Πιο ψηλός στη σκιά του

«Στη ζωή μου έχω γνωρίσει εκατοντάδες διασημότητες, καλλιτέχνες και πολιτικούς. Αλλά λίγοι ενσάρκωναν το αίσθημα θυσίας και ηρωισμού που έκανε σπουδαίο τον φίλο μου και μέντορά μου Μοχάμεντ Αλι». Με αυτή τη φράση ξεκινάει στη Huffington Post ο αποχαιρετισμός στον Αλι ενός άλλου σπουδαίου: του Καρίμ Αμπντουλ Τζαμπάρ, ενός από τους μεγαλύτερους μπασκετμπολίστες όλων των εποχών.

«Το μεγαλείο του Μοχάμεντ οφειλόταν εν μέρει στην ικανότητά του να είναι διαφορετικός ανάλογα με αυτόν που τον κοιτούσε. Για τους άλλους μποξέρ ήταν ένας ασύγκριτος πρωταθλητής που μαχόταν με ταχύτητα και ευφυΐα. Για τους υπόλοιπους αθλητές ήταν ένα πρότυπο τελειότητας. Για τους νέους που τη δεκαετία του 1960 αμφισβητούσαν το σύστημα ήταν μια θαρραλέα φωνή εναντίον του πολέμου του Βιετνάμ και της υποχρεωτικής στράτευσης. Για την μουσουλμανική κοινότητα ήταν ένας πιονέρος που τεστάριζε την ανεξιθρησκία για την οποία η Αμερική αισθανόταν περήφανη. Και για την αφροαμερικανική κοινότητα ήταν ένας μαύρος που αντιμετώπιζε τη μισαλλοδοξία όπως και τους αντιπάλους του στο ρινγκ: χωρίς φόβο».

«Σε μια εποχή όπου οι μαύροι που κατήγγειλαν τις αδικίες κατηγορούνταν για επιθετικότητα και συχνά συλλαμβάνονταν με κάποια δικαιολογία, εκείνος ήταν έτοιμος να θυσιάσει τα καλύτερα χρόνια της καριέρας του για παλέψει γι’ αυτό που θεωρούσε δίκαιο. Χάρις σε αυτόν οι Αμερικανοί, λευκοί και μαύροι, περπατούν με το κεφάλι πιο ψηλά. Εγώ έχω ύψος 2 μέτρα και 18 εκατοστά. Αλλά δεν αισθάνθηκα ποτέ πιο ψηλός όσο στη σκιά του».

Ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ βαφτίστηκε ως Φέρντιναντ Λιούις Αλσιντορ Τζούνιορ, αλλά αργότερα ασπάστηκε το Ισλάμ και άλλαξε όνομα. Ακριβώς όπως και ο μέντοράς του.