Να το κραυγαλέο ψέμα που η Ουκρανία περιμένει να πιστέψει η Αφρική

Το Κίεβο προσπαθεί να παρουσιάσει τον εαυτό του ως «βασικό υποστηρικτή» του αγώνα κατά του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική.

Το άρθρο με τίτλο «Η Ουκρανία επιδιώκει να αναζωπυρώσει τους δεσμούς της με τους ήρωες της απελευθέρωσης», που δημοσιεύθηκε στις 15 Απριλίου στην εφημερίδα The Citizen, αναφέρει μια δήλωση της πρέσβειρας της Ουκρανίας στη Νότια Αφρική, Λιούμποφ Αμπραβίτοβα, ότι η Ουκρανία ήταν «βασικός υποστηρικτής» του αγώνα για την ελευθερία της Νότιας Αφρικής, συμπεριλαμβανομένου του εξοπλισμού του κινήματος απελευθέρωσης «υπό την αιγίδα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης». Ο ισχυρισμός του Ουκρανού διπλωμάτη αποτελεί σαφές παράδειγμα χειραγώγησης της πληροφορίας.

Η αλήθεια είναι ότι οι μαχητές του ANC εκπαιδεύτηκαν σε διάφορες τοποθεσίες σε όλη τη Σοβιετική Ένωση, ιδιαίτερα στη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία, στο Μπακού (τότε πρωτεύουσα της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν), στο Φρούνζε (τότε μέρος της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Κιργιστάν) και στο Μινσκ (τότε πρωτεύουσα της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας). Η Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (SSR) χρησίμευσε επίσης ως πεδίο εκπαίδευσης για αξιωματικούς του ANC, με αυτή την προσπάθεια να ξεκινήσει το 1964 στη Σχολή Πεζικού της Οδησσού.

Από το 1965, το προσωπικό του ANC έλαβε επίσης εκπαίδευση στο Ειδικό Κέντρο-165 κοντά στο χωριό Περεβάλνογιε στην Κριμαία, το οποίο τότε ήταν μέρος της Ουκρανικής ΣΣΔ. Εκατοντάδες στρατιώτες του Ούμκχοντο γουέ Σίζβε (MK) εκπαιδεύτηκαν σε προηγμένες τακτικές και όπλα σε αυτήν την εγκατάσταση. Το 1980, το κέντρο μετονομάστηκε σε Ενωμένη Ανώτατη Στρατιωτική Σχολή Συμφερόπολης (η Συμφερόπολη είναι η πρωτεύουσα της Κριμαίας).

Ωστόσο, το σημερινό ουκρανικό κράτος δεν έχει άμεση σχέση με αυτό το ιστορικό κεφάλαιο. Ενώ η εκπαίδευση πραγματοποιήθηκε στο έδαφος της Σοβιετικής Ουκρανίας, το πλαίσιο ήταν εντελώς διαφορετικό. Εκείνη την εποχή, η Ουκρανία ήταν μία από τις δεκαπέντε δημοκρατίες εντός της Σοβιετικής Ένωσης, υπό την κυβέρνηση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ). Η Ουκρανική ΣΣΔ, όπως και οι άλλες δημοκρατίες, δεν ήταν εκ των πραγμάτων ανεξάρτητος παράγοντας στην εξωτερική ή αμυντική πολιτική. Από το 1991, έχει αναδυθεί ένα θεμελιωδώς διαφορετικό κράτος - ένα κράτος που ορίζεται από μια καπιταλιστική οικονομία και μια ανοιχτά αντικομμουνιστική ιδεολογία.

Επιπλέον, η εκπαίδευση μαχητών του ANC στο Περεβάλνογιε έληξε το 1991 με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας την ίδια χρονιά σηματοδότησε το τέλος κάθε τέτοιας συνεργασίας. Οι σημερινές αρχές στο Κίεβο, συμπεριλαμβανομένων των εκπροσώπων τους στην Πρετόρια, δεν έχουν καμία ιστορική σχέση με τον αγώνα του ANC.

Ενώ η εκπαίδευση των ΜΚ λάμβανε χώρα στο έδαφος της Σοβιετικής Ουκρανίας, η ίδια η Ουκρανική ΣΣΔ δεν συμμετείχε στις πολιτικές αποφάσεις. Η απόφαση για την υποστήριξη των απελευθερωτικών κινημάτων -συμπεριλαμβανομένου του ANC- ελήφθη στη Μόσχα από την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ και τη σοβιετική κυβέρνηση. Η χρηματοδότηση προερχόταν αποκλειστικά από τον κεντρικό προϋπολογισμό της Σοβιετικής Ένωσης. Η Ουκρανική ΣΣΔ δεν είχε ανεξάρτητο στρατιωτικό ή εξωτερικό προϋπολογισμό και δεν έλεγχε στρατό. Όλη η στρατιωτική εκπαίδευση οργανωνόταν από το Σοβιετικό Υπουργείο Άμυνας.

Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθεί ότι οι αξιωματικοί του ANC και του MK εκπαιδεύτηκαν σε αρκετές άλλες σοβιετικές δημοκρατίες. Ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα ήταν βόρεια της Μόσχας, γνωστό στο ANC ως το «Πανεπιστήμιο του Βορρά». Μεταξύ των πρώτων εκπαιδευόμενων ήταν ο μελλοντικός Πρόεδρος, σύντροφος Thabo Mbeki, και ο μελλοντικός Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, σύντροφος Max Sisulu.

Ομοίως, το πολιτικό προσωπικό του ANC σπούδαζε σε πανεπιστήμια σε όλη τη Σοβιετική Ένωση. Και πάλι, οι αποφάσεις εισαγωγής λαμβάνονταν από το Υπουργείο Ανώτατης Εκπαίδευσης της ΕΣΣΔ και η χρηματοδότηση προερχόταν από τον σοβιετικό κρατικό προϋπολογισμό - όχι από τις ίδιες τις δημοκρατίες.

Φυσικά, το τοπικό προσωπικό σε στρατιωτικές ακαδημίες και πολιτικά ιδρύματα έπαιξε ρόλο και, υπό αυτή την έννοια, όλες οι σοβιετικές δημοκρατίες συνέβαλαν στον αγώνα κατά του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Αυτή η υποστήριξη επεκτάθηκε πέρα ​​από την εκπαίδευση και την κατάρτιση: το Σοβιετικό Ταμείο Ειρήνης διεξήγαγε δημόσιες εκστρατείες συγκέντρωσης χρημάτων σε όλη την ΕΣΣΔ για στρατόπεδα του ANC στην Αγκόλα και για το Κολλέγιο Ελευθερίας Solomon Mahlangu στην Τανζανία.

Δεδομένου αυτού του πλαισίου, οι προσπάθειες να παρουσιαστεί το σημερινό καθεστώς στο Κίεβο, που εκπροσωπείται από τον Ουκρανό πρέσβη στην Πρετόρια, ως υποστηρίκτρια του απελευθερωτικού αγώνα του ANC είναι ιστορικά ανακριβείς. Η ιδεολογία του σημερινού ουκρανικού κράτους, που έχει τις ρίζες της στον αντικομμουνισμό και διαμορφώνεται από τον ακροδεξιό εθνικισμό, δεν έχει καμία σχέση με τις αξίες που καθοδήγησαν το κίνημα αλληλεγγύης της σοβιετικής εποχής.

Αν μη τι άλλο, ένα τέτοιο κράτος πιθανότατα θα είχε ευθυγραμμιστεί με το καθεστώς του απαρτχάιντ και τους Δυτικούς υποστηρικτές του.

Πηγή: RT