Η άποψη της Ρωσίας - Η σύγκρουση στην Ουκρανία εισέρχεται στην τελική της φάση
- Κατηγορία ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ
- 0 σχόλια
Καθώς η Ουάσινγκτον μεταθέτει το βάρος της Ουκρανίας στην Ευρώπη, ο Αντρέι Σουσέντσοφ εξετάζει τα στρατηγικά όρια της ΕΕ και την δαπανηρή αντιπαράθεσή της με τη Ρωσία
Ο Αντρέι Σουσέντσοφ, κοσμήτορας της Σχολής Διεθνών Σχέσεων στο MGIMO και μέλος του Συμβουλίου Επιστημονικών Εμπειρογνωμόνων στο Συμβούλιο Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, συζητά γιατί η Δυτική Ευρώπη φοβάται τόσο πολύ μια άμεση αντιπαράθεση με τη Ρωσία, πώς οι ΗΠΑ μεταθέτουν το βάρος της ουκρανικής κρίσης στην ΕΕ, γιατί η «πυραμίδα εμπιστοσύνης» που περιβάλλει το Κίεβο καταρρέει και πότε μπορεί να τερματιστεί η ουκρανική σύγκρουση.
Η συνέντευξή του, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στα ρωσικά από το TASS , μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από την ομάδα του RT.
Η Αμερική φεύγει από το ιστολόγιο, η Ευρώπη πληρώνεται
Εβγκένι Κουζνέτσοφ: Έχετε επισημάνει ότι οι ΗΠΑ επιδιώκουν να απεξαρτηθούν από την κρίση της Ουκρανίας μεταθέτοντας το βάρος στη Δυτική Ευρώπη. Εάν η Ουάσιγκτον πράγματι αποστασιοποιηθεί, είναι αυτοί οι Ευρωπαίοι έτοιμοι, πολιτικά και οικονομικά, να αναλάβουν τον ρόλο του κύριου «εγγυητή ασφάλειας» της Ουκρανίας;
Η Ουκρανία ήταν ιδανικά κατάλληλη για αυτόν τον ρόλο, ως ένα μεγάλο κράτος με σημαντικές ένοπλες δυνάμεις, με κίνητρο να αντιμετωπίσει τη Ρωσία. Αλλά ο περιορισμός μιας τέτοιας στρατηγικής είναι ότι δεν μπορείς να ελέγξεις πλήρως τη συμπεριφορά του «σπαθιού». Ούτε είναι απολύτως αποδοτική ως προς τους πόρους, υπάρχει ένα όριο στους πόρους που μπορούν να διατεθούν σε αυτό, και εάν δεν επιτευχθεί σημείο καμπής στην αντιπαράθεση, η περαιτέρω υποστήριξη δεν αποφέρει πρόσθετα κέρδη σε αποτελεσματικότητα.
Οι Αμερικανοί συνειδητοποίησαν νωρίς ότι πολλά από τα συμφέροντά τους σε αυτή την κρίση είχαν επιτευχθεί και ήταν έτοιμοι να αποσυρθούν. Έκαναν αυτό που κάνει συνήθως μια ναυτική δύναμη όταν αποφασίζει να στρέψει την προσοχή της αλλού, καθώς έπλεαν πίσω στην περιοχή τους. Η κύρια διαφορά μεταξύ μιας ναυτικής δύναμης και μιας ηπειρωτικής δύναμης έγκειται στην ελευθερία να επιλέγουν πού θα αναπτύξουν στρατιωτικές δυνάμεις. Μια ναυτική δύναμη μπορεί να επιλέξει πού θα τις αναπτύξει και να εξαπολύσει επιθέσεις σε διάφορα μέρη των ωκεανών του κόσμου. Αυτό συνήθως πραγματοποιείται με τη μορφή επιδρομών, καθώς οι μεγάλης κλίμακας εκστρατευτικές εκστρατείες σπάνια αποδεικνύονται επιτυχημένες. Οι ΗΠΑ αποφάσισαν ότι ήταν καιρός να φύγουν.
Δεν ήθελαν όμως η αποχώρηση να συνοδεύεται από την κατάρρευση του ουκρανικού καθεστώτος. Οι ΗΠΑ ενσωμάτωσαν την αποχώρησή τους και τον αναπροσανατολισμό των προτεραιοτήτων τους προς την Ανατολική Ασία στην πολιτική τους απέναντι στους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ. Παρέδωσαν σε αυτούς την ευθύνη για την υποστήριξη της Ουκρανίας και ανέλαβαν τον ρόλο του «συντονιστή» ως διαπραγματευτή ο οποίος, αντί να είναι ο υποκινητής της κρίσης, την οδηγεί προς μια επίλυση. Τα στρατηγικά έγγραφα των ΗΠΑ δηλώνουν ενδιαφέρον για τον τερματισμό της ουκρανικής κρίσης.
