Σύνοδος κορυφής του Δουβλίνου - Οι Ευρωπαίοι ηγέτες εντείνουν τις προσπάθειές τους για την καταστροφή του Ζελένσκι

Με την απουσιακή Μόσχα και τις ειρηνευτικές προσπάθειες αλλού να προχωρούν, η συγκέντρωση ήταν απλώς μια επίδειξη πεισματικής πίστης σε έναν αποτυχημένο πόλεμο δι' αντιπροσώπων.

Ας ξεκινήσουμε με το προφανές, το οποίο, παραδόξως, παραμένει σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητο: Εάν η σύνοδος κορυφής της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας (EPC) , μιας επίσημα άτυπης συνάντησης που συγκεντρώνει τους ισχυρούς της Ευρώπης του ΝΑΤΟ-ΕΕ συν φίλους, ήταν σοβαρή στο να αντικατοπτρίζει την Ευρώπη, τότε η Ρωσία (και, παρεμπιπτόντως, και η Λευκορωσία) θα είχαν προσκληθεί.

Το γεγονός ότι η Μόσχα δεν είναι παρούσα είναι, αν το καλοσκεφτείς, μια εντυπωσιακή ανωμαλία, ακόμη και αν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης που πλαισιώνουν τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ήταν αρκετά αποτελεσματικά στο να κάνουν το προφανώς παράξενο να φαίνεται ως η νέα κανονικότητα.

Ο μακροχρόνιος αποκλεισμός της Ρωσίας είναι, φυσικά, επίσης πολύ αποκαλυπτικός. Με κίνδυνο να επαναλάβω το προφανές, αντικατοπτρίζει την θεμελιωδώς ελαττωματική, καταστροφικά δαπανηρή (συμπεριλαμβανομένης και της Ουκρανίας) και πολύ πεισματική πολιτική της Ευρώπης του ΝΑΤΟ-ΕΕ, η οποία διεξάγει έναν πόλεμο δι' αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας, ενώ παράλληλα εκμεταλλεύεται την Ουκρανία και τους Ουκρανούς.

Είναι κρίμα: Η Ευρώπη θα μπορούσε να ήταν το ιδανικό πλαίσιο για την πρόληψη, ή τουλάχιστον τον γρήγορο τερματισμό, του πολέμου στην Ουκρανία, προσφέροντας ειλικρινή διαμεσολάβηση, διευκολύνοντας έναν πραγματικό συμβιβασμό και, τέλος, βοηθώντας στην αναθεώρηση και αναθεώρηση μιας ηπειρωτικής δομής ασφάλειας που αποσταθεροποιήθηκε και, στην πραγματικότητα, καταστράφηκε από μια απερίσκεπτη επέκταση του ΝΑΤΟ βασισμένη σε ασύστολη δυτική απάτη.

Ωστόσο, όπως ήταν αναμενόμενο, η Ευρώπη του ΝΑΤΟ-ΕΕ έκανε πάντα το αντίθετο: από το να είναι πολύ αλαζονική για να ακούσει τη σαφή προειδοποίηση του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στο Μόναχο το 2007, μέσω του άθλιου συμβιβασμού της συνόδου κορυφής του Βουκουρεστίου ένα χρόνο αργότερα και της εντελώς λανθασμένης Συμφωνίας Σύνδεσης με την ΕΕ που είχε σχεδιαστεί για να αναγκάσει το Κίεβο να κάνει μια αδύνατη επιλογή μεταξύ ΕΕ και Ρωσίας, μέχρι το να αναλάβει από την Ουάσιγκτον ως ο κύριος υποστηρικτής του πολέμου δι' αντιπροσώπων και το βασικό εμπόδιο για την ειρήνη - η Ευρώπη του ΝΑΤΟ-ΕΕ έχει ένα συνεπές ιστορικό στο να κάνει τα πράγματα να πάνε τρομερά στραβά και στη συνέχεια να τα κάνει όλο και χειρότερα ξανά και ξανά.

Πάρτε, για παράδειγμα, την ανοιχτή ανακοίνωση του Γάλλου Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν ότι οι ΗΠΑ άφησαν τους Ευρωπαίους υποτελείς τους (όχι λόγια του Μακρόν, φυσικά, αλλά ας τον κάνουμε λίγο πιο ειλικρινή) να κρατούν μόνοι τους τον σάκο του πολέμου στην Ουκρανία. Αυστηρά μιλώντας, ο Μακρόν, όπως συμβαίνει τόσο συχνά, δεν είναι ακριβής: Τα επαναλαμβανόμενα παράπονα του Ζελένσκι για τις επιβραδύνσεις των Starlink/Starshield είναι δυνατά μόνο επειδή αυτοί οι τεράστιοι πόροι των ΗΠΑ, για παράδειγμα, εξακολουθούν - λανθασμένα - να διατίθενται στο καθεστώς του, το οποίο είναι αποφασισμένο να κλιμακώσει τον ανοιχτό πόλεμο πολύ πέρα ​​από την Ουκρανία.

Μακάρι η Ουάσινγκτον να είχε πραγματικά αποσυρθεί πλήρως από τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων! Ίσως ο πόλεμος να είχε ήδη τελειώσει και πολλοί Ουκρανοί και Ρώσοι να ήταν ακόμα ζωντανοί.

