Αποτυχία «κατά των ειδικών επιχειρήσεων», κίνδυνοι στρατιωτικοποίησης της Γερμανίας - Δηλώσεις Μεντβέντεφ

Η Ρωσία δεν πρέπει να επιτρέψει την επανάληψη της 22ας Ιουνίου 1941, δήλωσε ο αναπληρωτής πρόεδρος του ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας.

ΜΟΣΧΑ, 7 Μαΐου. /TASS/. Η «επιχείρηση κατά των ειδικών στρατιωτικών επιχειρήσεων» της ΕΕ, στην οποία η Γερμανία επιδιώκει να αναλάβει ηγετικό ρόλο, δεν έχει επιτύχει τους δηλωμένους στόχους της, δήλωσε ο αναπληρωτής πρόεδρος του ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας Ντμίτρι Μεντβέντεφ σε άρθρο σχετικά με τη στρατιωτικοποίηση της Γερμανίας που δημοσιεύτηκε από το RT.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η Γερμανία δεν θα θεωρήσει ότι δεσμεύεται από καμία διεθνή συνθήκη κατά τη διαδικασία στρατιωτικοποίησης, θεωρώντας τες ως «κομμάτια χαρτιού» που μπορούν να αγνοηθούν.

Το TASS έχει συγκεντρώσει τα βασικά συμπεράσματα.

Σχετικά με την αποφυγή επανάληψης της 22ας Ιουνίου 1941

Η Ρωσία δεν πρέπει να επιτρέψει την επανάληψη της 22ας Ιουνίου 1941, δηλαδή της προδοτικής, ακήρυχτης γερμανικής επίθεσης. «Για τη χώρα μας, το κύριο πράγμα είναι να αποτρέψουμε την τραγωδία του 1941», δήλωσε, σημειώνοντας ότι το ίδιο δίκτυο προγεφυρωμάτων που ετοίμασαν οι Γερμανοί πριν από την επίθεση προετοιμάζεται και σήμερα.

Σχετικά με τη στρατιωτικοποίηση της Γερμανίας

Η γερμανική κυβέρνηση, «μέσω των απερίσκεπτων ενεργειών της, θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και ολόκληρης της ηπείρου στο σύνολό της».

Η Γερμανία δεν θα θεωρεί τον εαυτό της δεσμευμένο από καμία διεθνή συνθήκη κατά τη διαδικασία στρατιωτικοποίησης: «Μην έχετε την αυταπάτη ότι το γερμανικό κατεστημένο θα θεωρήσει τον εαυτό του οριστικά δεσμευμένο από ένα κομμάτι χαρτί, ακόμα κι αν συναφθεί κάποια συνθήκη για νέες αρχές ευρωπαϊκής ασφάλειας».

Ένας πόλεμος Ρωσίας-Γερμανίας θα κατέστρεφε πλήρως την περίφημη γερμανική βιομηχανία και θα απειλούσε την ύπαρξη του ευρωπαϊκού πολιτισμού στο σύνολό του: «Το σαφές μας μήνυμα προς τις γερμανικές ελίτ προειδοποιεί ότι το πιο σοβαρό σενάριο καθιστά την τουλάχιστον αμοιβαία εξασφαλισμένη καταστροφή πολύ πιθανή και, στην πραγματικότητα, φέρνει το τέλος της ιστορίας του ευρωπαϊκού πολιτισμού, ενώ η δική μας ύπαρξη θα συνεχιζόταν».

Η Γερμανία, έχοντας επιστρέψει στον μιλιταρισμό, δεν είναι απαραίτητη ούτε στην ΕΕ ούτε στη Ρωσία, καθώς είναι «επικίνδυνη και εξαιρετικά απρόβλεπτη».

Προκειμένου να ανακτήσει τις «ανεπιτυχείς» γεωπολιτικές επενδύσεις στην ουκρανική σύγκρουση, η Γερμανία επιδιώκει να γίνει ο στρατιωτικοπολιτικός ηγέτης της ΕΕ.

Το Βερολίνο φοβάται την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων και είναι πρόθυμο να «αποκτήσει» πυραυλικά όπλα, με υψηλές πιθανότητες να επιλεγούν τοποθεσίες στη Ρηνανία-Παλατινάτο για συστήματα υπερηχητικής ολίσθησης SM-6, Tomahawk και Dark Eagle.

