Ο Κασσελάκης, οι κάλπες και οι... προτεστάντες

Υπάρχουν και συριζαίοι που δεν τους αρέσει ο Κασσελάκης. Τους βρίσκουμε στη δουλειά, στη γειτονιά, στην καφετέρια. Του καταλογίζουν εκνευριστική γι’ αυτούς προσωπική προβολή, εγωκεντρική προεκλογική εκστρατεία, ξένο για την όποια Αριστερά lifestyle, ανούσια ευχολόγια, πολιτικά λάθη, αγίους και απολυτίκια. Διαμαρτύρονται για τα ωσαννά που του αναπέμπουν κάποιοι επώνυμοι, από τους οποίους δεν το περίμεναν, και για εξαφάνιση των οργάνων του κόμματος με όρους υποτίμησής τους. Υποψιάζονται, τέλος, ότι το κόμμα που στήριξαν στα δίσεκτα χρόνια οδεύει όχι στην ευκταία μετεξέλιξη αλλά στην απευκταία μετάλλαξη. Αισθάνονται με δυο λόγια μακριά από τον πρόεδρο κι αυτό τους οδηγεί σε απόσταση από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σε κάθε περίπτωση, όποιος αυτές τις στιγμές εγκαταλείπει την κάλπη του ΣΥΡΙΖΑ συμπράττει ακούσια με όσα δεν συμφωνεί. Απεμπολεί την ιδιοκτησία του κόμματος. Το δικαίωμά του να συμμετάσχει στη μετεξέλιξή του και να αποσοβήσει, διεκδικώντας την πλειοψηφία, ό,τι θεωρεί μετάλλαξη. Την υποχρέωση να ορθώσει τείχος αντίστασης στον Μητσοτάκη, αποτρέποντας την πολυδιάσπαση της Αριστεράς και της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Και τελικά μόνο ένας ζωντανός, πολύχρωμος και κυρίως εκλογικά ισχυρός και όχι μονοδιάστατος και καχεκτικός ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να δώσει υπόσταση στην προοπτική της αλλαγής. Στη χώρα, αλλά και στον εαυτό του...

Πηγή: Αυγή