Κάποια πράγματα παίρνει χρόνο για να «ακουστούν»
Ο Τσίπρας είναι ΣΥΡΙΖΑ. Τελεία, παράγραφος. Ούτε μια λέξη ή κίνησή του δεν υποδηλώνει ότι το κόμμα με το οποίο ταυτίστηκε έχει πρόθεση να το παρατήσει
Σε όσα γράφονται τελευταία για τον Τσίπρα υπάρχει εμφανές πλεόνασμα σεναρίων. Πού το πάει, τι σχεδιάζει, αν θα δημιουργήσει κόμμα, αν θα γίνει μοναχός στο Άγιο Όρος. Εμφανής επίσης εχθρότητα μέχρι δολοφονίας χαρακτήρα από τους γνωστούς αντιπάλους. Εμφανής, τέλος, εμπάθεια από χθεσινούς συνοδοιπόρους, που σπεύδουν να τον νουθετήσουν με μπηχτές, σπόντες, δίκοπα άρθρα και τετράκωπες πλεύσεις. Και συμβουλές βεβαίως. Να μην αυτοκτονήσει!
Προφανές επίσης ότι πήρε αποστάσεις από ορισμένα φαινόμενα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από κάποια σοβαρά, ας τα πούμε επίμαχα, σημεία στην πολιτεία του προέδρου του. Είχε υποχρέωση να μιλήσει από τη στιγμή που έχει διαμορφώσει την άποψη ότι το κόμμα δεν πάει καλά; Ή έπρεπε να σωπάσει, γιατί οι «βάρβαροι είναι μια κάποια λύσις»; Κι αν δεν συμφωνεί κανείς με όσα λέει και κάνει ο Κασσελάκης, πρέπει να λογίζεται εσωτερικός εχθρός; Δεν πληρώθηκε αρκετά αυτή η λογική στο παρελθόν;
Αν, δηλαδή, δεν συμφωνεί κανείς με τον Τσίπρα, θα φωνάξει και σ’ αυτόν «κάτω τα χέρια...»; Η ομοφωνία δεκάδων χιλιάδων μελών για το πρόσωπο του προέδρου είναι διαβατήριο για την απαραίτητη ομοψυχία στις επερχόμενες μάχες; Μπορεί τελικά κάποιος να είναι ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να χειροκροτεί τον Κασσελάκη; Αν όχι, άσχημα τα μαντάτα...
Πηγή: Αυγή