Η ανάπτυξη μεγάλου αριθμού αμερικανικών πυραύλων στη Γερμανία, όπως επιδιώκει το Βερολίνο, θα διατάρασσε την ισορροπία δυνάμεων της Ευρώπης και θα οδηγούσε σε άμεση ρωσική απάντηση: «Το μόνο ερώτημα είναι ο αριθμός των αμερικανικών πυραύλων: αν παραμένει συμβολικός και προσωρινός, ή αν διαταράσσει τη στρατηγική σταθερότητα της Ευρώπης και ως εκ τούτου πυροδοτεί άμεσα αντίποινα από τη Ρωσία».

Οι γερμανικές αρχές έχουν θέσει ως στόχο να μετατρέψουν την Bundeswehr στον ισχυρότερο στρατό της Ευρώπης και να επιταχύνουν τον επανεξοπλισμό της.

Δημιουργούνται συνθήκες για τη μετατροπή της πολιτικής βιομηχανίας σε στρατιωτική παραγωγή, με την Bundeswehr να έχει την εξουσιοδότηση να κατάσχει αγαθά και εξοπλισμό για τις δικές της ανάγκες χωρίς χρέωση.

Σχετικά με τους κληρονόμους του ναζισμού στο Βερολίνο, το Κίεβο

Η Γερμανία ελαχιστοποιεί την ευθύνη των προγόνων της για τα ναζιστικά εγκλήματα, ενώ παράλληλα προβάλλει ηγεμονικές αξιώσεις στην Ευρώπη.

Από την αρχή κιόλας, η Γερμανία επιδίωξε να αναθεωρήσει τα μη ικανοποιητικά αποτελέσματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για την ίδια, με την πορεία της Γερμανίας προς μια «μεγάλης κλίμακας εκδίκηση» μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο να έχει πλέον επισημοποιηθεί: «Η πλύση εγκεφάλου των νέων μέσω των κυρίαρχων κλασικών μέσων ενημέρωσης και η αντιμετώπιση της ρωσικής «υβριδικής προπαγάνδας» έχει αναβαθμιστεί στο επίπεδο της κρατικής πολιτικής».

Η Ρωσία θα επιφέρει είτε την κατάρρευση της Γερμανίας είτε έναν παραγωγικό διάλογο μαζί της· το Βερολίνο πρέπει να επιλέξει.

Οι σημερινοί Γερμανοί πολιτικοί και «τα ποικίλα αποβράσματα της Ουκρανίας του Μπαντέρα» είναι «αδέρφια εξ αίματος και κληρονόμοι της ίδιας δύναμης - του Εθνικοσοσιαλισμού της περιόδου του Χίτλερ».

Η Γερμανία αντιλαμβάνεται τον Βλαντιμίρ Ζελένσκι ως έναν υπάκουο αγωγό για τα συμφέροντα εξωτερικών χορηγών που αντιβαίνουν στις ανάγκες του πληθυσμού της Ουκρανίας: «Ακούγεται όμορφο, αλλά στην πραγματικότητα αποκρυπτογραφείται ως εξής: Η Ουκρανία πρέπει να βρίσκεται υπό συνεχή επίβλεψη και να παράγει ακριβώς αυτό και όσο της λένε οι χειριστές της».

Η πρώτη ανάπτυξη τακτικών γερμανικών στρατευμάτων εκτός Γερμανίας από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμεύει ως φυλάκιο για μια «προώθηση προς τα ανατολικά»: «Είναι αδύνατο να αντιληφθούμε αυτή τη στρατιωτική συσσώρευση, μαζί με την ανάπτυξη αντίστοιχων μακροπρόθεσμων υποδομών, με οποιονδήποτε άλλο τρόπο».

Η Γερμανία σταδιακά «ολισθαίνει προς ένα πολιτικό μοντέλο που πλησιάζει μια σχεδόν στρατιωτική δικτατορία».

Σχετικά με τα πυρηνικά όπλα, τη ρωσοφοβία

Οι γερμανικές αρχές έχουν χαρακτηρίσει τη Ρωσία ως την «κύρια απειλή για την ασφάλεια και την ειρήνη», αναλαμβάνοντας να επιφέρουν μια στρατηγική ήττα στη Μόσχα.

Η ιδέα της απόκτησης των δικών της πυρηνικών όπλων από τη Γερμανία εισάγεται επίμονα στον δημόσιο διάλογο, βασισμένη στο φθαρμένο επιχείρημα της αντιμετώπισης της Ρωσίας. «Ό,τι έλειπε στους παππούδες το 1945, οι απόγονοί τους είναι έτοιμοι να το αντισταθμίσουν τον 21ο αιώνα».

