Σεργκέι Καραγκάνοφ - Δεν πρόκειται πραγματικά για την Ουκρανία

Η Ρωσία έχει μάθει το μάθημα των αδυναμιών της στο παρελθόν όσον αφορά την αντιμετώπιση του ΝΑΤΟ

Του  καθηγητή Sergey Karaganov,  επίτιμου προέδρου του Συμβουλίου Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής της Ρωσίας και ακαδημαϊκού επόπτη στη Σχολή Διεθνών Οικονομικών και Εξωτερικών Υποθέσεων Ανώτατη Σχολή Οικονομικών Επιστημών (HSE) στη Μόσχα

Τα ρωσικά στρατεύματα κοντά στα σύνορα της Ουκρανίας δεν πρόκειται να εισέλθουν στη χώρα. Θα ήταν απλώς παράλογο να γίνει κάτι τέτοιο. Η αρπαγή γης που έχει ήδη καταστραφεί από την αντεθνική και διεφθαρμένη άρχουσα τάξη της είναι μια από τις χειρότερες επιλογές που έχει στη διάθεσή της η Μόσχα.

Αντίθετα, είναι πιθανό ότι υπάρχουν στρατεύματα για να αποτρέψουν μια άλλη επίθεση στις αυτοαποκαλούμενες δημοκρατίες του Ντονμπάς. Εάν συνέβαινε αυτό, ο στρατός του Κιέβου θα καταστρεφόταν και ό,τι έχει απομείνει από το ήδη αποτυχημένο κράτος πιθανότατα θα καταρρεύσει. Αυτά τα στρατεύματα και άλλα στρατιωτικο-τεχνικά μέσα, όπως το έθεσαν όμορφα οι Ρώσοι στρατηγοί, υπάρχουν για να αυξήσουν την πίεση στους μαριονέτες παρά στις μαριονέτες.

Η Ρωσία θα μπορούσε να βασιστεί στην πολύ ενισχυμένη στρατιωτική της ικανότητα, δίνοντάς της πιθανώς αυτό που οι δυτικοί ειδικοί αποκαλούν «κυριαρχία κλιμάκωσης» στην Ευρώπη και σε άλλους τομείς ζωτικού ενδιαφέροντος. Γνωρίζουμε επίσης ότι το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ, που δεσμεύει το μπλοκ στην αμοιβαία άμυνα, είναι απολύτως κούφιο – διαβάστε το – παρά τη χιονοστιβάδα διαβεβαιώσεων. Και οι ΗΠΑ σε καμία περίπτωση δεν θα πολεμούσαν στην Ευρώπη ενάντια σε ένα πυρηνικό έθνος, διακινδυνεύοντας μια καταστροφική απάντηση στην πατρίδα. Επιπλέον, η Ρωσία βρίσκεται πλάτη με την Κίνα, γεγονός που ενισχύει σημαντικά τις στρατιωτικοπολιτικές δυνατότητες και των δύο.

Είμαστε επίσης συνένοχοι για τη δημιουργία της τρέχουσας προπολεμικής κατάστασης – με το να είμαστε αδύναμοι και να εμπιστευόμαστε τους δυτικούς εταίρους μας. Οχι πια.

Γνωρίζουμε επίσης ότι, αν το ΝΑΤΟ ήταν ένα αμυντικό μπλοκ, έχει εκφυλιστεί σε επιθετικό αφού βομβάρδισε ό,τι είχε απομείνει από τη Γιουγκοσλαβία, την επιθετικότητα των περισσότερων μελών του κατά του Ιράκ, την επίθεση κατά της Λιβύης, αφήνοντας πίσω του εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και ολόκληρες περιοχές κατεστραμμένες.

Το ΝΑΤΟ δεν αποτελεί άμεση απειλή. Παρατηρήσαμε τις μαχητικές του ικανότητες στο Αφγανιστάν. Αλλά τον βλέπουμε ως έναν επικίνδυνο ιό που εξαπλώνει την πολεμική και ευδοκιμεί σε αυτόν. Επίσης, είναι προφανές ότι όσο πλησιάζει τα σύνορά μας τόσο πιο επικίνδυνο μπορεί να γίνει. Η Ρωσία έχει συντρίψει ιστορικά όλους τους ευρωπαϊκούς συνασπισμούς που προσπάθησαν να την νικήσουν – τους δύο τελευταίους με επικεφαλής τον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ. Αλλά δεν θέλουμε άλλο πόλεμο. Ακόμα κι αν δεν θα έπαιζε στη δική μας επικράτεια.

Το σύστημα ασφαλείας στην Ευρώπη, που χτίστηκε σε μεγάλο βαθμό από τη Δύση μετά τη δεκαετία του 1990, χωρίς να έχει υπογραφεί συνθήκη ειρήνης μετά το τέλος του προηγούμενου Ψυχρού Πολέμου, είναι επικίνδυνα μη βιώσιμο.

Αλλά το καθήκον είναι ευρύτερο: να οικοδομήσουμε ένα βιώσιμο σύστημα στα ερείπια του παρόντος. Και χωρίς φυσικά να καταφύγω στα όπλα. Πιθανώς στο ευρύτερο ευρύτερο ευρασιατικό πλαίσιο. Η Ρωσία χρειάζεται μια ασφαλή και φιλική δυτική πλευρά στον ανταγωνισμό του μέλλοντος. Η Ευρώπη χωρίς τη Ρωσία ή ακόμη και εναντίον της χάνει γρήγορα τη διεθνή της επιρροή. Αυτό είχε προβλεφθεί από πολλούς ανθρώπους στη δεκαετία του 1990, όταν η Ρωσία προσφέρθηκε να ενσωματωθεί στα συστήματα της ηπείρου και όχι στα συστήματα. Είμαστε πολύ μεγάλοι και περήφανοι για να μας απορροφήσουν. Το γήπεδο μας απορρίφθηκε τότε, αλλά υπάρχει πάντα η πιθανότητα να μην είναι αυτή τη φορά. 

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο διαδίκτυο από το περιοδικό Russia in Global Affairs.