Logo
Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Τι θέλουν οι Τραμπ, Πούτιν και Σι από τη συνάντησή τους στη Σεντζέν

Αξίζει μια τριμερής συνάντηση; Την Πέμπτη, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Κινέζος Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ θα συναντηθούν στη Σεντζέν. Η διοργανώτρια Κίνα έχει δηλώσει ότι η τριμερής συνάντηση θα είναι «πρωτοποριακής σημασίας», αλλά το εύρος των πιθανών θεμάτων προς συζήτηση, από την αποπυρηνικοποίηση και το εμπόριο έως τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία, υποδηλώνει μια ρευστή ατζέντα. Παρακάτω, οι ειδικοί του Ατλαντικού Συμβουλίου αναλύουν τι θέλει ο καθένας από τη συνάντηση και τι θα πρέπει να αναζητούν οι σύμμαχοι και οι εταίροι των ΗΠΑ στο εξωτερικό.

https://www.atlanticcouncil.org/wp-content/themes/atlantic-council/dist/images/icon-ac-mark.svg") 50% 50% / 22px 22px no-repeat scroll padding-box border-box, linear-gradient(rgb(112, 112, 112), rgb(112, 112, 112)) 0% 50% / calc(50% - 18px) 1px no-repeat scroll padding-box border-box, linear-gradient(rgb(112, 112, 112), rgb(112, 112, 112)) 100% 50% / calc(50% - 18px) 1px no-repeat scroll padding-box border-box rgb(255, 255, 255); margin: 2.75rem 0px; position: relative; width: 900px; max-width: none; min-height: 28px; padding: 0px; border-width: 0px; border-style: none; border-color: currentcolor; opacity: 1; transform: none; color: rgb(74, 74, 74); font-family: proxima-sera, sans-serif; font-size: 21px; height: 28px !important;">

1. Τι ελπίζει να αποκομίσει ο Πούτιν από αυτή τη συνάντηση;

Ο Πούτιν έχει κάθε λόγο να χαμογελάει ενόψει της τριμερούς συνάντησης. Αυτή τη στιγμή, ο Πούτιν και πολλοί Ρώσοι σχολιαστές πιστεύουν ότι έχει μετατρέψει την κυβέρνηση Τραμπ σε έναν de facto παράγοντα που θα διευκολύνει την πολεμική προσπάθεια της Μόσχας. Η απόδειξη περιλαμβάνει την υπογραφή της συμφωνίας με τη Ρωσία για την εξαγωγή περισσότερου καυσίμου ντίζελ, την άρση των κυρώσεων στο νομοσχέδιο Lindsey Graham, την διακοπή των δορυφορικών δυνατοτήτων Starlink και Starshield από το Κίεβο και τη συμφωνία για την προτεινόμενη τριμερή συνάντηση του Πούτιν με τον Xi.  

Στόχος του Πούτιν με την πρόταση της τριμερούς είναι να δημιουργήσει ένα περιβάλλον παρόμοιο με αυτό της Γιάλτας, όπου οι μεγάλες δυνάμεις καθορίζουν την τύχη των «μικρότερων» εθνών. Σε αυτήν την περίπτωση, το εν λόγω έθνος είναι η Ουκρανία, και ο Πούτιν θα ήθελε η υποστήριξη του Σι να ενθαρρύνει τον Τραμπ να συνεχίσει να ασκεί πίεση στην Ουκρανία. Όταν ο Τραμπ μίλησε για πρώτη φορά για την προτεινόμενη τριμερή του Πούτιν, είπε επιδέξια ότι ήθελε να συζητήσει τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων με τους Ρώσους και Κινέζους προέδρους. Αλλά καθώς αναχωρούσε για την Ασία τη Δευτέρα, δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι θα συζητήσει τα πυρηνικά όπλα, το Ιράν και το «αγαπημένο του θέμα», την Ουκρανία. Ενώ ο Σι θα είναι διακριτικός στην υποστήριξη του Πούτιν για την Ουκρανία, πιθανότατα θα είναι χρήσιμος. Και ο Σι πιθανότατα δεν έχει καμία πρόθεση να συζητήσει τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων. Η συντακτική επιτροπή της Wall Street Journal, η οποία συχνά υποστηρίζει τον Τραμπ, τον προέτρεψε, όταν η τριμερής συζήτηση τέθηκε για πρώτη φορά δημόσια, να την αποφύγει. Σε ένα κύριο άρθρο της 15ης Νοεμβρίου , κατέληξε στο θλιβερό «συμπέρασμα ότι ο πραγματικός στόχος του κ. Τραμπ είναι να κατευνάσει τον κ. Πούτιν». Δεν είναι περίεργο που ο Πούτιν χαμογελάει. 

