Από το Casa Malaparte μέχρι την κατοικία Sheats-Goldstein, αυτά τα σπίτια έγιναν αστέρες του κινηματογράφου

Οι αγαπημένοι αρχιτέκτονες του Χόλιγουντ

Μερικά σπίτια γίνονται διάσημα χάρη στους αρχιτέκτονες που τα σχεδίασαν. Άλλα μένουν στη μνήμη μας επειδή μια ταινία τους έδωσε μια δεύτερη ζωή. Με την πάροδο των ετών, ένας εκπληκτικός αριθμός σπιτιών σχεδιασμένων από αρχιτέκτονες έχουν περάσει στην ποπ κουλτούρα, καθιστώντας τα αχώριστα από τις ιστορίες που βοήθησαν να αφηγηθούν. Μπορεί να ξεκινούν ως ιδιωτικές κατοικίες, αλλά μόλις εμφανιστούν στην οθόνη, συχνά αποκτούν μια εντελώς διαφορετική ταυτότητα. Το κοινό επιστρέφει σε αυτά πολύ μετά την έναρξη των τίτλων, όχι απλώς επειδή είναι όμορφα, αλλά επειδή κρύβουν μια συγκεκριμένη διάθεση, ανάμνηση ή συναίσθημα.

Λίγοι αρχιτέκτονες έχουν αφήσει μεγαλύτερο στίγμα στον κινηματογράφο από τον John Lautner . Τα σπίτια του μοιάζουν σχεδόν φτιαγμένα για την κάμερα. Οι εκτεταμένοι γυάλινοι τοίχοι, οι εντυπωσιακές στέγες από σκυρόδεμα και οι εσωτερικοί χώροι που ρέουν στο τοπίο δημιουργούν χώρους που μοιάζουν ελαφρώς εξωπραγματικοί. Η κατοικία Sheats-Goldstein στο Λος Άντζελες έγινε αμέσως αναγνωρίσιμη ως το σπίτι της Jackie Treehorn στην ταινία The Big Lebowski (1998), όπου οι γεωμετρικοί φεγγίτες και το βυθισμένο σαλόνι δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που είναι εξίσου λαμπερή και σουρεαλιστική. Λίγες δεκαετίες νωρίτερα, το Elrod House του Lautner στο Παλμ Σπρινγκς επιλέχθηκε για την ταινία Diamonds Are Forever (1971). Ο σκηνογράφος Ken Adam φέρεται να κοίταξε γύρω του το σπίτι και είπε: «Δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα». Η αρχιτεκτονική ενσάρκωνε ήδη τον φουτουριστικό κόσμο που ήθελε να χτίσει.

κατοικίες που έγιναν κινηματογραφικά εικονίδια

Το έργο του Λότνερ επιστρέφει συνεχώς στον κινηματογράφο επειδή πάντα φαίνεται να προσφέρει κάτι πέρα ​​από την αισθητική. Η Χημειόσφαιρα, ισορροπημένη στην ενιαία τσιμεντένια κολόνα της πάνω από το Χόλιγουντ, έγινε το μυστηριώδες σπίτι στην ταινία του Μπράιαν Ντε Πάλμα, Body Double (1984), ενώ το Garcia House έκανε μια σύντομη εμφάνιση στο Lethal Weapon 2 (1989). Τα κτίριά του βρίσκονται κάπου ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, καθιστώντας τα εύκολα φανταστικά ως σπίτια δισεκατομμυριούχων, ερημιτών ή χαρακτήρων που κρύβουν κάτι κάτω από την επιφάνεια.

Τα σπίτια του Richard Neutra αφηγούνται μια διαφορετική ιστορία. Ενώ η αρχιτεκτονική του Lautner δίνει μια θεατρική αίσθηση, οι συγκρατημένες συνθέσεις του Neutra συχνά μεταδίδουν ηρεμία, ακρίβεια και συναισθηματική απόσταση. Το Lovell Health House εμφανίζεται τόσο στο LA Confidential (1997) όσο και στο Beginners (2010), ενώ το Kaufmann Desert House έχει γίνει ένα από τα πιο φωτογραφημένα σπίτια του μοντερνισμού εντός και εκτός οθόνης. Αφού ενέπνευσε αμέτρητες παραγωγές για δεκαετίες, το ίδιο το σπίτι εμφανίστηκε τελικά στο Don't Worry Darling (2022), όπου οι καθαρές γραμμές του και το εκτεταμένο σκηνικό της ερήμου βοηθούν στη δημιουργία μιας εικόνας τέλειας οικιακής ζωής που σταδιακά αρχίζει να ραγίζει.

