Je (m’) accuse!

«Εχω υπάρξει μάρτυρας σεξουαλικών παρενοχλήσεων και δεν έκανα τίποτε. Ή δεν έκανα αρκετά. Κυρίως, όμως, δεν είπα τίποτε». Είναι το «Κατηγορώ» ή μάλλον το «Κατηγορώ τον εαυτό μου» του διευθυντή σύνταξης της Libération Γιόχαν Χαφνάγκελ. Ο οποίος, την επομένη της ανοικτής επιστολής στην Journal du Dimanche δεκαεπτά γυναικών της πολιτικής που δηλώνουν ότι δεν θα σιωπούν πια, αναρωτιέται ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος των ανδρών απέναντι στο φαινόμενο.

Η απάντησή του είναι απολύτως σαφής: «Δεν μπορούμε πλέον να κάνουμε ότι δεν συμβαίνει τίποτε. Δεν μπορούμε να ψάχνουμε δικαιολογίες για να μην βλέπουμε και να μην μιλάμε». Στο άρθρο του ο δημοσιογράφος της γαλλικής εφημερίδας αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν στο πλευρό των δεκαεπτά γυναικών (αλλά και των 500 που την προηγούμενη εβδομάδα είχαν συνυπογράψει μια ανάλογη επιστολή στη Libération) δεν υπάρχει ούτε ένας άνδρας. «Πού είναι οι υπεύθυνοι των κομμάτων; Οι μεγάλοι μας διανοούμενοι, οι πανεπιστημιακοί μας; Οι επιχειρηματίες; Τα συνδικάτα;».

Στο τέλος θέτει ένα ερώτημα: «Θα μείνουμε κουφοί απέναντι σε αυτό το κάλεσμα; Θα γίνουμε συνένοχοι; Ή θα συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχει ένα πρόβλημα και ότι μπορούμε όλοι, ο καθένας από τη θέση του, να πούμε «όχι»;». Η απάντηση φαίνεται αυτονόητη. Αλλά όπως αποδείχθηκε και από την υπόθεση του πρεσβευτή της Βενεζουέλας στην Αθήνα και την κάλυψη που του προσέφερε ο Αλέξης Τσίπρας, δεν είναι και τόσο.