— Ο John E. Herbst είναι ανώτερος διευθυντής του Κέντρου Ευρασίας του Ατλαντικού Συμβουλίου. Προηγουμένως διετέλεσε πρέσβης των ΗΠΑ στην Ουκρανία.

2. Τι ελπίζει να αποκομίσει ο Σι από αυτή τη συνάντηση;  

Ο Σι ελπίζει να πετύχει δύο πράγματα από την τριμερή σύνοδο κορυφής αυτή την εβδομάδα: να επιδείξει τη δύναμή του να συγκαλεί και να αποφύγει τις εκπλήξεις.

Από την οπτική γωνία του Πεκίνου, το γεγονός ότι ο Τραμπ στεκόταν στον αεροδιάδρομο της Βάσης Άντριους για να χαιρετήσει προσωπικά τον Σι κατά την άφιξή του ήταν -αναμφίβολα- η μεγαλύτερη νίκη της Κίνας στη σύνοδο κορυφής του Σεπτεμβρίου στην Ουάσινγκτον. Η απόφαση του Τραμπ να το κάνει έσπασε το πρωτόκολλο. Για το Πεκίνο, αυτό σηματοδότησε ότι η Ουάσινγκτον βλέπει πλέον την Κίνα ως ομότιμη δύναμη, μια δύναμη που αξίζει την ύψιστη διπλωματική τιμή και σεβασμό. Κανένας πρόεδρος των ΗΠΑ δεν έχει χαιρετήσει ποτέ τον Κινέζο ομόλογό του με αυτόν τον τρόπο. Ο Τραμπ έχει παραστεί μόνο σε ένα άλλο κρατικό δείπνο κατά τη διάρκεια αυτής της θητείας -για τον Βασιλιά Κάρολο- και δεν στεκόταν στον αεροδιάδρομο όταν ο Βρετανός μονάρχης προσγειώθηκε στην Βάση Άντριους. 

Η τριμερής σύνοδος κορυφής προσφέρει μια παρόμοια ευκαιρία. Συγκαλώντας τους προέδρους των ΗΠΑ και της Ρωσίας σε κινεζικό έδαφος, ο Xi ελπίζει να σηματοδοτήσει στον κινεζικό λαό ότι λειτουργεί στα υψηλότερα επίπεδα της παγκόσμιας πολιτικής. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό ενόψει του Συνεδρίου του Κόμματος του επόμενου έτους, όπου οι ηγέτες του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος θα επιλέξουν την επόμενη λίστα των εισερχόμενων ηγετών και πιθανότατα θα χορηγήσουν στον Xi μια άνευ προηγουμένου τέταρτη θητεία. Ο Xi εργάζεται για να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερο πολιτικό κεφάλαιο ενόψει του 2027, και αν η τριμερής σύγκληση πάει καλά, αυτό θα προστεθεί στον απολογισμό. 