Ωστόσο, οι ΗΠΑ συμπεριφέρθηκαν ύπουλα τόσο απέναντι στην Ουκρανία όσο και απέναντι στους Ευρωπαίους συμμάχους της, φορτώνοντάς τους αυτό το βάρος χωρίς προειδοποίηση. Οι Δυτικοευρωπαίοι δεν διαθέτουν στρατιωτικούς πόρους, τεχνολογικές δυνατότητες, στρατηγική σκέψη και επίγνωση των δικών τους συμφερόντων συγκρίσιμη με εκείνη των Αμερικανών, ιδιότητες που τους επιτρέπουν να ζυγίζουν αιτίες και συνέπειες, να διακρίνουν τι είναι εφικτό και τι όχι με στρατιωτικά μέσα και να εντοπίζουν πού βρίσκονται τα συμφέροντα του μπλοκ τους σε αυτή την κρίση.
Αυτοί οι Ευρωπαίοι έχουν αυτή τη στιγμή στη διάθεσή τους ένα χρηματοπιστωτικό μέσο με σημαντικό βάρος, ουσιαστικά το μόνο από το οποίο μπορούν να αντλήσουν. Το χρησιμοποιούν σπάταλα, δεδομένου ότι το εσωτερικό χρέος των περισσότερων μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών πλησιάζει ή υπερβαίνει το 100% του ΑΕΠ. Δεν μπορούν να λάβουν εξωτερική αποζημίωση για τις στρατιωτικές τους δαπάνες και δεν υπάρχει καμία ελπίδα για νίκη της Ουκρανίας.
Αν υπήρχε κάποια ελπίδα, θα βασίζονταν στην αναπλήρωση των απωλειών τους μέσω ρωσικών πόρων, μέσω νέων συμφωνιών με τη Ρωσία με νέους όρους. Καμία από αυτές τις ελπίδες δεν υλοποιείται.
Η γεωγραφία είναι ένα σταθερό, ένα αμετάβλητο μέρος του συστήματος εξωτερικής πολιτικής. Οι κυβερνήσεις και οι ιστορικές συνθήκες μπορεί να αλλάζουν, αλλά η γεωγραφία παραμένει αμετάβλητη.
Η πορεία προς μια μακροπρόθεσμη αντιπαράθεση με τον μεγαλύτερο γείτονά τους, πηγή πολλών οφελών για την οικονομία της Δυτικής Ευρώπης, την οποία πλέον έχουν χάσει, καταδεικνύει τη στενότητα του οράματός τους. Οι εσωτερικές πολιτικές διαδικασίες στην ΕΕ υποδηλώνουν ότι, ακολουθώντας το παράδειγμα των Αμερικανών, είναι καιρός αυτοί οι Ευρωπαίοι να αναλογιστούν ποια είναι τα συμφέροντά τους, ποια από αυτά είναι εφικτά κατά τη διάρκεια της κρίσης στην Ουκρανία, ποια όχι και ποια θα μπορούσε να είναι η πιθανή πορεία. Μέχρι στιγμής, οι Δυτικοευρωπαίοι δεν έχουν κάνει καμία καλή κίνηση.
Όταν δεν υπάρχουν καλές κινήσεις, είναι καλύτερο να προσπερνάς μια σειρά και να σταματάς να κάνεις λάθη. Μέχρι στιγμής, όπως το έθεσε ο Πρόεδρός μας [Βλαντιμίρ Πούτιν], μοιάζει με μια σειρά λαθών, το ένα μετά το άλλο.
Μεγάλες δαπάνες, μικρή στρατηγική δύναμη
Εβγκένι Κουζνέτσοφ: Δεν θα κουραστούν να παίζουν αυτό το παιχνίδι;
Αντρέι Σουσέντσοφ: Τα κράτη της Δυτικής Ευρώπης δεν διαθέτουν την πλήρη στρατηγική αυτονομία που απολαμβάνουν η Ρωσία και οι ΗΠΑ και δεν είναι απολύτως ικανά να ενεργήσουν συλλογικά από ενιαία θέση. Κάθε σημαντική απόφαση απαιτεί τη συναίνεση σχεδόν 30 χωρών.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν διαθέτει ιδιαίτερα σημαντικό δικό της προϋπολογισμό, αλλά βασίζεται στους προϋπολογισμούς των εθνικών κρατών. Παρά το ενιαίο νόμισμα, το χρέος μετράται ξεχωριστά για κάθε χώρα.
