Γόρδιος δεσμός

Το πλέον ακανθώδες πρόβλημα για τον Μάριο Ντράγκι και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν είναι η Ελλάδα. Είναι η Γερμανία». Λίγες ώρες μετά την ψήφιση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου στη Βουλή αλλά και λίγες ώρες πριν από την έκτακτη σύνοδο του Γιούρογκρουπ, ο Βόλφγκανγκ Μίνχαου των FT μετατοπίζει τον άξονα του προβλήματος.

Ο γερμανός αρθρογράφος πιάνει το νήμα από την πρόσφατη σύγκρουση ανάμεσα στον επικεφαλής της ΕΚΤ και τον γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Για να πει ότι στο βάθος έχουν και οι δύο δίκιο: ο Ντράγκι έχει δίκιο όταν λέει ότι του γερμανικό πλεόνασμα σε συνδυασμό με τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται στην υπόλοιπη Ευρώπη και την απουσία ουσιαστικής πολιτικής δημόσιων επενδύσεων, προκάλεσε τον αποπληθωρισμό που ταλαιπωρεί την ευρωπαϊκή οικονομία – κατάσταση την οποία η ΕΚΤ προσπαθεί να αντιμετωπίσει με την πολιτική των μηδενικών επιτοκίων. Και ο Σόιμπλε έχει δίκιο όταν λέει ότι η πολιτική του «εύκολου χρήματος» πριμοδοτεί τα λαϊκιστικά και αντιευρωπαϊκά κόμματα.

Το θέμα είναι, όμως, ότι «η Γερμανία εμφανίζεται ανέτοιμη για μια νομισματική ένωση όπως αυτή του ευρώ. Πιο ανέτοιμη και από την Αθήνα». Η λύση, πάντως, και για τα δύο προβλήματα είναι απλή: εάν το Βερολίνο αύξανε τις δαπάνες του για τις δημόσιες επενδύσεις και μείωνε τους φόρους, θα προκαλούσε αύξηση της εσωτερικής ζήτησης με αποτέλεσμα να αυξηθεί και ο πληθωρισμός σε αποδεκτά επίπεδα. «Αλλά οι αυστηροί κανόνες της δημοσιονομικής ισορροπίας καθιστούν απαγορευτικό κάτι τέτοιο, ενώ οι ψηφοφόροι δεν συμφωνούν σε μια τέτοια αλλαγή». Μοιάζει με γόρδιο δεσμό. Και το συμπέρασμα – τουλάχιστον για τον Μίνχαου – είναι ένα: όσο η Γερμανία παραμένει στη ζώνη του ευρώ, η κατάσταση δεν πρόκειται να διορθωθεί.