Εκεί έγκειται ο κίνδυνος: να διασφαλιστεί ότι η τριμερής συνάντηση θα πάει καλά. Το Πεκίνο είναι απίστευτα ανήσυχο για το τι μπορεί να πουν ο Τραμπ και ο Πούτιν όταν θα βρίσκονται εκατέρωθεν του Σι στη Σεντζέν. Οι Κινέζοι διπλωμάτες κάνουν ελιγμούς για να προγραμματίσουν κάθε στοιχείο της συνάντησης για να αποφύγουν εκπλήξεις και να διασφαλίσουν ότι δεν θα συμβεί τίποτα που θα φέρει σε δύσκολη θέση τον Σι. Αυτό είναι δύσκολο να γίνει με τον Τραμπ και τον Πούτιν, οι οποίοι θα συμμετέχουν με τις δικές τους ατζέντες και κανένας από τους δύο δεν θέλει να ακολουθήσει ένα σενάριο. Η Κίνα αναζητά επίδειξη, όχι ουσία. Και κατά την άποψη του Πεκίνου, η μόνη καλή επίδειξη είναι μια αυστηρά ελεγχόμενη.  

— Η Melanie Hart είναι η ανώτερη διευθύντρια του Παγκόσμιου Κόμβου για την Κίνα του Ατλαντικού Συμβουλίου. Προηγουμένως διετέλεσε ανώτερη σύμβουλος για την Κίνα στο Γραφείο του Υφυπουργού Οικονομικής Ανάπτυξης, Ενέργειας και Περιβάλλοντος στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ.

3. Τι ελπίζει να αποκομίσει ο Τραμπ από αυτή τη συνάντηση;

Δεδομένου ότι αυτή η τριμερής σύνοδος κορυφής έχει προγραμματιστεί σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι προοπτικές και το προηγούμενο θα είναι πιο σημαντικά από οποιαδήποτε συγκεκριμένα παραδοτέα. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ σίγουρα θα θέσει το ζήτημα του Ιράν. Ακόμα και χωρίς συμφωνία, η προοπτική να συζητήσουν ο Σι και ο Πούτιν το Ιράν με τον Τραμπ πιθανότατα θα προκαλέσει ανησυχία στην Τεχεράνη και καχυποψία προς τους φίλους της στη Μόσχα και το Πεκίνο. Αυτό συμβαίνει ειδικά επειδή ο Σι έχει παρόμοια συμφέροντα με τις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του ανοίγματος των Στενών του Ορμούζ, το οποίο θα μείωνε τις τιμές της ενέργειας, και θα αποτρέψει το Ιράν από το να κατέχει πυρηνικά όπλα. Η Κίνα θα ήταν δεκτική σε αυτές τις συζητήσεις επειδή θα ήθελε να είναι ο διανομέας της ασφάλειας στη Μέση Ανατολή. Δηλαδή, το Πεκίνο θα ήθελε τα κράτη που επιδιώκουν την ασφάλεια να κοιτάξουν ανατολικά. 

Ο Τραμπ μπορεί επίσης να θέλει να θέσει το ζήτημα των τριμερών συζητήσεων για τον έλεγχο των όπλων σχετικά με τα στρατηγικά όπλα. Η Κίνα ανέκαθεν αντιστεκόταν στην ένταξη σε οποιοδήποτε είδος διευρυμένης συμφωνίας New START, ωστόσο το προηγούμενο της συζήτησης αυτών των ζητημάτων σε τριμερή μορφή θα μπορούσε να διευκολύνει τον δρόμο για συνεχιζόμενες συζητήσεις στο μέλλον και ίσως για μια συμφωνία της Ρωσίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με την ένταξη της Κίνας. 

