«Κίνδυνος να μην υπάρχει Ουκρανία στο μέλλον» - Πρώην στενή συνεργάτιδα του Ζελένσκι προτείνει τον «φινλαδικό δρόμο»

«Υπάρχει η αίσθηση ότι το δυτικό πολιτικό κατεστημένο θα προτιμούσε να δει τη Ρωσία να καίγεται παρά την Ουκρανία να σώζεται» υποστηρίζει η δημοσιογράφος Γιούλια Μέντελ, πρώην εκπρόσωπος Τύπου του ουκρανού προέδρου.

Υπήρξε η πρώτη εκπρόσωπος Τύπου του Προέδρου της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι το διάστημα 2019-2021, προστατεύοντας τις επιλογές του και τον ίδιο. Σήμερα, όμως, υποστηρίζει ότι η Ουκρανία όχι μόνο δεν θα μπορέσει ποτέ να κερδίσει τον πόλεμο με τη Ρωσία, αλλά θέτει εν αμφιβόλω την ίδια τη βιωσιμότητα της πατρίδας της.

Με παρέμβασή της, η δημοσιογράφος Γιούλια Μέντελ εξηγεί ότι ο πρώην προϊστάμενός της Ζελένσκι ακολουθεί μια στρατηγική που αποτελεί «εθνική αυτοκτονία» σε μια χώρα που βρίσκεται σε συρρίκνωση σε όλους τους τομείς, όπως δείχνουν τα στοιχεία.

Εξ αυτών, συνεχίζει η ίδια, περίπου οι μισοί βρίσκονται σε ηλικία συνταξιοδότησης, ενώ το πολύ τέσσερα εκατομμύρια άνδρες βρίσκονται σε ηλικία στράτευσης. Αντίθετα, η Ρωσία μπορεί να αντλήσει στρατεύσιμους από μια δεξαμενή ανδρών μάχιμης ηλικίας περίπου δεκαπλάσια σε μέγεθος.

«Η διεξαγωγή ενός πολέμου φθοράς, επομένως, αποτελεί εθνική αυτοκτονία και όχι ανδρεία. Κι όμως, αυτή είναι η στρατηγική που ακολουθεί η κυβέρνηση Ζελένσκι».

Τα θλιβερά για την Ουκρανία δεδομένα

Η Ουκρανή δημοσιογράφος δεν έχει καμία αμφιβολία ότι τον πόλεμο τον ξεκίνησε η Ρωσία. «Οι δυνάμεις της έχουν βασανίσει, βιάσει, εκτοπίσει και σκοτώσει Ουκρανούς. Δεν υπάρχει ηθική εξίσωση μεταξύ Κιέβου και Κρεμλίνου». Ωστόσο, για την ίδια, ο ουκρανικός ηρωισμός του 2022 ανήκει πλέον στο παρελθόν και τα δεδομένα αναγκάζουν τους Ουκρανούς να προσέλθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Παρά τα αναρίθμητα πακέτα κυρώσεων, η Ρωσία εξακολουθεί να έχει έσοδα και διαθέτει πολύ ισχυρότερη δημοσιονομική θέση από τα περισσότερα κράτη της ΕΕ. Την ίδια ώρα, η Ουκρανία παραλύει από τον θάνατο των ανθρώπων της και την καταστροφή της παραγωγικής της βάσης, ενώ τα χρέη της συνεχίζουν να συσσωρεύονται.

«Μετά την “επιχείρηση επιρροής” αυτού του καλοκαιριού, περισσότερο από το 90% των ουκρανικών αποθηκών έχουν πληγεί, το ενεργειακό μας σύστημα έχει διαλυθεί και, μαζί με τα χιόνια του χειμώνα, θα έρθει μια ανθρωπιστική καταστροφή» υποστηρίζει η Μέντελ.

Η Μέντελ επικρίνει την κυβέρνηση που ζητάει από τους πολίτες περιοχών που έχουν πληγεί από τον πόλεμο να εγκαταλείψουν. «Στους ανθρώπους που ζουν στην πρώτη γραμμή, χωρίς χρήματα και χωρίς μέσα, λένε απλώς να πάνε κάπου αλλού».

«Κάθε μέρα η Ουκρανία χάνει περισσότερους από τους ανθρώπους της. Όσοι θέλουν τα παιδιά τους να έχουν αξιοπρεπή υγειονομική περίθαλψη και εκπαίδευση αναγκάζονται να μεταναστεύσουν. Ο αριθμός των ανθρώπων που πεθαίνουν στην Ουκρανία είναι περίπου τετραπλάσιος από τον αριθμό των γεννήσεων. Το έθνος αφανίζεται, κι όμως ο πόλεμος συνεχίζεται αμείλικτα». Πράγματι τα επίσημα στοιχεία επαληθεύουν τα δεδομένα που παραθέτει η Ουκρανή αναλύτρια.

