Δικαιοσύνη παντού. Και στη Δικαιοσύνη!

Εχω, ή έχουμε, εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη. Η φράση ακούγεται συνέχεια στις δικαστικές αίθουσες, αλλά και έξω από αυτές. Δικηγόροι και κατηγορούμενοι, εμπλεκόμενοι και εμπλέκοντες, οικούντες και παροικούντες την ελληνική Δικαιοσύνη (δηλώνουν ότι) την εμπιστεύονται. Δεδομένη η εμπιστοσύνη και δεν υπάρχει χρεία αποδείξεων. Μπορεί στις άλλες εξουσίες να έχουμε το δικαίωμα στην αμφισβήτηση, αλλά στη Δικαιοσύνη όχι. Ακόμα και ανακοινώσεις κομμάτων, όπως η τελευταία του ΣΥΡΙΖΑ, που θέτουν τον δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων, με χειρουργική λεπτότητα το κάνουν. Μην θεωρηθεί ότι παρεμβαίνουν στη Δικαιοσύνη.

Δεν έχει προβλήματα η Δικαιοσύνη. Είναι πρόβλημα. Η ηγεσία της δίνει την εντύπωση ότι πάσχει από επιλεκτική όραση. Ποια εμπιστοσύνη όταν με τις υποκλοπές παίζουν καθυστέρηση; Ξέρουν πού βρίσκονται τα στοιχεία αλλά αδρανούν; Επιτρέπουν την καταστροφή αποδείξεων αντί να τις έχουν εδώ και καιρό βρει; Αγνοεί, ή «αγνοεί», ο εισαγγελέας τις αδιαμφισβήτητες αποδείξεις του Documento για την παρακολούθηση Χατζηδάκη; Και εμπεδώνεται έτσι η πάγκοινη αντίληψη, που δεν τιμά καθόλου ούτε τους ταγούς ούτε την Ελλάδα, ότι τίποτε δεν πρόκειται να γίνει; Όλα θα τυλιχτούν πάλι ωραία-ωραία σε μια κόλλα συγκάλυψης, α λα Νοβάρτις;