Ο Τραμπ μπορεί επίσης να θέλει να θέσει το ζήτημα της Ουκρανίας, αν και το όφελος θα είναι λιγότερο άμεσο. Εδώ, τα συμφέροντα της Κίνας αντικατοπτρίζουν περισσότερο τα συμφέροντα της Ρωσίας παρά των Ηνωμένων Πολιτειών. Αν και η Κίνα θα ήθελε να μειωθούν οι τιμές της ενέργειας, θα υποστήριζε επίσης μια ρωσική τακτική νίκη, κάτι που δεν θα ανεβάσει τη Ρωσία στις τάξεις των υπερδυνάμεων, αλλά θα επιτρέψει στη Μόσχα να διατηρήσει το κύρος και την ικανότητά της να καθορίζει την ασφάλεια στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη. Ωστόσο, εξακολουθεί να είναι χρήσιμο να δημιουργηθεί ένα προηγούμενο συμπερίληψης της Κίνας στις συνομιλίες για την Ουκρανία σε περίπτωση που είναι χρήσιμο για την περαιτέρω επέκταση των συνομιλιών στο μέλλον. Για παράδειγμα, εάν η Ουάσιγκτον χρειαστεί τη βοήθεια του Πεκίνου για να πείσει τη Μόσχα να κάνει κάτι στις διαπραγματεύσεις - να μετριάσει τη θέση της στο Ντονμπάς, να μετριάσει τις απαιτήσεις της για ευρωπαϊκή ασφάλεια ή απλώς να ασκήσει γενική πίεση για μια διευθέτηση - τότε η Κίνα πιθανότατα θα ζητήσει κάτι σε αντάλλαγμα. Επειδή η διευθέτηση του πολέμου είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης καθώς και των Ηνωμένων Πολιτειών, το αίτημα θα πρέπει επομένως να υποβληθεί σε ομαδικό πλαίσιο, με τους Ευρωπαίους εκεί, ώστε να είναι πιο πιθανό να συμφωνήσουν να μοιραστούν την τιμή που ζητά η Κίνα σε αντάλλαγμα.

— Ο Andrew L. Peek είναι διευθυντής της Πρωτοβουλίας Ανθεκτικότητας Εθνικής Ασφάλειας Adrienne Arsht και της Πρωτοβουλίας GeoStrategy του Κέντρου Στρατηγικής και Ασφάλειας Scowcroft. Προηγουμένως διετέλεσε ανώτερος διευθυντής για τις Ευρωπαϊκές και Ρωσικές Υποθέσεις στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας.

4. Ποια πυρηνικά ζητήματα βρίσκονται στο τραπέζι; 

Σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο , όταν οι Τραμπ, Πούτιν και Σι συναντηθούν στη Σεντζέν την Πέμπτη, ένα από τα πολλά θέματα της ημερήσιας διάταξης θα είναι «η μείωση των πυρηνικών όπλων στον κόσμο». Η αποπυρηνικοποίηση, κατά τα λεγόμενά του , αποτελεί προτεραιότητα για τον Τραμπ, αν και ο ορισμός - η απομάκρυνση των πυρηνικών όπλων από μια περιοχή - πιθανότατα δεν είναι ο στόχος του προέδρου. Αντίθετα, πιθανότατα ελπίζει να δει μια τριμερή συμφωνία ελέγχου των όπλων παρόμοια με αυτήν που επιδίωξε κατά την πρώτη του θητεία, όταν η Κίνα προσκλήθηκε αλλά αρνήθηκε να συμμετάσχει στη συμφωνία New START, η οποία έχει έκτοτε λήξει.  

Μόλις τον περασμένο μήνα, ένας εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών της Κίνας δήλωσε : «Δεν είναι ούτε δίκαιο, ούτε λογικό ούτε ρεαλιστικό να ζητηθεί από την Κίνα να συμμετάσχει στις λεγόμενες τριμερείς διαπραγματεύσεις για τον πυρηνικό αφοπλισμό σε αυτό το στάδιο». Το Πεκίνο συχνά αναφέρει την απόκλιση μεταξύ του πυρηνικού αποθέματός του και εκείνου της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Ενώ αυτό το κενό είναι πραγματικό, η διατύπωση είναι παραπλανητική: Η Κίνα βρίσκεται επί του παρόντος στη μέση της ταχύτερης πυρηνικής επέκτασης στην ιστορία της και προβλέπεται να διαθέτει περισσότερες από χίλιες κεφαλές έως το 2030. Γενικότερα, το Πεκίνο είναι εδώ και καιρό επιφυλακτικό απέναντι στις συμφωνίες ελέγχου των όπλων - δεν ήταν ποτέ συμβαλλόμενο μέρος της Συνθήκης Περιορισμένης Απαγόρευσης των Δοκιμών του 1963, την οποία το Πεκίνο χαρακτήρισε ως μια προσπάθεια ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης να αποτρέψει την Κίνα από την απόκτηση πυρηνικών όπλων - και είναι απίθανο να συζητήσει τώρα τα όρια.  