Κατά της Δύσης

Η Μέντελ, όμως δεν αφήνει άμοιρη των ευθυνών και τη Δύση, που ωθεί την Ουκρανία στην συνέχιση ενός αδιέξοδου πολέμου. «Υπάρχει η αίσθηση ότι το δυτικό πολιτικό κατεστημένο θα προτιμούσε να δει τη Ρωσία να καίγεται παρά την Ουκρανία να σώζεται. Οι καθημερινές μας απώλειες αντιμετωπίζονται ως αποδεκτό τίμημα για την επίτευξη αυτού του σκοπού», λέει.

Η ίδια σημειώνει δε ότι από την αρχή του πολέμου το 2022, οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν καταβάλει στη Μόσχα πολύ περισσότερα από 230 δισεκ. δολ. για ορυκτά καύσιμα, περισσότερα από όσα έχουν δώσει στο Κίεβο σε κάθε μορφή βοήθειας.

Υπενθυμίζεται ότι η πρώην εκπρόσωπος του Ουκρανού προέδρου θα μιλούσε την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, λίγες ημέρες αφού της επιβλήθηκαν κυρώσεις από το Κίεβο, ωστόσο της απαγορεύτηκε η είσοδος.

Γινόμαστε Αφγανιστάν, αντί Φινλανδία

Για τη Μέντελ άξιο παράδειγμα προς μίμηση για την Ουκρανία θα ήταν η Φινλανδία, η οποία στο παρελθόν κατάφερε να διαφυλάξει το μέλλον της μετά τους καταστροφικούς πολέμους με την ΕΣΣΔ τη δεκαετία του 1930. Υπενθυμίζεται ότι η Φινλανδία, πράγματι, ακολούθησε μια ουδέτερη πολιτική στον Ψυχρό Πόλεμο, διατηρώντας αρμονικές σχέσεις με τη Μόσχα, καθώς δεν εντάχθηκε στο NATO.

Αντ’ αυτού όμως, η Ουκρανία φαίνεται να παίρνει τον δρόμο του Αφγανιστάν, σύμφωνα με την Ουκρανή δημοσιογράφο.

«Η Δύση πέρασε 20 χρόνια διοχετεύοντας τρισεκατομμύρια δολάρια σε εκείνη τη σύγκρουση. Το μόνο που πέτυχε ήταν η άνθηση της διαφθοράς, δεκαετίες θανάτου και, τελικά, η πτώση της Καμπούλ στους Ταλιμπάν. Όπως και στην Ουκρανία, υπήρχε έντονη λογοκρισία στα δυτικά ΜΜΕ. Οι περισσότεροι από όσους έκαναν ρεπορτάζ από την περιοχή υποστήριζαν χωρίς συμβιβασμούς τον αφγανικό κρατικό μηχανισμό και τον πόλεμο, ανεξαρτήτως συνθηκών».

Η Μέντελ βλέπει ίδιες αναλογίες με την πατρίδα της. «Είναι εντυπωσιακό ότι στις δημοσκοπήσεις, η διαφθορά συναγωνίζεται τον ίδιο τον πόλεμο ως το μεγαλύτερο εθνικό πρόβλημα. Υπάρχουν άνθρωποι στην ουκρανική κυβέρνηση που κερδίζουν εκατομμύρια δολάρια από αυτόν τον πόλεμο».

Δεν είναι απλά ήττα

Σχολιάζοντας ο ομότιμος καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, Τζον Μιρσχάιμερ την παρέμβαση της Μέντελ, σημειώνει πως πλέον το ζήτημα υπερβαίνει τη νίκη και την ήττα. «Μπορείς να χάσεις έναν πόλεμο και στη συνέχεια, με την πάροδο του χρόνου, να ανακάμψεις από αυτή την ήττα» αλλά η Μέντελ «μιλάει για κάτι πολύ διαφορετικό, κάτι πολύ πιο ανησυχητικό, κάτι βαθιά ανησυχητικό. Μιλάει για τον θάνατο της Ουκρανίας».

Εξετάζοντας τους αριθμούς, ο αμερικανός πολιτικός επιστήμονας βλέπει ότι «η Ουκρανία βρίσκεται σε μια δημογραφική καθοδική δίνη θανάτου. […] Ο πληθυσμός έχει μειωθεί στο μισό από τότε που η Ουκρανία απέκτησε την ανεξαρτησία της. Όσον αφορά το εδαφικό, ο Μιρσχάιμερ είναι βέβαιος ότι θα οι Ουκρανοί θα χάσουν ακόμη ένα τμήμα εδάφους, πέραν του 20% που πλέον ελέγχουν οι Ρώσοι, κινδυνεύοντας να καταλήξουν μια περίκλειστη χώρα χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα.

«Οι Ρώσοι θα έχουν ισχυρά κίνητρα να διατηρήσουν αυτό το κράτος όσο το δυνατόν πιο δυσλειτουργικό για πάντα. Η οικονομία του έχει καταστραφεί. Πρόκειται για καταστροφή και είναι πολύ σημαντικό να το καταλάβουμε αυτό», καταλήγει ο Μιρσχάιμερ, επαναλαμβάνοντας πως «είναι πολύ περισσότερο από μια απλή ήττα στο πεδίο της μάχης. Είναι, όπως επισημαίνει η Μέντελ, εθνική αυτοκτονία».