Στο Μιλάνο, η Villa Necchi Campiglio έγινε το φόντο για την ταινία «Είμαι η Αγάπη» (2009) του Luca Guadagnino, όπου οι ήσυχοι ορθολογιστικοί εσωτερικοί χώροι της αντανακλούν τη συναισθηματική συγκράτηση της οικογένειας που τους κατοικεί. Αργότερα επέλεξε τη Villa Albergoni για την ταινία «Φώναξέ με με το όνομά σου» (2017), επιτρέποντας στο σπίτι να γίνει μέρος του ρυθμού ενός μεγάλου ιταλικού καλοκαιριού. Κάθε διάδρομος, σκάλα και σκιερός κήπος δίνουν την αίσθηση ότι ζεις. Δεκαετίες νωρίτερα, ο Jean-Luc Godard μετέτρεψε την Casa Malaparte στο Κάπρι σε ένα από τα πιο αξέχαστα σκηνικά του κινηματογράφου στην ταινία «Le Mépris» (1963). Αιωρούμενο ανάμεσα στη θάλασσα και τον ουρανό, το σπίτι εκφράζει όσο το δυνατόν περισσότερο τη συναισθηματική ένταση της ταινίας, όσο οποιοσδήποτε διάλογος.

Μερικά σπίτια γίνονται τόσο οικεία στην οθόνη που σχεδόν παύουν να ανήκουν αποκλειστικά στην αρχιτεκτονική. Το Stahl House του Pierre Koenig είναι ένα από αυτά. Αρχικά χτισμένο ως Case Study House No. 22, έχει εμφανιστεί σε ταινίες όπως οι Playing by Heart, Nurse Betty και Galaxy Quest, ενώ η εικόνα του έχει γίνει συντομογραφία για το ίδιο το Λος Άντζελες. Ομοίως, το A. James Speyer House έξω από το Σικάγο εισήλθε στην ποπ κουλτούρα αφότου η ταινία «Day Off» του Ferris Bueller έστειλε μια Ferrari μέσα από το γυάλινο περίπτερό του, μετατρέποντας μια εκλεπτυσμένη μοντερνιστική κατοικία σε μια από τις πιο αξιομνημόνευτες σκηνές στον αμερικανικό κινηματογράφο.

Γιατί τα μοντερνιστικά σπίτια αποδίδουν τόσο καλά στην οθόνη

Τα μοντερνιστικά σπίτια σπάνια χρησιμεύουν ως ουδέτερα φόντα. Η ανοιχτότητά τους, η διαφάνεια και η προσεκτικά δομημένη γεωμετρία τους συχνά γίνονται οπτικά σημάδια πλούτου, φιλοδοξίας, απομόνωσης ή ελέγχου. Αυτό που κάποτε φανταζόταν ως ένα αισιόδοξο όραμα για τη σύγχρονη ζωή έχει συχνά επανερμηνευτεί από τους κινηματογραφιστές ως το ιδανικό σκηνικό για κακούς, δισεκατομμυριούχους της τεχνολογίας, μοναχικές ιδιοφυΐες ή ανθρώπους που ζουν πίσω από προσεκτικά κατασκευασμένες προσόψεις. 