Ο Πούτιν, από την πλευρά του, έχει ελάχιστα κίνητρα να πιέσει τον Σι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, και από πέρυσι η Ρωσία υποστηρίζει ότι οποιοδήποτε πολυμερές πυρηνικό πλαίσιο πρέπει επίσης να περιλαμβάνει τα πυρηνικά οπλοστάσια του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας. Η Μόσχα πιθανότατα θα συνέδεε οποιαδήποτε συμμετοχή με τις συνεχιζόμενες παραχωρήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουκρανία. 

Ελλείψει δεσμευτικής συμφωνίας, η συνάντηση θα μπορούσε να αποφέρει πιο μετριοπαθή αποτελέσματα. Η Ουάσινγκτον και το Πεκίνο θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να συμφωνήσουν σε μια συμφωνία ειδοποίησης για εκτόξευση πυραύλων και και οι τρεις κυβερνήσεις θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν από κοινού τις δεσμεύσεις τους να μην διεξάγουν μελλοντικές εκρηκτικές πυρηνικές δοκιμές. Δυστυχώς, ακόμη και αυτά τα βήματα φαίνονται απίθανα και ο Τραμπ είναι απίθανο να φύγει από τη Σεντζέν με μια συγκεκριμένη συμφωνία. 

— Η Alyxandra Marine είναι αναπληρώτρια διευθύντρια και μόνιμη συνεργάτιδα στον τομέα της Forward Defense στο Κέντρο Scowcroft για Στρατηγική και Ασφάλεια του Atlantic Council.

https://www.atlanticcouncil.org/wp-content/themes/atlantic-council/dist/images/icon-ac-mark.svg") 50% 50% / 22px 22px no-repeat scroll padding-box border-box, linear-gradient(rgb(112, 112, 112), rgb(112, 112, 112)) 0% 50% / calc(50% - 18px) 1px no-repeat scroll padding-box border-box, linear-gradient(rgb(112, 112, 112), rgb(112, 112, 112)) 100% 50% / calc(50% - 18px) 1px no-repeat scroll padding-box border-box rgb(255, 255, 255); margin: 2.75rem 0px; position: relative; width: 900px; max-width: none; min-height: 28px; padding: 0px; border-width: 0px; border-style: none; border-color: currentcolor; opacity: 1; transform: none; color: rgb(74, 74, 74); font-family: proxima-sera, sans-serif; font-size: 21px; height: 28px !important;">

5. Πώς θα πρέπει να δουν οι Ουκρανοί αυτή τη συνάντηση;

Για τους Ουκρανούς, αυτή η συνάντηση αποτελεί μια ανησυχητική υπενθύμιση ότι το παλιό σύστημα πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων, στο οποίο τα ισχυρά έθνη αποφασίζουν για την τύχη των μικρότερων, απέχει πολύ από το να πεθάνει. Οι Ουκρανοί γνωρίζουν τις συνέπειες τέτοιων ρυθμίσεων από την ιστορία τους. Οι αποφάσεις που ελήφθησαν στη Γιάλτα το 1945 διαμόρφωσαν την τύχη τους για γενιές, χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Σήμερα, η ανησυχία είναι ότι η Ουκρανία θα μπορούσε για άλλη μια φορά να γίνει διαπραγματευτικό χαρτί στις διαπραγματεύσεις για μια νέα παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων. Η πρόθεση του Τραμπ να συζητήσει την Ουκρανία με τον Πούτιν και τον Σι απλώς ενισχύει αυτόν τον φόβο. 