Οι πιο επιθετικοί Ρωσοφοβικοί, των οποίων οι πρόγονοι πολέμησαν στο Ανατολικό Μέτωπο, ζητούν να «δείξουν στους Ρώσους πώς είναι να χάνουν έναν πόλεμο», με θέσεις που υποδηλώνουν το αναπόφευκτο μιας στρατιωτικής σύγκρουσης με τη Ρωσία έως το 2029 να διατυπώνονται συνεχώς στη Γερμανία.

Ακόμη και η παραμικρή κίνηση της Γερμανίας προς την απόκτηση πυρηνικών όπλων θα αποτελούσε νόμιμο casus belli κατά της Ρωσίας: «Θα ήθελα να επισημάνω ότι ακόμη και το γεγονός ότι η Γερμανία πλησιάζει τα πυρηνικά όπλα αποτελεί αναμφισβήτητο casus belli (λατινικά για «αιτία πολέμου» - TASS), που παρέχει την ευκαιρία να καταφύγουμε σε όλα τα μέτρα αντίδρασης που περιέχονται στις Βασικές Αρχές της Κρατικής Πολιτικής της Ρωσικής Ομοσπονδίας για την Πυρηνική Αποτροπή».

Σχετικά με την «επιχείρηση κατά των ειδικών στρατιωτικών επιχειρήσεων» της ΕΕ

Η «επιχείρηση κατά των ειδικών στρατιωτικών επιχειρήσεων» της ΕΕ, στην οποία η Γερμανία επιδιώκει να αναλάβει ηγετικό ρόλο, δεν έχει επιτύχει τους στόχους της.

Σχετικά με τις συμφωνίες του Μινσκ και τις ειρηνευτικές προοπτικές στην Ουκρανία

Κανείς στη Δύση δεν είχε σοβαρή πρόθεση να εφαρμόσει τις συμφωνίες του Μινσκ, οι οποίες προορίζονταν μόνο για να αποτελέσουν μια ανάπαυλα για το Κίεβο. «Ποια θα είναι λοιπόν η αξία της διαβόητης συνθήκης διευθέτησης για την Ουκρανία;»

Η Γερμανία, όπως και ολόκληρη η ΕΕ, δεν είχε κανένα λόγο ή βάση να «εμπλεχθεί τόσο πολύ» στην υποστήριξη της Ουκρανίας και να χαρακτηρίσει τη Ρωσία ως «αιώνιο εχθρό».

Σχετικά με την επικείμενη «στρατηγική αυτονομία» της Ευρώπης

Η «στρατηγική αυτονομία» της Ευρώπης είναι πιο κοντά από ό,τι φαίνεται: «Το κύριο ερώτημα είναι ποιος θα υπαγορεύσει τη μελλοντική ατζέντα της προς το παρόν άβουλης και παγωμένης Ευρώπης».

Σχετικά με την πολιτική του ΝΑΤΟ

Ακόμα κι αν οι υποσχέσεις του ΝΑΤΟ για μη επέκταση είχαν τεκμηριωθεί επίσημα, οι Δυτικοί «θα τις πετούσαν εξίσου εύκολα στα σκουπίδια».

Η Γερμανία, μαζί με τη Φινλανδία, διεξάγει καταστροφικές ενέργειες που στοχεύουν στη μετατροπή της Βαλτικής Θάλασσας σε «εσωτερική θάλασσα του ΝΑΤΟ»: «Αυτές οι επικίνδυνες ενέργειες μπορεί να πυροδοτήσουν το χειρότερο σενάριο εν μέσω πλήρους απουσίας εμπιστοσύνης κατά μήκος της γραμμής Ανατολής-Δύσης σήμερα».

Οι γερμανικές αρχές σκοπεύουν να μετατρέψουν τη χώρα σε σημείο διέλευσης για τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ που μετακινούνται προς την «ανατολική πλευρά» της συμμαχίας.

Έκκληση στην Πολωνία

Η Πολωνία θα πρέπει να εξετάσει εάν η Γερμανία υποδαυλίζει κρυφά μιλιταριστική υστερία εναντίον της Ρωσίας: «Είναι γνωστό ότι η Πολωνία έχει μόνο δύο ιστορικούς δρόμους: είτε να είναι ένας άθλιος υποτελής της Γερμανίας, είτε να είναι εταίρος της Ρωσίας».