Αναζητώντας τη Νέα Γιάλτα

Τόσο η επικείμενη συνάντηση Τραμπ-Σι Τζινπίνγκ όσο και η τριγωνική τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ των δύο ηγετών συν τον Πούτιν ξανάφεραν στο προσκήνιο τη συζήτηση για το αν και το κατά πόσον οι τρεις μεγάλοι, ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία, διαπραγματεύονται μια Νέα Γιάλτα.

Από τη συνάντηση Πούτιν-Τραμπ στην Αλάσκα στα μέσα του περασμένου Αυγούστου μέχρι και σήμερα καταγράφεται από μέρους των τριών ηγετών μια διπλωματία προσεκτικών βημάτων ώστε να μην περιπλακεί ακόμη περισσότερο μια εύθραυστη τριγωνική ισορροπία.

Η παραπάνω προσέγγιση συνδέει την απαγωγή Μαδούρο με τον πόλεμο κατά του Ιράν ως συνιστώσες της προσπάθειας των ΗΠΑ να αυξήσουν το κόστος παραγωγής στην Κίνα.

Στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2024 κυριαρχούσε η προσδοκία ότι ο Τραμπ θα προσεγγίσει τη Ρωσία για να διαπραγματευτεί από θέση ισχύος με την Κίνα.

Με άλλα λόγια, να επαναλάβει αντεστραμμένο τον στρατηγικό ελιγμό των Νίξον-Κίσινγκερ, οι οποίοι το 1971-72 προσέγγισαν την Κίνα του Μάο για να διαπραγματευτούν στη συνέχεια από θέση ισχύος με την ΕΣΣΔ του Μπρέζνιεφ.

Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να κατανοήσουν στις ΗΠΑ ότι η προσέγγιση Μόσχας-Πεκίνου έχει στρατηγικό χαρακτήρα και κατά συνέπεια υπαγορεύει μια τριγωνική οικοδόμηση εμπιστοσύνης μεταξύ Κίνας, ΗΠΑ και Ρωσίας.

Η Νέα Γιάλτα για τρεις πριν από έναν χρόνο βρισκόταν στο επίκεντρο των συζητήσεων με ζητούμενο τη χάραξη τριών ζωνών επιρροής.

Οι εξελίξεις που μεσολάβησαν από τη συνάντηση της Αλάσκας μέχρι και σήμερα έχουν κλονίσει τη μεσσιανική προσδοκία μιας νέας Γιάλτας με τον αναδυόμενο Μετα-αμερικανικό Κόσμο, πολυπολικό και πολυκεντρικό, να αναζητά μια νέα σταθερότητα.

Ο ωμός ρεαλισμός που αποπνέει η διαπραγμάτευση Σι Τζινπίνγκ, Πούτιν και Τραμπ δεν αφήνει περιθώρια νοσταλγίας της εποχής που ένα ηγεμονικό δίδυμο ή τριγωνικό διευθυντήριο θα μπορούσε να εγγυηθεί την παγκόσμια σταθερότητα.

Για να γίνουν βήματα προς την κατεύθυνση μιας παγκόσμιας σταθεροποίησης πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι στην εποχή των G-20 και των BRICS δεν μπορεί να χαράσσονται ζώνες επιρροής ερήμην των ενδιαφερομένων.

Η συνάντηση των τριών μεγάλων στη Γιάλτα τον Φεβρουάριο του 1945 δεν χάραξε ζώνες επιρροής αλλά επιβεβαίωσε ότι σε όλες τις χώρες που ήταν παρόντες οι νικητές θα επέλεγαν το καθεστώς της αρεσκείας τους.

Σήμερα στη Μέση Ανατολή χώρες όπως η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία, τα Εμιράτα και το Κατάρ είναι σύμμαχοι των ΗΠΑ με αυξημένα περιθώρια ελιγμών σε τέτοιο βαθμό που να ακυρώνουν την ένταξή τους σε ζώνες επιρροής περιφερειακών και παγκόσμιων δυνάμεων.

Στον πολυπολικό και πολυκεντρικό κόσμο που έχει ήδη αναδυθεί κανείς δεν είναι δεδομένος σύμμαχος, από τη Σαουδική Αραβία μέχρι τη Γριλανδία και τον Καναδά.

Πηγή: efsyn