Ένα νέο μεγάλο παιχνίδι ξεκινά στο Αφγανιστάν, καθώς η Κίνα φιλοξενεί τους Ταλιμπάν και βλέπει βασικό ρόλο στο μέλλον της χώρας

Η Κίνα αυτή την εβδομάδα έκανε το εξαιρετικά ασυνήθιστο βήμα φιλοξενίας αντιπροσωπείας των Ταλιμπάν στο Πεκίνο για συνομιλίες, καθώς αυξάνονται οι ανησυχίες για το μέλλον του Αφγανιστάν, εν μέσω αυξανόμενων συγκρούσεων και μαζικής επίθεσης από την ισλαμιστική ομάδα εναντίον της κυβέρνησης, των οποίων οι μέρες όλο και περισσότερο θεωρούνται αριθμημένο. 

Ο υπουργός Εξωτερικών Wang Yi δήλωσε ότι αναμένει ότι οι Ταλιμπάν θα παίξουν ρόλο στη «διαδικασία ειρήνης, συμφιλίωσης και ανοικοδόμησης» στο Αφγανιστάν. Η επίσκεψη ερμηνεύτηκε ευρέως από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ότι η Κίνα έδωσε την ευλογία της στη νομιμότητα των Ταλιμπάν στη διεθνή σκηνή, και αυτό συνέβη παρά τις τεράστιες ιδεολογικές και θεολογικές διαφορές μεταξύ των δύο πλευρών. 

Παρ 'όλα αυτά, έχουν βρει ένα σύνολο «κοινών συμφερόντων» για να συνεργαστούν, σχετικά με το μέλλον της χώρας. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Antony Blinken, κατά την επίσκεψή του στην Ινδία, δήλωσε ότι οι Ταλιμπάν κινδυνεύουν να δημιουργήσουν ένα «παριακό κράτος», ωστόσο παραδέχτηκαν ότι η Κίνα μπορεί να διαδραματίσει «θετικό ρόλο» στη χώρα.

Το Αφγανιστάν συχνά χαρακτηρίζεται ως «νεκροταφείο αυτοκρατοριών», με καλό λόγο, και η πρόσφατη απόσυρση των ΗΠΑ είναι η τελευταία απόδειξη. Η στρατηγική θέση αυτής της χώρας αποτελεί κεντρική πύλη εισόδου σε όλη την Ευρασία. Στα βόρεια της βρίσκεται η Κεντρική Ασία και η Ρωσία, στα ανατολικά της η Κίνα, στα νότια της η ινδική υποήπειρος, το Πακιστάν και η Ινδία, και στα δυτικά της το Ιράν και η Μέση Ανατολή. 

Τοποθετημένη ανάμεσα σε όλες αυτές τις περιοχές, η γεωγραφία έχει θέσει το Αφγανιστάν στο επίκεντρο σχεδόν κάθε γενιάς ανταγωνισμού μεγάλης δύναμης, από τους Μογκάλ, στη Βρετανική Αυτοκρατορία, στον oldυχρό Πόλεμο, στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας και τώρα, τον ολοένα και πιο έντονο παγκόσμιο ανταγωνισμό μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας. Το Πεκίνο κατέστησε σαφές με τη φιλοξενία αυτής της συνάντησης ότι υιοθετεί μια πολιτική «μη επέμβασης» σε άλλες χώρες, αλλά το Αφγανιστάν βρίσκεται στο κατώφλι του και είναι πολύ σημαντικό και στρατηγικά σημαντικό για να το αγνοήσουμε.

Έτσι, η Κίνα πήδηξε πρώτα. Οι Ταλιμπάν, φυσικά, δύσκολα θα ήταν η πρώτη επιλογή συνεργάτη του Πεκίνου: είναι μια ισλαμική φονταμενταλιστική ομάδα σε μια χώρα που συνορεύει με την πολιτικά ευαίσθητη περιοχή της Κίνας Σιντζιάνγκ και η ομάδα έχει συμμαχήσει προηγουμένως με μαχητές Ουιγούρους, προς περιφρόνηση του Πεκίνου.

Οι Ταλιμπάν ευδοκιμούν επίσης σε μια κληρονομιά του αντικομμουνισμού, την οποία οι ΗΠΑ όπλισαν ευκαιριακά κατά της Σοβιετικής Ένωσης στη δεκαετία του 1980. Η αναζωογόνησή τους είναι ανεπιθύμητη, τουλάχιστον, αλλά πρέπει να αντιμετωπιστεί «ως έχει». Οι Ταλιμπάν είναι τώρα κυρίαρχη δύναμη στη χώρα και έχουν υποστεί 20 χρόνια πολέμου εναντίον των ΗΠΑ και των συμμάχων τους και εξακολουθούν να καταφέρνουν να επικρατήσουν. Αυτός ο πόλεμος έχει κάνει την πραγματικότητα σαφώς προφανή, ότι δεν μπορείτε να βομβαρδίσετε τους Ταλιμπάν από την ύπαρξή τους, πρέπει να συνεργαστείτε μαζί τους ... και η συνεργασία με ομάδες που μπορεί να μην σας αρέσουν ή να συμφωνήσετε σε κοινά συμφέροντα είναι ο βασικός ορισμός της realpolitik.

