Ο μύθος του «δεν υπάρχει εναλλακτική στον Κυριάκο Μητσοτάκη»
Εναλλακτικές επιλογές απέναντι στη σημερινή διακυβέρνηση υπάρχουν. Απλώς δεν είναι αρεστές σε όσους θέλουν να παγώσει ο χρόνος στη σημερινή κατάσταση
Επανήλθαν πάλι οι θιασώτες της θεωρίας ότι στην Ελλάδα υπάρχει μόνο ένα κόμμα διακυβέρνησης, η σημερινή Νέα Δημοκρατία, και ένας μόνο πολιτικός με πραγματικά προσόντα ηγέτη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Αντιμέτωποι με το γεγονός ότι έχει γίνει απολύτως σαφές ότι η Νέα Δημοκρατία ακόμη και εάν είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές, δεν μπορεί να πάρει πάνω από 30%, με υπαρκτό ενδεχόμενο το ποσοστό της να είναι ακόμη χαμηλότερο – εξ ου και η τοποθέτηση του Πρωθυπουργού ότι το κάτω όριο είναι το 25% –, σπεύδουν να υπογραμμίσουν ότι ακόμη και έτσι δεν έχουν αναδειχτεί εναλλακτικές απέναντι στη σημερινή διακυβέρνηση. Για να καταλήξουν προφανώς στο ίδιο συμπέρασμα ότι τελικά δεν υπάρχει άλλη λύση από τη συνέχιση της τωρινής κατάστασης.
Όμως, υπάρχει και μια δεύτερη λαθροχειρία που διαπράττουν στην ανάγνωση των δημοσκοπήσεων. Γιατί το εάν υπάρχει εναλλακτική δεν είναι θέμα απλώς κάποιων καταγραφών σε μια δημοσκόπηση. Πρωτίστως έχει να κάνει με το εάν αυτή τη στιγμή έχουν αναδειχτεί βασικές κατευθυντήριες γραμμές μιας διαφορετικής πολιτικής, ενός διαφορετικού μοντέλου για τη διακυβέρνηση της χώρας.
Ως προς αυτό τα δεδομένα είναι πολύ συγκεκριμένα. Καταρχάς έχει αποτύχει το μοντέλο διακυβέρνησης που εκπροσωπεί η Νέα Δημοκρατία και το οποίο ουσιαστικά προτείνει να συνεχιστεί. Ένα μοντέλο που στηρίχτηκε στην υπονόμευση του κράτους να έχει πραγματικά ενεργητικό και επιτελικό ρόλο, στη διαρκή επιδίωξη της ενίσχυσης ιδιωτών (ενίοτε και με χαρακτηριστικά διαφθοράς και συναλλαγής), στην υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση της δημόσιας υγείας και παιδείας, τη συστηματική απροθυμία για μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης κόστους ζωής, και βέβαια στην περιφρόνηση για το κράτος δικαίου και τους θεσμούς του.
Το να πιστέψουμε ότι σήμερα αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης είναι το μόνο που υπάρχει, θα ισοδυναμούσε με το να πιστέψουμε ότι η γη είναι επίπεδη και ο χρόνος έχει σταματήσει.
Και δεν είναι μόνο ότι μπορούμε να κάνουμε τη λογική υπόθεση ότι μπορεί και πρέπει να υπάρξει μια διαφορετική διακυβέρνηση της χώρας που να μην την σπρώχνει στο περιθώριο της Ευρώπης ως προς τις πραγματικές συνθήκες διαβίωσης και τις αναπτυξιακές προοπτικές. Είναι και το γεγονός ότι και επεξεργασίες έχουν γίνει και προτάσεις έχουν διατυπωθεί και κυβερνητικά προγράμματα ετοιμάζονται.
Όμως, όλα αυτά δεν αρέσουν σε όσους πιστεύουν ότι τίποτα δεν πρέπει να αλλάξει στη χώρα. Σε όσους έχουν βολευτεί στο να είναι απολογητές μιας κυβέρνησης που σήμερα έχει απέναντί της τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, που αντιμετωπίζουν αφ’ υψηλού τις αγωνίες των εργαζομένων και των νέων και «αγωνιούν» μόνο για τα συμφέροντα όσων ταυτίζουν την επιχειρηματικότητα με την «αρπαχτή». Όλους αυτούς που η παρουσία τους στη δημόσια σφαίρα και τη «διαμόρφωση της κοινής γνώμης» είναι δυσανάλογα αντίστροφη προς την πραγματική τους επιρροή και τον – ανύπαρκτο – σεβασμό που απολαμβάνουν μεταξύ των πολιτών. Και που σήμερα συνειδητά και κυνικά επαναλαμβάνουν το «δεν υπάρχει εναλλακτική» απλώς και μόνο για να συγκαλύψουν το γεγονός ότι οι ίδιοι δεν θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα γιατί είναι παραπάνω από βολεμένοι στη σημερινή κατάσταση.
Όμως, είναι γελασμένοι εάν νομίζουν ότι θα ανακόψουν μια πολιτική αλλαγή που είναι στην πραγματικότητα μη αντιστρέψιμη. Γιατί, όπως δείχνει και η εμπειρία από τους λαϊκούς ξεσηκωμούς σε χώρες όπως η Γαλλία, οι κοινωνίες δεν συμφωνούν πια με τη λογική ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική». Αντιθέτως, αρνούνται πολιτικές και μοντέλα διακυβέρνησης που ευθύνονται για τη σημερινή κοινωνική κρίση, αγωνίζονται και διεκδικούν, και όταν έρθει η ώρα θα επιβάλουν και την κυβερνητική εναλλακτική που έχουν ανάγκη. Και στη διαδρομή θα σαρώσουν και κάμποση από την αρκετή σκουριά που έχει συσσωρευτεί στη δημόσια σφαίρα.
Πηγή: in