Η «δίκη του Κολωνού» και ο αποκλεισμός των μίντια

Στον απόηχο της οργής που προκάλεσε η πρόταση της εισαγγελέα για αθώωση του κατηγορούμενου για βιασμό Ηλία Μίχου και καταδίκη της μάνας της 12χρονης ως «μαστρωπού», υπάρχει μια πλευρά που αξίζει να επανέλθει προς συζήτηση και προβληματισμό. Η πολύκροτη δίκη με 26 κατηγορούμενους στο μεικτό ορκωτό δικαστήριο έγινε «κεκλεισμένων των θυρών», με απαγόρευση κάλυψης από δημοσιογράφους. Αίτημα που κατέθεσε η υπεράσπιση με προφανή στόχο την προστασία του ανήλικου παιδιού λόγω του «ευαίσθητου υλικού» που θα εξεταζόταν. Η μιντιακή κάλυψη από την πρώτη στιγμή που ήρθε στην επιφάνεια η υπόθεση έδωσε δείγματα που αφορούσαν στην «κατασπάραξη» της οικογένειας και των παιδιών, δημιούργησε φόβο πως η εκμετάλλευση υλικού και στοιχείων από την ογκώδη δικογραφία θα τραυματίσει εκ νέου τη 12χρονη και την οικογένεια της.

Αυτή είναι η μία πλευρά. Στην άλλη υπάρχει η αδυναμία πρόσβασης σε στοιχεία και μαρτυρίες από τα ανεξάρτητα μίντια και ιστοσελίδες, από δημοσιογράφους και αλληλέγγυους οι οποίοι εξαρχής ερεύνησαν και αποκάλυψαν τις σχέσεις του κατηγορούμενου Μίχου με κρατικούς θεσμούς, εκκλησία, αστυνομία. Σχέσεις που επιμελώς αποκρύφθηκαν από την υπόθεση και με τη βοήθεια των ΜΜΕ. Ο ιστός συγκάλυψης όλων αυτών των πλευρών ήταν ορατός από την αρχή της υπόθεσης. Όλους αυτούς τους μήνες διεξαγόταν μάχη ανάμεσα στο αφανές, πολύπλοκο και με πολλές σχέσεις με κράτος και θεσμούς κύκλωμα εμπορίας παιδιών και τις κινήσεις, συλλογικότητες, κινήματα που στόχευαν στην αποκάλυψή του. Η μάχη δινόταν και με την ενεργό παρέμβαση των ΜΜΕ αλλά και εντός των τελευταίων για την κατεύθυνση των ρεπορτάζ και της έρευνας.