Άκουσες τον Βορίδη, κεντροαριστερέ;
Γράφει ο Στέλιος Κούλογλου
Η κεντοαριστεροί που σκέπτονται να ψηφίσουν ΝΔ στις επόμενες εκλογές, καλό είναι να μελετήσουν τις πρόσφατες δηλώσεις του κ. Βορίδη. Το στέλεχος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι μόνο ότι απέδωσε τη χρεοκοπία της χώρας βασικά στην «ηγεμονία της ιδέας της αριστεράς ότι δεν πρέπει να υπάρχει δημοσιονομική πειθαρχία» και όχι βεβαίως στο διεφθαρμένο και πελατειακό κράτος ή στο στρεβλό παραγωγικό μοντέλο που η παράταξη του έστησε μετά τη μεταπολίτευση.
Πρόσθεσε ότι, αν η ΝΔ κυβερνήσει, θα προχωρήσει σε «παρεμβάσεις στο κράτος και στους θεσμούς για να μην ξαναέρθει η Αριστερά στην εξουσία». Παρότι η επαγγελία θυμίζει τη διαβόητη ατάκα του δικτάτορα της Χιλής Α. Πινοσέτ («Καθαρίσαμε τη χώρα από τους Μαρξιστές») ο κ. Βορίδης δεν προτείνει προφανώς την ιδεολογική αναδιαπαιδαγώγηση της χώρας με δικτατορικά μέσα. Αυτόν τον ρόλο τον έχει αφήσει στον Ν. Μιχαλολιάκο, τον προκάτοχο του στην ηγεσία της χουντικής νεολαίας, που διόριζε από τη φυλακή ο δικτάτορας Παπαδόπουλος.
Γιατί ο κ. Βορίδης χρησιμοποιεί ένα αβάσιμο επιχείρημα για να δικαιολογήσει την ανάγκη να τελειώνει με τις «ελαττωματικές» ιδέες της Αριστεράς: «Όποιος έβγαινε και έλεγε ότι δεν γίνεται συνεχώς να δίνουμε αυξήσεις και να κάνουμε επεκτατική πολιτική καταψηφιζόταν γιατί υπήρχαν ρεύματα μέσα στην ελληνική κοινωνία που υποστήριζαν ότι δεν πρέπει να τηρούνται κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας». Αν και η ιδέα των συνεχών αυξήσεων μάλλον αφορά άλλη χώρα - συχνά εδώ, όποτε δίνονταν, ήταν για ωμή ψηφοθηρία - το επιχείρημα της «επεκτατικής πολιτικής» και της έλλειψης δημοσιονομικής πειθαρχίας (που φυσικά πρέπει να τηρείται αλλά την οποία πρώτη η ΝΔ παραβίασε) παραπέμπουν στη κλασική επιχειρηματολογία των ανά τον κόσμο νεοφιλελεύθερων.
Ολόκληρη η μεταπολεμική πορεία του δυτικού κόσμου, μέχρι την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού στις ΗΠΑ και μετά στην Ευρώπη, στηρίχτηκε ακριβώς στην «επεκτατική» πολιτική δηλαδή στο «κευνσιανό» μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης. Αν υπήρξε ποτέ μια εποχή και ένας τόπος όπου σχεδόν πραγματοποιήθηκε το ανθρωπιστικό όνειρο - το όραμα μιας κοινωνίας που εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση σε όλα τα μέλη της - αυτός είναι σίγουρα η Δυτική Ευρώπη τα εξήντα χρόνια που ακολούθησαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρά τις μεγάλες κοινωνικές ανισότητες που παρέμειναν. Και αυτό το «ανθρωπιστικό όνειρο» δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο της δράσης της αριστεράς αλλά και της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.
Όσο για τον τελευταίο, ας πάρει υπόψιν του μια ακόμη διαβόητη φράση του Πινοσέτ, όταν πια βρέθηκε εκτός εξουσίας, κατηγορούμενος για χιλιάδες φόνους και εγκλήματα: « H Ρώμη έκοψε τα κεφάλια των Χριστιανών, αλλά συνέχισαν να επανεμφανίζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τους Μαρξιστές».
ΥΓ: Η γελοιογραφία του Γιάννη Δερμεντζόγλου δημοσιεύθηκε χθες στο Tvxs, αλλά τα λέει όλα.