοτάκη και να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για την κοινωνία και τη χώρα.

Είναι ταυτόχρονα, όμως, απάντηση και στην Ακρα Δεξιά, που εκμεταλλεύεται τη φθορά του πολιτικού συστήματος και την αδυναμία της δημοκρατικής αντιπολίτευσης να δημιουργήσει μια πειστική και αποτελεσματική εναλλακτική λύση. Στο σημείο αυτό αξίζει να επισημανθεί ότι τόσο σε εγχώριες όσο και σε διεθνείς δημοσκοπήσεις της τρέχουσας περιόδου (όπως αυτή της Pew Research) καταγράφεται άνοδος ποσοστών και αύξηση επιρροής της Ελληνικής Λύσης...

Επιστρέφοντας, όμως, στον Αλέξη Τσίπρα, ο ίδιος δεν έχει αποστεί ασφαλώς από όσα σε εκδηλώσεις του Ινστιτούτου του έχει δηλώσει. Οπως συγκεκριμένα σημείωνε σε εκδήλωση για τη Δικαιοσύνη τον περασμένο Φεβρουάριο, «[…] προκύπτουν από την πραγματικότητα κρίσιμα ερωτήματα για το πολιτικό σύστημα, ιδιαίτερα για τις πολιτικές δυνάμεις που διακηρύσσουν ότι παραμένουν πιστές, κάθε μια με τον δικό της τρόπο φυσικά, στις δημοκρατικές και προοδευτικές αξίες. Μπορούν να επαναφέρουν την εμπιστοσύνη;». Αλλά και ποιο είναι το μήνυμα στην κοινωνία, «όταν δεν μπορούν να συμφωνήσουν ακόμη και για έναν κοινό βηματισμό μέσα στο Κοινοβούλιο; Ας μην κρυβόμαστε, η εικόνα εκεί έξω δεν είναι καλή, ούτε για την αντιπολίτευση», ήταν η φράση-κλειδί, τότε, του Αλ. Τσίπρα, που συμπλήρωνε: «Μας αφορά, αλλά και μας υπερβαίνει ταυτόχρονα, με την έννοια ότι είναι ευθύνη πρωτίστως των ηγεσιών της προοδευτικής αντιπολίτευσης, να δώσουν απαντήσεις…».

Τούτων δοθέντων, κάθε ενωτική πρωτοβουλία, κάθε κοινή δράση ή στάση, κάθε σκίρτημα ενότητας, δεν μπορεί παρά να γίνεται δεκτό με θετικά αισθήματα, αναφέρουν πηγές μας. Και, στο διά ταύτα, αν σήμερα οι δημοκρατικές δυνάμεις δεν μπορούν, ούτε να δώσουν μια ενωτική προοπτική, αλλά ούτε καν να συνομιλήσουν με όρους ισοτιμίας για το μέλλον, τότε αυτό καθιστά επίκαιρη και επείγουσα την ενωτική ανασύνθεση του δημοκρατικού χώρου. Ανασύνθεση αντιλήψεων, ανασύνθεση στρατηγικών, ανασύνθεση νοοτροπίας. Διαφορετικά, αν όλοι οι όροι, οι αντιλήψεις, τα σχήματα και τα πρόσωπα παραμένουν αναλλοίωτα, αναλλοίωτη θα μένει και η καθεστωτική επιβολή της Δεξιάς.

Πηγή: efsyn