Ο Πούτιν επιδιώκει την αναγνώριση της Ρωσίας ως μεγάλης δύναμης και την αποδοχή της σφαίρας επιρροής της. Ο Τραμπ επικεντρώνεται στη σύναψη συμφωνιών μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων ανεξάρτητα από το τίμημα. Ωστόσο, ο παρατεταμένος πόλεμος εξυπηρετεί τα στρατηγικά συμφέροντα της Κίνας, αποδυναμώνοντας τη Ρωσία, εξαντλώντας την Ευρώπη και αποσπώντας την προσοχή των ΗΠΑ από την περιοχή Ινδο-Ειρηνικού. Μια ολοένα και πιο εξαρτημένη Ρωσία και μια διχασμένη Δύση ενισχύουν την παγκόσμια θέση του Πεκίνου. Το Πεκίνο έχει αποφύγει να υποστηρίξει ανοιχτά την εδαφική επιθετικότητα της Ρωσίας, παρέχοντας παράλληλα στη Μόσχα κρίσιμη οικονομική και πολιτική υποστήριξη. 

Ωστόσο, οι Ουκρανοί δεν παρακολουθούν απλώς την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Έχουν περάσει χρόνια αντιστεκόμενοι ακριβώς σε αυτή τη λογική της κυριαρχίας των μεγάλων δυνάμεων, πληρώνοντας ένα τεράστιο ανθρώπινο τίμημα για να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους να καθορίζουν το μέλλον τους. Η αντίσταση της Ουκρανίας έχει καταδείξει ότι ακόμη και οι μεγαλύτερες δυνάμεις δεν μπορούν απλώς να υπαγορεύσουν το μέλλον ενός έθνους που είναι αποφασισμένο να υπερασπιστεί τον εαυτό του. 

— Η Myroslava Gongadze είναι μη μόνιμη ανώτερη συνεργάτιδα στο Κέντρο Ευρασίας του Ατλαντικού Συμβουλίου και πρώην επικεφαλής του Γραφείου Ανατολικής Ευρώπης της Φωνής της Αμερικής.

6. Πώς θα πρέπει να δουν αυτή τη συνάντηση οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι;  

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (και οι πολίτες στις χώρες που είναι περισσότερο εκτεθειμένες στη ρωσική επιθετικότητα) θα παρακολουθούν με προσοχή αν αυτή η Σύνοδος Κορυφής των Τριών Μεγάλων επιχειρήσει να πετύχει «συμφωνίες» χωρίς να τις υπερβούν, ειδικά για την Ουκρανία. Μπορούμε να περιμένουμε αναφορές σε μια «Γιάλτα» του εικοστού πρώτου αιώνα, η οποία έχει καταλήξει να σημαίνει ότι οι μεγάλες δυνάμεις απαλλάσσονται από άλλα έθνη χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις συνέπειες. Θα παρακολουθούν με σκεπτικισμό σε περίπτωση που ο Πούτιν αντιμετωπιστεί, όπως είναι πιθανό, ως ισότιμος από τους ηγέτες των ΗΠΑ και της Κίνας, ακόμη και καθώς η Ρωσία εντείνει τον σκιώδη πόλεμό της εναντίον της Ευρώπης και τις απειλές κατά των χωρών της ανατολικής πλευράς, πιο πρόσφατα της Εσθονίας . Μπορεί, ωστόσο, να καλωσορίσουν με προσοχή τυχόν επιτεύγματα (π.χ. έλεγχος των όπλων) δεδομένου ότι δεν υπάρχει σοβαρό προηγούμενο για ένα τριμερές καθεστώς ελέγχου των πυρηνικών όπλων, και μπορεί να προσεγγίσουν μια σύνοδο κορυφής χωρίς σημαντικές ανακοινώσεις με αίσθημα ανακούφισης. 

Οι πρόεδροι των ΗΠΑ συχνά επιδίωκαν να συνεργαστούν με ηγέτες μεγάλων δυνάμεων. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Ρίτσαρντ Νίξον το έκανε με δεξιοτεχνία. Ο Τραμπ το φτάνει, όπως και με πολλά πράγματα, στα άκρα. Ο Τραμπ φαίνεται να έλκεται από διάφορους δικτάτορες και ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος από τη δύναμη του Σι και του Πούτιν. Φαίνεται να υποστηρίζει ότι οι μεγάλες δυνάμεις ξεχωρίζουν, ότι η δύναμη είναι το μέτρο που μετράει. Ο Στίβεν Μίλερ, ο νέος αρχηγός του επιτελείου του Τραμπ, το θέτει ξεκάθαρα : ο κόσμος από την αρχή του χρόνου «κυβερνάται από τη δύναμη, κυβερνάται από τη βία, κυβερνάται από την εξουσία». Ή, όπως το έθεσε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο σε μια πρόσφατη ομιλία του, «σταματήστε να αναφέρετε νόμους σε ανθρώπους με σπαθιά». 