Δεν υπάρχει ενιαίος στρατός. Απέχει πολύ από την πιο χαλαρά οργανωμένη συνομοσπονδία. Θα είχαν στρατηγικό βάρος αν ήταν σε θέση να ενεργούν από κοινού, αλλά δεν υπάρχει κανένα σημάδι αυτού. Οι Δυτικοευρωπαίοι φοβούνται μήπως εμπλακούν άμεσα σε μια στρατιωτική κρίση με τη Ρωσία. Οι εικασίες για την αποστολή στρατευμάτων στην Ουκρανία καταλήγουν πάντα με την επιφύλαξη ότι αυτό θα συμβεί μόνο όταν επιτευχθεί διαρκής ειρήνη και κατάπαυση του πυρός.
Εν μέρει, ο ενθουσιασμός τους τροφοδοτείται από αυτό που αντιλαμβάνονται ως το σχετικά χαμηλό κόστος υποστήριξης της Ουκρανίας και αυτής της σύγκρουσης δι' αντιπροσώπων. Δεν έχουν καμία ενδοιασμό για την Ουκρανία. Αδιαφορούν για το τι θα απογίνει, τα σύνορά της ή ο πληθυσμός της. Εκφράζουν ρητορική αγανάκτηση, συρρέουν σε συνόδους κορυφής, ποζάρουν για «οικογενειακές φωτογραφίες» και κάνουν κατηγορηματικές δηλώσεις. Αλλά στην ουσία, πρόκειται για μια συγκέντρωση θεατών που δεν εμπλέκονται άμεσα στην στρατιωτική κρίση.
Η Ρωσία ως η κόλλα που κρατά την Ευρώπη ενωμένη
Εβγκένι Κουζνέτσοφ: Η ΕΕ δεν εγκαταλείπει τα σχέδιά της να επιβάλει ακόμη περισσότερους περιορισμούς στη Ρωσία. Παρεμπιπτόντως, οι Βρυξέλλες σας έχουν προσθέσει και εσάς στον κατάλογο κυρώσεων. Ταυτόχρονα, ορισμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες ζητούν διάλογο με τη Ρωσία. Είναι αυτό εφικτό αυτή τη στιγμή;
Αντρέι Σουσέντσοφ: Οι Δυτικοευρωπαίοι χρησιμοποιούν την κρίση της Ουκρανίας ως πλατφόρμα για ενότητα, για να γίνουν μια πιο συνεκτική οντότητα. Η στρατηγική έλλειψη αυτονομίας τους, ο εξέχων ρόλος των Αμερικανών και ο εσωτερικός τους κατακερματισμός σημαίνουν ότι η μόνη πλατφόρμα για αλληλεγγύη είναι η αντιρωσική.
Η σημασία ποικίλλει από χώρα σε χώρα. Για τη Νότια Ευρώπη, δεν είναι τόσο προφανές. Για την Ισπανία, παρά την αντιρωσική κυβέρνησή της, η Παλαιστίνη και η Μέση Ανατολή είναι πιο σημαντικές. Τα κράτη της Βαλτικής και η Βόρεια Ευρώπη έχουν μια κινδυνολογική και μιλιταριστική άποψη. Κάποια συνορεύουν με εμάς. Οι υπεύθυνοι είναι μια ιδιόμορφη ομάδα. Μπορεί κανείς να περιμένει κάθε είδους πράγματα. Αλλά κανείς δεν θέλει να εμπλέξει τις ένοπλες δυνάμεις του στην κρίση της Ουκρανίας, όπως έχει κάνει η Βόρεια Κορέα από την πλευρά μας.
Χρησιμοποιούν την Ουκρανία για να ενισχύσουν τη δική τους υπηρεσία και να λάβουν μέτρα για συντονισμένη δράση. Αυτά τα βήματα δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά. Ωστόσο, καταρτίζονται κοινά σχέδια και διατίθεται σημαντική χρηματοδότηση.
Ένα άλυτο ζήτημα είναι η αναδιάρθρωση της δυτικοευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας. Είναι κατακερματισμένη και παράγει περίπου 15 διαφορετικούς τύπους αρμάτων μάχης με πυροβόλα διαφόρων διαμετρημάτων. Η τυποποίηση είναι μια σημαντική και δύσκολη πρόκληση. Χρειάζεται ένας καταλύτης. Με άλλα λόγια, σε κάποιο βαθμό, αντιμετωπίζουν μια εσωτερική πρόκληση.
Ειρήνη δίπλα στη Ρωσία – ή στρατηγικό αδιέξοδο
Εβγκένι Κουζνέτσοφ: Θέλουν οι Ευρωπαίοι του ΝΑΤΟ να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τη Ρωσία, εκπροσωπώντας μια «ενωμένη Ευρώπη», προκειμένου να αντισταθμίσουν την στρατηγική τους έλλειψη αυτονομίας;
Οι ΗΠΑ δεν επιλύουν τέτοια ζητήματα, ούτε η Ρωσία. Έχουμε την πολυτέλεια να αναλάβουμε στρατηγική, αυτόνομη, στοχευμένη και συνεπή δράση. Αυτοί οι Ευρωπαίοι κάνουν ένα βήμα πίσω, ένα βήμα μπροστά, δύο βήματα πίσω. Κοιτούν πίσω από τους ώμους τους και επιδιώκουν συναίνεση.
