Πολυάριθμες τάξεις και σχολικά βιβλία.

Με την εφαρμογή νέων αναλυτικών προγραμμάτων και την αλλαγή των σχολικών βιβλίων εκεί,γύρω στο 85,άρχισαν να εμφανίζονται και τάξεις με 15-20 παιδιά,στις οποίες μπορούσαν να εφαρμοστούν τόσο τα νέα αναλυτικά προγράμματα και οι ομαδικές εργασίες όσο και η εξατομικευμένη διδασκαλία,βασικό μέλημα της παιδοκεντρικής διδασκαλίας.

Αυτονόητο λοιπόν είναι ότι τα σημερινά σχολικά εγχειρίδια,μέσω των οποίων διδάσκοντες και διδασκόμενοι καλούνται να καλύψουν συγκεκριμένη ύλη, (και να την επεκτείνουν σε πολλές περιπτώσεις)να χρησιμοποιήσουν τις νέες τεχνολογίες,να χρησιμοποιήσουν εργαστήρια και να βγουν και από την τάξη, επιβάλλεται να εφαρμόζονται σε ολιγάριθμα τμήματα.

Μια τάξη που ξεπερνά τα είκοσι παιδιά,όση κατάρτιση και καλή διάθεση αν έχει ο υπεύθυνος δάσκαλος,είναι πολύ δύσκολο να υλοποιήσει όσα προγραμματίζει.

Διότι πέρα από την πολύωρη διαδικασία της διόρθωσης τετραδίων,βιβλίων,τεστς κλπ,τίθεται και το ζήτημα της ησυχίας στην τάξη-για να μην μιλήσουμε για τη συσσώρευση μικροβίων και τη διασπορά ασθενειών.

Η οργανικότητα των Δημοτικών Σχολείων προσδιορίζεται από την αναλογία δεκαπέντε (15) μαθητών προς ένα (1) δάσκαλο για τα μονοθέσια, διθέσια και τριθέσια και για τα λοιπά είκοσι πέντε (25) μαθητών προς ένα (1) δάσκαλο ως εξής(ΦΕΚ 1507/2006, τ. Α'}

Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ο αριθμός των μαθητών στα δημοτικά σχολεία και των νηπίων στα νηπιαγωγεία δύναται με απόφαση του οικείου Διευθυντή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης να υπερβαίνει κατά 10% την αναλογία μαθητών ανά δάσκαλο και νηπίων ανά νηπιαγωγό,όπως αυτή ορίζεται στις ως άνω κοινές υπουργικές αποφάσεις.

Και αν αυτό δείχνει αφύσικο για το δημόσιο σχολείο,πόσο πιο παράλογο δείχνει στην ιδιωτική εκπαίδευση.

Αν,κατά τον Yeats,'Η εκπαίδευση δεν είναι το γέμισμα ενός κουβά, αλλά το άναμμα μιας φλόγας",πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι πολύ,ώστε η φλόγα να μην σβήσει.