Οι Ευρωπαίοι που κατανοούν πού οδήγησε μια τέτοια σκέψη στον εικοστό αιώνα βλέπουν την εκδοχή του Τραμπ για τον «ρεαλισμό» των μεγάλων δυνάμεων με απογοήτευση και ανησυχία. 

— Ο Ντάνιελ Φριντ είναι διακεκριμένος συνεργάτης της οικογένειας Γουάιζερ στο Ατλαντικό Συμβούλιο και πρώην βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για τις ευρωπαϊκές και ευρασιατικές υποθέσεις.

7. Πώς θα πρέπει να δουν αυτή τη συνάντηση οι σύμμαχοι και οι εταίροι της Ανατολικής Ασίας; 

Η πρώτη τριμερής συνάντηση μεταξύ των ηγετών των Ηνωμένων Πολιτειών, της Κίνας και της Ρωσίας πιθανότατα θα δημιουργήσει κάποια αβεβαιότητα και νευρικότητα στους εταίρους των Ηνωμένων Πολιτειών στον Ινδο-Ειρηνικό. Ωστόσο, είναι απίθανο να προκύψουν δραματικές συμφωνίες ή ουσιαστικές συμφωνίες από τις συνομιλίες. Το κινεζικό Υπουργείο Εξωτερικών έχει χαρακτηρίσει αυτή τη συνάντηση ως «διαφύλαξη της παγκόσμιας ειρήνης και προώθηση της στρατηγικής σταθερότητας στις σχέσεις των μεγάλων δυνάμεων». Παρά τον υψηλό στόχο της ατζέντας, υπάρχουν απλώς πάρα πολλές ανταγωνιστικές κοσμοθεωρίες και στρατηγικά συμφέροντα που διχάζουν τις τρεις δυνάμεις.

Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ σίγουρα θα είναι ανήσυχοι για τη σύνοδο κορυφής. Το κλασικό πλαίσιο της εγκατάλειψης ή του εγκλωβισμού στην πολιτική της συμμαχίας θα συνοδεύει οποιαδήποτε σύνοδο κορυφής όπου δεν συμμετέχουν στις συζητήσεις. Η Ταϊβάν ανησυχεί για την αναστολή των πωλήσεων όπλων, η Ιαπωνία για τη συμμαχία Ρωσίας-Κίνας, η Νότια Κορέα για την πυρηνική συσσώρευση της Βόρειας Κορέας και τους ενισχυμένους δεσμούς της με τη Ρωσία, και οι Φιλιππίνες για τον αριθμό των διαφορών που βρίσκονται στη Νότια Σινική Θάλασσα. Όλοι επιθυμούν σταθερότητα στη σχέση ΗΠΑ-Κίνας, αλλά όχι με το τίμημα της αποτροπής . Ίσως ακόμη πιο σημαντικές από τη σύνοδο κορυφής είναι οι επακόλουθες συνομιλίες με τους συμμάχους της Ινδίας-Ειρηνικού για να διασφαλιστεί η στρατηγική συνοχή και να τους διαβεβαιώσουν για τις δεσμεύσεις των ΗΠΑ για συλλογική άμυνα.

— Ο Rick Hoehne είναι μη μόνιμος ανώτερος συνεργάτης στην Πρωτοβουλία Ασφάλειας Ινδο-Ειρηνικού του Κέντρου Στρατηγικής και Ασφάλειας Scowcroft του Ατλαντικού Συμβουλίου και πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου και της Υπηρεσίας Πληροφοριών Άμυνας.

Πηγή: Atlantic Counsil

© Kifisia-Life. All Rights Reserved.