Σε αυτή την περίπτωση, η Κίνα προσπαθεί να εξασφαλίσει τα δικά της συμφέροντα μετά το κενό που άφησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, των οποίων την «ανεύθυνη αποχώρηση» επικρίνει σθεναρά . Τώρα είναι σε θέση να αναλάβει ηγετικό ρόλο στη διαμόρφωση του μέλλοντος του Αφγανιστάν. Τι θέλει, ακριβώς; Το Πεκίνο θέλει ειρήνη, σταθερότητα και οικονομική ανάπτυξη στη χώρα, ένα νέο ξεκίνημα και για να ενσωματωθεί στην πρωτοβουλία Ζώνη και Δρόμος. 

Ο μεγαλύτερος σύμμαχός του σε αυτήν την αναζήτηση είναι το Πακιστάν, το οποίο είναι ο καλύτερος συνεργάτης του Πεκίνου για να βοηθήσει στη μόχλευση και να διαπραγματευτεί με τους Ταλιμπάν. Το Πεκίνο δεν πιέζει ανοιχτά την κατάληψη των Ταλιμπάν. επιλέγει αυτό που αντιλαμβάνεται ως αναπόφευκτο, ακόμη και αν είναι ανεπιθύμητο, νικητή. Το μήνυμα της Κίνας είναι ότι αναμένει από τους Ταλιμπάν να συμπεριφερθούν και θα απαιτήσει διαβεβαιώσεις ότι η ομάδα δεν θα συνεχίσει να υποστηρίζει τη διεθνή τρομοκρατία. Εάν αυτό το κριτήριο μπορεί να ικανοποιηθεί, τότε υπάρχει χώρος για συνεργασία.

Οι Ταλιμπάν δήλωσαν με τη σειρά τους ότι δεν θα υποστηρίξουν τους Ουιγούρους της Κίνας και θα δουν την ευκαιρία στις προσκλήσεις του Πεκίνου. Αλλά αυτό που αξίζει επίσης να ληφθεί υπόψη είναι η μεγαλύτερη εικόνα: ότι η Κίνα είναι τώρα διακριτικά και de-facto κλειδωμένη σε έναν ανταγωνισμό με την Ινδία για επιρροή στο Αφγανιστάν. Η Ινδία υποστηρίζει τη σημερινή κυβέρνηση της Καμπούλ και αντιτίθεται σθεναρά στους Ταλιμπάν. 

Ο πρωθυπουργός Μόντι ακολουθεί μια πολιτική «πρώτα στη γειτονιά» εναντίον του Πεκίνου, με στόχο την οικοδόμηση της τοπικής σφαίρας επιρροής της Ινδίας υπό το φως των εντάσεων μεταξύ των δύο. Βλέπει το Αφγανιστάν ως βασικό και λογικό μέρος αυτής της «γειτονιάς» - στοχεύει στο ματ του Πακιστάν, το οποίο θεωρεί ότι χρησιμοποιεί τους Ταλιμπάν ως επιρροή εναντίον του. Το Νέο Δελχί με τη σειρά του καταγγέλλει συχνά αυτό που βλέπει ως συμμαχία Κίνας-Πακιστάν για την υποστήριξη των Ταλιμπάν για τη δημιουργία προβλημάτων για την Ινδία. 

Αυτό σημαίνει ότι ο αγώνας για το μέλλον του Αφγανιστάν περιβάλλεται από έναν αριθμό τοπικών γεωπολιτικών αγώνων παράλληλα με την πιεστική ανάγκη να προσπαθήσουμε να κάνουμε τα πράγματα να λειτουργήσουν στη χώρα, έναν από τους οποίους φαίνεται ότι ανακουφίζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες μετά από 20 χρόνια αποτυχίας. Είναι το νέο Μεγάλο Παιχνίδι, ένα σύγχρονο ισοδύναμο της πολιτικής και διπλωματικής αντιπαράθεσης του 19ου αιώνα μεταξύ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, για το Αφγανιστάν και γειτονικά εδάφη στην Κεντρική και Νότια Ασία, που είχε επιπτώσεις για την Περσία και την Ινδία.

Όχι μόνο οι Ταλιμπάν διαπιστώνουν ότι έχουν δυναμική στο έδαφος, αλλά, ανεξάρτητα από το ποιος πραγματικά επικρατεί στον ευρύτερο αγώνα, οι ηγέτες του απολαμβάνουν πολύ την ανανεωμένη θέση και τη διπλωματική τους επιρροή. Θα είναι μερικά συναρπαστικά χρόνια…

Πηγή: RT