Στην πολιτική όλοι έχουν το τέλος που τους αξίζει. Την Άννα-Μισέλ να ζήσουμε να τη θυμόμαστε ….
Εκλογές με τη Νίκη Κεραμέως στο Yπουργείο Εσωτερικών είναι προβληματικές, γιατί απλούστατα δεν εμπνέει εμπιστοσύνη.
Στην πολιτική όλοι έχουν το τέλος που τους αξίζει. Την Άννα-Μισέλ να ζήσουμε να τη θυμόμαστε ως αρνητική περίπτωση δημοσίου προσώπου. Ανακάλυψη του Αντώνη Σαμαρά, αρχιερέα της πολιτικής δεν θέλουμε – κατά τον απολογισμό του: Καθοδηγητής των τραμπούκων «Κένταυρων» και «Ρέιτζερς» της ΟΝΝΕΔ στη νεότητά του, αποστάτης που ανέτρεψε τη νόμιμη κυβέρνηση του κόμματός του – υποκινούμενος από τα «διαπλεκόμενα συμφέροντα», κατά τον ανατραπέντα πατέρα Μητσοτάκη, μεταφορέας της ηγετικής τριάδας του ακροδεξιού ΛΑ.Ο.Σ. στη Ν.Δ. και μάνατζερ του νεότερου Μητσοτάκη για την ηγεσία της – ως χαριστική βολή στον πατέρα του και στην αδελφή του – και ηθικός αυτουργός στην κατάρρευση της πρώτης ψηφοφορίας που έβγαζε Μεϊμαράκη, εκπρόσωπος κατώτερων αντιλήψεων και συμπεριφορών στον δημόσιο βίο: Από την απρέπεια να μην παραδώσει ως απερχόμενος πρωθυπουργός στον διάδοχό του μέχρι τα κηρύγματα υπερεθνικισμού και τα μαθήματα «ανδρικής σχολής» στην πολιτική.
Με αυτόν τον δάσκαλο κάθισε η Ασημακοπούλου, αυτά τα γράμματα έμαθε. Την ξήλωσαν, αλλά όχι γιατί στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν ευαισθησίες διαφάνειας και θεσμικής ακεραιότητας. Απλώς διέπραξε ατιμία σε βαρος των υπολοίπων του ευρωψηφοδελτίου: Υποκλέπτοντας στοιχεία των ψηφοφόρων, απέκτησε πλεονέκτημα στη σταυροδότηση.
Στο σκάνδαλο Ασημακοπούλου, ο Μητσοτάκης καρατόμησε μόνο τα λιμά. Για την Κεραμέως αρκείται στο ότι ψαλιδίσθηκαν τα φτερά της για τηå διαδοχή του. Όπως την εμφάνιζε συγκεκριμένη ελίτ ± μετά την πρόσκληση της σε σύνοδο της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ – κατά τα ατυχές πρότυπο της Διαμαντοπούλου.
Το παρελθόν – και το παρόν πλέον – της Κεραμέως δεν είναι συμβατά με την προστασία της ψηφοφορίας. Γιατί απλούστατα δεν εμπνέει εμπιστοσύνη.