Δεξιός μιθριδατισμός

Μια παράδοση σε παραβιάσεις του Κράτους Δικαίου, ενίοτε «νόμιμες», ενίοτε παράνομες, η ελληνική Δεξιά την έχει. Μην πούμε και δύο. Δικό της το copyright του παρακράτους, των ουλαμών της εθνικοφροσύνης, της σύμφυσης των δυναμικών ερεισμάτων του κράτους με δεξιές συμμορίες. Έργο της η βία και η νοθεία, η παντοδυναμία του αστυνόμου, η χρήση της αμαρτωλής ΚΥΠ και της Ασφάλειας για σκοπούς που μόνο εθνικές ανάγκες ή ανάγκες δίωξης του εγκλήματος δεν εξυπηρετούσαν. Η Ελλάδα έζησε κοινωνικά και ανθρώπινα δράματα ακριβώς επειδή αυτή η παράταξη, μετά τον Εμφύλιο, συστηματικά και ανελέητα έκανε αυτές τις μεθόδους κανονικότητα της εξουσίας της.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το σήμερα; Έχουν, γιατί εξηγούν, πρώτον, την ευκολία με την οποία τμήματα του κράτους περνούν σε παράνομες μεθόδους. Και δεύτερον, γιατί η πλειονότητα των βουλευτών της Ν.Δ. σωπαίνει μπροστά στον βούρκο του Μητσοτάκη. Λέγεται ότι τον φοβούνται, ότι κάποιους έχει στο χέρι κ.λπ. Πιθανότατα αυτό είναι αλήθεια. Από την άλλη, όμως, εδώ εμφανίζεται και ο μιθριδατισμός της Δεξιάς. Δεν παθαίνουν και κάποιου είδους δημοκρατικό σοκ μαθαίνοντας τα συμβάντα. Γι’ αυτούς αυτά γίνονται, είναι φυσικά, τα κάνουν όλοι κ.λπ. Επικρίνουν τον Μητσοτάκη μάλλον γιατί πιάστηκε με τον κοριό στην πλάτη, παρά γιατί έγινε εκτροφέας κοριών.