Η ζωή τελειώνει στις 9

Το είχαν ζήσει στην κατοχή οι πατεράδες και οι παππούδες μας. Η κυκλοφορία απαγορευόταν με τη δύση του ήλιου και έπρεπε να υπάρχει αναγκαστική συσκότιση προς αποφυγή έκνομων ενεργειών. Από αφηγήσεις προκύπτει ότι ήταν μια εμπειρία τρομακτική και φορτισμένη με τεράστια αβεβαιότητα για την επόμενη μέρα.

Τώρα τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Απλώς δεν μπορούμε να βγούμε από το σπίτι μας μετά τις εννιά, εκτός αν πρόκειται για δουλειά, λόγους υγείας και βόλτα με το κατοικίδιο στη γειτονιά, όχι μακριά. Ούτε αν κάποιος χρειάζεται βοήθεια δεν μπορούμε να τον συντρέξουμε - ένας ηλικιωμένος που ζει μόνος, άτομα με αναπηρία, άνθρωποι με ψυχιατρικά προβλήματα, κάποιος που έπαθε ατύχημα μέσα στο σπίτι, μία μητέρα που μεγαλώνει μόνη το παιδί της και κατέρρευσε από την πίεση, ένας άνεργος που δεν αντέχει άλλο.

Το βράδυ οι δρόμοι είναι άδειοι. Το επιχείρημα ότι κάποιοι πηγαίνουν και συνωστίζονται σε άλλα σπίτια είναι ελάχιστα πειστικό. Είναι βαθιά άδικο και δεν βγάζει νόημα, ακόμη και αν υπάρχουν κάποιες τέτοιες ανεύθυνες συμπεριφορές συνάθροισης σε σπίτια (μέσω του κωδικού της σωματικής άσκησης), να προκαλούν συλλογικά αντίποινα.

Απαγορεύεται το ψάρεμα στους νησιώτες, το κυνήγι στους βουνίσιους και στη γιαγιά να πάει στην πλατεία του χωριού χωρίς sms. Είναι μέτρα παράλογα, ασυνάρτητα, ενδεικτικά πανικού,  απάνθρωπα.

Η πρώτη πληθυσμιακή ομάδα που πρέπει επειγόντως να υποστηριχθεί είναι οι λειτουργεί του εθνικού συστήματος υγείας. Εχουν εξουθενωθεί. πολλοί από αυτούς έχουν προσβληθεί από τον νέο ιό, βρίσκονται σε μόνιμη καραντίνα από τις ίδιες τις οικογένειές τους, δεν έχουν πάρει γενναίες αυξήσεις, σαν ελάχιστο δείγμα αναγνώρισης της τεράστιας προσφοράς τους.

Αν συνεχίσουμε έτσι, η  επόμενη πανδημία θα είναι πανδημία ψυχικής υγείας. Και γι αυτή δεν θα υπάρχει εμβόλιο.