Ωστόσο, η ελαφρώς υστερική εσφαλμένη ερμηνεία της συμπεριφοράς των ΗΠΑ από τον Μακρόν προδίδει κάτι πολύ πραγματικό, δηλαδή ένα έντονο και βαθύ αίσθημα εγκατάλειψης μεταξύ των υποτελών της Ουάσιγκτον. Κάποια μέρα, πιθανώς στο μακρινό μέλλον, μερικοί από αυτούς μπορεί ακόμη και να αρχίσουν να βγάζουν τα σωστά συμπεράσματα από αυτό.

Αλλά σήμερα δεν είναι αυτή η μέρα. Αντίθετα, φαίνεται ότι το κύριο μήνυμα της συνόδου κορυφής του Δουβλίνου σχετικά με τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων και το αυταρχικό, ανθρωποκυνηγητό , εξαιρετικά διεφθαρμένο καθεστώς Ζελένσκι που αναπτύχθηκε για να το διαχειριστεί επί τόπου είναι «να παραμείνουμε στην πορεία μας».

Οι κατά το ήμισυ αυτοσεβαστοί χορηγοί πολέμου μέσω πληρεξουσίων θα αρνούνταν εδώ και καιρό να αγγίξουν τον Ζελένσκι με κοντάρι - «ορίστε τα λεφτά, αλλά πραγματικά δεν μπορούμε να είμαστε ορατοί μαζί σας» - λόγω της εξωφρενικής και ουσιαστικά ανοιχτής υπεξαίρεσης των κεφαλαίων τους από το καθεστώς του (δεν τους ενδιαφέρει η μαζική κακοποίηση των απλών Ουκρανών, είναι αυτονόητο). Δεν περνάει εβδομάδα χωρίς ένα άλλο μέγα σκάνδαλο «Μίντιτς»,  «Καρχηδόνα»,  «Χίμπρομ» ή «Σοκολόφ» .

Ακόμα χειρότερο είναι ότι ο Ζελένσκι επιτρέπεται - ή, πιθανότατα, ενθαρρύνεται, για παράδειγμα, από τον πιο υποτακτικό θαυμαστή του, τον Γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς - να παραπονεθεί δημόσια για μια πρόσφατη βασική αλλαγή στη σοβαρή διπλωματία σχετικά με τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία: σε εγρήγορση για τους κινδύνους για τις πηγές εισοδήματός του, την εξουσία και την πολιτική του επιβίωση, ο de facto δικτάτορας της Ουκρανίας χρησιμοποίησε το Δουβλίνο για να παραπονεθεί, ουσιαστικά, για την προφανή προθυμία της Ουάσιγκτον να λάβει επιτέλους σοβαρά υπόψη το αίτημα της Ρωσίας για μια ολοκληρωμένη αναθεώρηση των δομών ασφαλείας. Κι όμως, χωρίς αυτό, η ειρήνη δεν θα έρθει.

Η ακλόνητη -τουλάχιστον δημόσια- άδεια του Ζελένσκι να παίζει τον δυσαρεστημένο καταναλωτή από την κόλαση και να επιπλήττει τους χορηγούς του είναι ακόμη πιο αξιοσημείωτη, καθώς η σύνοδος κορυφής του Δουβλίνου διεξάγεται σε ένα διεθνές πλαίσιο με το οποίο συγκρούεται βαθιά. Σκεφτείτε μερικά μέρη και τι αντιπροσωπεύουν όσον αφορά τον πόλεμο της Ουκρανίας: το Άμπου Ντάμπι , τη Μόσχα και, πιθανώς σύντομα, τη Σεντζέν . Όσο διαφορετικές κι αν είναι ή θα είναι οι συγκεκριμένες μορφές, αυτό που έχουν όλες κοινό είναι ότι γίνεται ή είναι πιθανό να γίνει εκεί πραγματική, αν και όχι ακόμη επιτυχημένη, δουλειά για την επίτευξη ειρήνης.

Κι όμως, όπως ακριβώς και το δημιούργημά τους, ο Ζελένσκι, τα κατεστημένα του ΝΑΤΟ-ΕΕ αντιστέκονται ακριβώς σε αυτό το αποτέλεσμα. Είναι αλήθεια ότι βλέπουμε σημάδια –ευοίωνης– διχόνοιας. Η Νορβηγία και η Φινλανδία, για παράδειγμα, έχουν εκπέμψει αδύναμα αλλά ενδιαφέροντα μηνύματα ανακάλυψης μιας αίσθησης πραγματικότητας.

Ωστόσο, συνολικά και προς το παρόν, το Δουβλίνο μας δείχνει μια άλλη, ακόμη κυρίαρχη πλευρά της Ευρώπης του ΝΑΤΟ-ΕΕ: πολύ αδύναμη και πολύ υποτακτική στην Ουάσιγκτον για να είναι μια δύναμη από μόνη της στην αναδυόμενη πολυπολική τάξη, αλλά αποφασισμένη να χρησιμοποιήσει όλους τους πόρους της για να γίνει spoiler. Είναι λυπηρό που πρέπει να το πω αυτό ως γνήσιος Ευρωπαίος, αλλά η Ευρώπη του ΝΑΤΟ-ΕΕ είναι μια καρικατούρα της κοινής μας ταυτότητας. Αν υπάρχει ελπίδα, αυτή έγκειται στην αδυναμία της.

Πηγή: RT