Η πρώτη βαριά πολιτική ήττα μιας απροετοίμαστης κυβέρνησης

Η κυβέρνηση δεν ήταν προετοιμασμένη για την έκρηξη του προσφυγικού. Η διαχείρισή του δεν εντασσόταν στα… εγχειρίδια και στον σχεδιασμό του επιτελικού και πρωθυπουργικού κράτους και το δόγμα της αδράνειας στην εξωτερική πολιτική δεν επέτρεψε την έγκαιρη πρόγνωση της υποτροπής της κρίσης.

Το προεκλογικό αφήγημα ότι για την Μόρια και τον εγκλωβισμό των προσφύγων στα ελληνικά hot spots έφταιγαν η… Τασία και ο ΣΥΡΙΖΑ που είχε αφήσει την χώρα «ξέφραγο αμπέλι» ήταν βολικό όσο έπαιζε με τα αντανακλαστικά ανασφάλειας των συντηρητικών ψηφοφόρων κι έδινε πόντους στις δημοσκοπήσεις.

Ηταν μηνύματα τα οποία είχαν μεταφερθεί ακόμη και ευθέως στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών και για τα οποία είχε ενημερωθεί άμεσα και αρμοδίως και η ΝΔ όταν έγινε κυβέρνηση. Ούτε αξιολογήθηκαν ωστόσο, ούτε αξιοποιήθηκαν. Κι όταν ο Ερντογάν έκανε τις απειλές πράξη κι άρχισε να στέλνει ξανά τις καραβιές με τους πρόσφυγες στο Αιγαίο, η κυβέρνηση βρέθηκε με μια απασφαλισμένη Μόρια 12.000 στοιβαγμένων ανθρώπων, βρέθηκε χωρίς σχέδιο και χωρίς διεθνείς συμμαχίες ικανές να πιέσουν την Ευρώπη, και βρέθηκε επίσης – για μια ακόμη φορά – αντιμέτωπη με τις ανεδαφικές προεκλογικές της διακηρύξεις.

Η αντίδραση ήταν σπασμωδική. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος βάφτισε μέσα σε μία νύχτα το «προσφυγικό» σε «μεταναστευτικό», και ο «σερίφης» Χρυσοχοίδης επιστρατεύτηκε για να προαναγγείλει 20.000 επαναπροωθήσεις μέσα σε έναν χρόνο – πώς άραγε; -, μαζί με τον περιορισμό του δικαιώματος στο άσυλο, τον αυστηρότερο – επίσης άγνωστο πως – προσδιορισμό του προσφυγικού προφίλ και την δημιουργία κλειστών κέντρων κράτησης για τους «παράνομους μετανάστες.

Και οι πλέον νουνεχείς ρωτούσαν ποιος ακριβώς εισηγείται και ευνοείται από την ορμπανοποίηση της πολιτικής σκηνής την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιδιώκει να απαλλαγεί από την κηδεμονία Σαμαρά. Και την ώρα επίσης που το προσφυγικό δίνει στον ΣΥΡΙΖΑ, μετά από ένα δίμηνο μετεκλογικής αμηχανίας, την μεγάλη ευκαιρία και αφετηρία για ουσιαστική και δομική αντιπολίτευση – με πλήρη και ξεκάθαρη ανάδειξη των διαχωριστικών γραμμών ανάμεσα στο κράτος της δεξιάς και την προοδευτική, δημοκρατική πρόταση διακυβέρνησης.