Αυτή η συσχέτιση συνεχίζεται και σε πιο πρόσφατες ταινίες. Η ταινία Ex Machina (2014) του Άλεξ Γκάρλαντ μετατρέπει το ξενοδοχείο Juvet Landscape της Νορβηγίας σε απομονωμένο σπίτι ενός επιχειρηματία τεχνητής νοημοσύνης. Περιτριγυρισμένο από δάση και βραχώδεις σχηματισμούς, η αρχιτεκτονική δίνει την αίσθηση ότι είναι βαθιά συνδεδεμένη με τη φύση και εντελώς αποκομμένη από την καθημερινή ζωή. Ο σκηνογράφος Μαρκ Ντίγκμπι εξήγησε αργότερα ότι η ομάδα προσπάθησε σκόπιμα να απομακρυνθεί από την οικεία εικόνα του μοντερνιστικού καταφυγίου του πλούσιου κακού, ακόμα κι αν το κοινό αναπόφευκτα έφερε μαζί του αυτούς τους συνειρμούς.

Το Glass Onion (2022) παίζει με παρόμοιες ιδέες. Το θέρετρο Amanzoe του Edward Tuttle στην Ελλάδα γίνεται το πολυτελές νησιωτικό συγκρότημα ενός δισεκατομμυριούχου τεχνολογίας, όπου οι μνημειώδεις κιονοστοιχίες, οι ατελείωτες πισίνες και η προσεκτικά διαμορφωμένη θέα αντικατοπτρίζουν την υπερβολή και την απόδοση του ιδιοκτήτη του.

Οι σκηνογράφοι συχνά μιλούν για την αναζήτηση κτιρίων που περιέχουν ήδη τις συναισθηματικές ιδιότητες που απαιτεί ένα σενάριο. Για την ταινία "Μην ανησυχείς, αγάπη μου", η Katie Byron περιέγραψε την αναζήτηση χώρων που μετέδιδαν ιδανικό πλούτο πριν επιτρέψουν να αναδυθούν ανεπαίσθητα συναισθήματα ανησυχίας. Η ομάδα σκηνοθεσίας πίσω από το "The Big Lebowski" φέρεται να επέστρεφε συνεχώς στην κατοικία Sheats-Goldstein του Lautner, επειδή κανένα άλλο σπίτι δεν δημιουργούσε την ίδια ακριβώς ατμόσφαιρα. Η αρχιτεκτονική έχει ήδη τη δική της αφήγηση και οι κινηματογραφιστές την αναγνωρίζουν.

Όταν μια ταινία αλλάζει την κληρονομιά ενός κτιρίου

Ο κινηματογράφος, σε αντάλλαγμα, αναδιαμορφώνει τη ζωή αυτών των κτιρίων. Μερικά είναι πλέον γνωστά τόσο για τις κινηματογραφικές τους εμφανίσεις όσο και για την αρχιτεκτονική τους σημασία. Η Casa Malaparte έχει γίνει άρρηκτα συνδεδεμένη με το Le Mépris. Το Stahl House οφείλει μέρος της διεθνούς αναγνωρισιμότητάς του σε δεκαετίες εμφανίσεων στην οθόνη. Το Ben Rose House βρήκε ανανεωμένη την προσοχή του κοινού μετά την Ημέρα Αργίας του Ferris Bueller, βοηθώντας στην ενίσχυση των προσπαθειών διατήρησης χρόνια αργότερα. Ο κινηματογράφος δίνει σε αυτά τα σπίτια μια άλλη ιστορία, μια ιστορία που συχνά φτάνει στο κοινό πολύ πέρα ​​από την αρχιτεκτονική.

Ίσως αυτός είναι ο λόγος που αυτά τα κτίρια συνεχίζουν να μας γοητεύουν. Ένα σπίτι μπορεί να διαμορφώσει τον τρόπο που νιώθουμε σε μια ιστορία χωρίς να απαιτεί την προσοχή του εαυτού του. Μερικές φορές αντανακλά την εσωτερική ζωή ενός χαρακτήρα. Μερικές φορές δημιουργεί ένταση πριν συμβεί οτιδήποτε. Μερικές φορές απλώς μένει μαζί μας πολύ μετά το τέλος της ταινίας.

Οι πιο αξιομνημόνευτες κινηματογραφικές αίθουσες γίνονται αξιομνημόνευτες επειδή γίνονται μέρος της αφήγησης. Όπως οι καλύτεροι δευτεραγωνιστές, δεν κλέβουν ποτέ τη σκηνή, κι όμως η ταινία δεν θα είχε την ίδια αίσθηση χωρίς αυτούς.