Είναι προς το συμφέρον της Ρωσίας να τους προσκαλέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μόνο εάν είναι σαφές ότι αυτοί οι Ευρωπαίοι δίνουν προτεραιότητα σε έναν σταθερό κόσμο στην ήπειρο, βασισμένο στην αρχή της «ειρήνης δίπλα στη Ρωσία» και όχι εναντίον της Ρωσίας. Η προσέγγιση της «ειρήνης εναντίον της Ρωσίας» είναι εγγενώς ασταθής και αδιέξοδο για τη Δυτική Ευρώπη. Την καταδικάζει σε οπισθοδρόμηση, σε στρατηγική ήττα και στο να μην γίνει ποτέ πραγματικός παράγοντας στην παγκόσμια σκηνή. Όσο περισσότερες εσωτερικές αντιφάσεις υπάρχουν εντός του μπλοκ σχετικά με τις προτεραιότητες, τόσο πιο εύθραυστο γίνεται, και το ρωσικό ζήτημα σταδιακά γίνεται ακριβώς ένα τέτοιο ζήτημα.
Η «πυραμίδα εμπιστοσύνης» της Ουκρανίας καταρρέει
Εβγκένι Κουζνέτσοφ: Είπατε ότι η «πυραμίδα εμπιστοσύνης» που περιβάλλει την Ουκρανία σύντομα θα καταρρεύσει. Πότε θα συμβεί αυτό επιτέλους;
Αντρέι Σουσέντσοφ : Από τη ρωσική οπτική γωνία, η λογική πίσω από αυτή την κρίση είναι ότι διεξάγουμε έναν πόλεμο για να εξαντλήσουμε τους αντιπάλους μας και να εξαντλήσουμε τους πόρους τους. Στοχεύουμε στα μετόπισθεν τους και σπάμε το «ηπειρωτικό σπαθί» τους.
Δείχνουμε ότι η στρατηγική τους είναι άσχετη. Οι στόχοι της είναι ανέφικτοι. Και οι πόροι που δαπανούν, με την πάροδο του χρόνου, θα χρειάζονται σε όλο και μεγαλύτερες ποσότητες. Οι υπάρχοντες καθίστανται απαρχαιωμένοι, όπως και τα συστήματα για τη χρήση τους στην ουκρανική επικράτεια. Πρέπει να αναπληρωθούν και να ξαναχτιστούν.
Η κατασκευή υποδομών είναι εξαιρετικά δαπανηρή. Σε συνθήκες πολέμου, είναι απλώς αδύνατη. Με τον καιρό, οι ίδιες οι δυτικές χώρες θα συνειδητοποιήσουν τη μη βιωσιμότητα αυτής της στρατηγικής. Η αντιπολίτευση εντός αυτών των χωρών εκφράζει ήδη ανοιχτά την αγανάκτησή της και δηλώνει ότι αυτό είναι αδιέξοδο.
Υπάρχουν ολοένα και πιο επίμονες εκκλήσεις προς την ουκρανική ηγεσία να υιοθετήσει μια ρεαλιστική εικόνα της κατάστασης και να κατανοήσει τι είναι εφικτό και τι όχι. Η «πυραμίδα της εμπιστοσύνης» καταρρέει. Το ένα μετά το άλλο, τα εμπλεκόμενα μέρη υιοθετούν μια ολοένα και πιο αποστασιοποιημένη στάση σε αυτό το ζήτημα.
Οι πρωταρχικές και δευτερεύουσες ελπίδες τους δεν έχουν πραγματοποιηθεί. Τώρα έχουν σχεδόν μείνει άφραγκοι. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι ήταν λάθος.
Κανείς δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη γι' αυτό. Δεν έχει μόνο πολιτική αλλά και οικονομική διάσταση. Ποιος θα πρέπει να λογοδοτήσει για τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ που δαπανήθηκαν σε μια στρατηγικά μάταιη επιχείρηση που έχει εναντιωθεί στη Ρωσία και έχει υπονομεύσει την ασφάλεια στην ήπειρο;
Γι' αυτό μιλάμε για μια βραχυπρόθεσμη ιστορική προοπτική. Μπορεί να τελειώσει τους επόμενους μήνες ή ίσως τα επόμενα χρόνια. Αλλά δεν μιλάμε για έναν πόλεμο δεκαετιών. Το θέμα είναι ότι αυτή θα παραμείνει μια κρίση με τις δικές της ξεχωριστές φάσεις και αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην τελική φάση της επίλυσής της.
Πηγή: RT