Ο αμοραλισμός στην εξουσία

Αστυνομικό Τμήμα Αγίων Αναργύρων, ώρα μηδέν. Αδιάφοροι αστυνομικοί, φρουρός-παρατηρητής του φονικού, καταδικασμένος για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, μηδέν επαγγελματισμός και ενσυναίσθηση - το περιπολικό δεν είναι ταξί! Και μετά το φονικό οι συνήθεις συνήγοροι του Κακού στις συνήθεις δήθεν ψύχραιμες αναλύσεις τους. Ο Σφακιανάκης Τους να λέει ότι φταίει το κορίτσι γιατί έδειχνε την ευτυχία του στο Διαδίκτυο, ο Μηταράκης Τους να μας καλεί να αναστοχαστούμε πότε ο αστυνομικός μπορεί να πυροβολεί, η εκπρόσωπός Τους της αστυνομίας να λέει άρες μάρες και η Ζαχαράκη Τους να μας καλεί να μην εργαλειοποιούμε το έγκλημα.

Κι ακριβώς επειδή είναι αποτελεσματικοί στις επενδύσεις αμοραλισμού, είναι εγκληματικά αναποτελεσματικοί σε ό,τι αφορά το κοινό καλό, τα κοινωνικά αγαθά, τις περιουσίες, και -εντελώς ασυγχώρητο- τις ζωές των ανθρώπων. Ματαιοπονεί συνεπώς όποιος περιμένει ότι κάποιοι από αυτούς, κάποια στιγμή, θα εννοήσουν τις ευθύνες και τις ενοχές τους. Θα κάνουν κάτι για να αλλάξει κάτι… Στα δικαστήρια της εξουσίας τους είναι αθώοι ο Καραμανλής, ο Μητσοτάκης, οι αυτουργοί, οι συναυτουργοί, οι παρατρεχάμενοι, οι ευνοούμενοι. Και επειδή αυτοί είναι αθώοι, είναι ένοχοι όσοι «εργαλειοποιούν» τα έργα του αίματος και της κατάπτωσης.

Καλώς. Μένουν το πεζοδρόμιο της ευαισθησίας και η προσπάθεια να βρεθούν όσο γίνεται λιγότεροι ψήφοι-εργαλεία αμοραλισμού στις κάλπες. Αλλιώς, μην ρωτάς για ποιον χτυπάει η καμπάνα. Για σένα χτυπάει…