Δεύτε τελευταίον ασπασμόν - Το τελευταίο δημοσιογραφικό Type R στην Ελλάδα

Όσα χρήματα κι αν διαθέτετε, δεν μπορείτε να αγοράσετε ένα από τα καλύτερα προσθιοκίνητα hot hatch των νεότερων χρόνων. Μάλλον το καλύτερο

Το ‘φαγαν οι Βρυξέλλες κι αυτό. Πάει. Μας άφησε χρόνους. Κι όχι μόνο στην Ελλάδα. Η παραγωγή του Honda Civic Type R για Ευρώπη έχει σταματήσει από πέρυσι το καλοκαίρι. Ακόμα κι ο καλομαθημένος (σε σοβαρά αυτοκίνητα και supercars) βρετανικός ειδικός Τύπος θρηνεί για το τέλος του. Τέλος. Πάπαλα. Πώς το ‘λεγαν εκείνο το κλασικό, το «σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν»; Ε, εδώ τα σκοτώνουν ακόμα κι όταν είναι στα νιάτα τους, όσο είναι ακόμη εν ζωή τα hot hatch.

Η ιαπωνική εταιρεία, όπως και πολλές άλλες, δεν μπορoύσενα αντέξει τις πιεστικές ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες και το απέσυρε. Μία-μία, το ίδιο έκαναν και άλλες. Αφαιρούν αντίστοιχα μοντέλα τους από εκθέσεις και τιμοκαταλόγους. Ακόμα χειρότερα; Σταματούν τελείως να τα κατασκευάζουν. Βέβαια, σε άλλες αγορές -για παράδειγμα, στην αμερικανική- το FL5, όπως είναι ο κωδικός του, συνεχίζει να πωλείται κανονικά. Εδώ, όμως, τετέλεσται.

Η τελευταία γενιά ολοκληρώνει τη διαδοχή των βενζινοκίνητων και μη εξηλεκτρισμένων hot hatch της Honda σε ένα πολύ ενδιαφέρον οδηγοκεντρικό, πρακτικό και, τελικά, πωρωτικό σύνολο

Αντί για επικήδειο, είχα την ευκαιρία να το οδηγήσω για τελευταία φορά επί ελληνικού εδάφους. Το ίδιο, το λευκό, το δημοσιογραφικό που είχε βγάλει για δοκιμές ο Όμιλος Σαρακάκη.Αυτό, με την πινακίδα «ΧΗΕ – 9318». Η «Χοντάρα» προφανώς πέρασε διά πυρός και σιδήρου από σύσσωμο τον ελληνικό ειδικό Τύπο, έγραψε στο κοντέρ της κάποια 25.000 χιλιόμετρα και κάτι ψιλά, σίγουρα άλλαξε αρκετές τετράδες λάστιχα και επιβίωσε χωρίς τριγμούς και παρενέργειες από τις ασέλγειες τις οποίες υπέστη.

Απόδοση 329 ίππων, 420 Nm ροπής, μεγάλοι χώροι, επιθετικό αμάξωμα. Το προσθιοκίνητο πακέτο έλαβε τέλος

Το οδήγησα για μία ακόμα εβδομάδα. Και ξανά έμεινα να ψελλίζ: «αμαξάρα». Δεν το γράφω συχνά. Απλά γιατί δεν προκύπτει συχνά μια τέτοια στην εποχή των αμέτρητων «εσγιουβί» και της ηλεκτρικής αρμάδας.Ομοιογενές, δυνατό μέχρι τον κόφτη, με ένα μπροστινό (βλ. Double Axis σε συνδυασμό με μπλοκέ διαφορικό) που σου δίνει τόνους εμπιστοσύνης να πιέσεις, με άψογη θέση οδήγησης στις κόκκινες καθισματάρες, με ένα από τα καλύτερα χειροκίνητα κιβώτια στον πλανήτη και, ταυτόχρονα, τόσο ελαστικό όταν θες να σέρνεσαι στην πόλη. Πολλές φορές, εν είδει επιβεβαίωσης, έβαλα μία 6η στο κιβώτιο, με μόλις 1.300 σ.α.λ.. Ναι, με 6η στις 1.300 rpm. Kαι ξέρεις κάτι; Δεν κόμπιασε, δεν τρεμούλιασε το γκάζι, συνέχισε να ανεβάζει. Ομαλά. Γραμμικά. Όπως είναι η συνολικότερη φιλοσοφία απόδοσής του.

Παραδίδοντας το δημοσιογραφικό Type R. Κλαψ

Αν έχει μειονεκτήματα; Εννοείται.Ουδείς άσφαλτος, που θα ΄λεγε και η Άντζελα. Η διάδραση με το infotainment απαιτεί αγιορείτικη υπομονή: ξεπερασμένα γραφικά και δύσχρηστο μενού. Τουλάχιστον είναι μικρή η οθόνη κι όχι καμιά γκουμούτσα, όπως συνηθίζεται τελευταία. Επίσης, η ηλεκτρονικά ρυθμιζόμενη ανάρτηση, εκτιμώ, ότι στη θέση Comfort θα ήταν καλύτερη με πιο μαλακή ρύθμιση. Να γίνω υποχόνδριος και να προσθέσω ότι αν είχε και έναν πιο ενδιαφέροντα ήχο, θα ‘ταν τέλειο.  Τέλος, ναι, ήταν πανάκριβο. Με τιμή, όταν πουλιόταν, στα €70.000, απευθυνόταν σε πολύ λίγους. Μέχρι εκεί. Αν, πάντως, θέλετε να εμβαθύνετε σε αναλυτική δοκιμή, υπάρχει και τέτοια. Ήδη από πέρυσι, λοιπόν, μόνο μεταχειρισμένο απ’ το εξωτερικό – όσοι ενδιαφέρεστε και μπορείτε.

Τέλος, αντί για χαρτομάντηλα, ναι και μια τελευταία αναμνηστική φωτογραφία από το σχετικό χώρο στάθμευσης, επί της Λ. Αθηνών. Έχε γεια, μωρό μου.