Κάποτε ήθελε κι αυτός να λέγεται «αριστερός»

Πραγματικά, αν κάποιος ακούσει τι λέει η τωρινή Δεξιά για την Αριστερά (και την τωρινή και τη χθεσινή και την παραπροχθέσινη) πρόκειται να καταλάβει το μηδέν και πολύ λέω. Σαν μύγα που την έχει αράξει τ’ ανάσκελα στο ταβάνι και κοιτάζει το πάτωμα –έτσι θα νιώσει, για τέτοιο μπουρδούκλωμα μιλάμε.

Τα παραδείγματα είναι δεκάδες, αλλά θα πιάσω το(ν) πιο τρανταχτό: τον άνθρωπο-αστραπή, τον άνθρωπο που πυροβολεί πιο γρήγορα κι από τον ίσκιο του, τον άνθρωπο που μπροστά του ο Τσακ Νόρις είναι απλές οδοντόβουρτσες. Το Μιχάλη Χρυσοχοΐδη!

Που χρόνια τώρα προστατεύει τον Πολίτη –όχι τον Κέιν· τον άλλο, τον απλό, τον χωρίς ονοματεπώνυμο, που δεν πά’ να ’ναι από 14 έως 94, και το δακρυγόνο του θα φάει και την κλομπιά του και απ’ όλα.

Ρε το Μιχαλιό, που αν και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς (από πράσινα τα έβαψε μπλε, πολύ σκούρο όμως, σχεδόν μαύρο), μήτε τη γνώμη του άλλαξε μήτε την κεφαλή του.

Μήπως κάποτε, κ. Χρυσοχοΐδη μας, κι εσείς «αριστερός» δεν θέλατε να λέγεστε;