Οι άνθρωποι που σταμάτησαν να αγοράζουν καινούργια ρούχα

Μια βόλτα στα μαγαζιά και η αγορά ενός νέου ρούχου δεν έχει μόνο «επιπτώσεις» στο πορτοφόλι μας, αλλά και σε κάτι πολύ πιο σημαντικό, που πολλοί από εμάς δεν έχουμε καν σκεφτεί ποτέ... Στο περιβάλλον! Ένα νέο κίνημα ανθρώπων που λένε «όχι» στην κατανάλωση της μόδας όμως ανδρώνεται, για να μας επιστήσει την προσοχή στους δολοφόνους του περιβάλλοντος που κρύβονται στην ντουλάπα μας.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα είδη ένδυσης έχουν τον τέταρτο μεγαλύτερο περιβαλλοντικό αντίκτυπο μετά τη στέγαση, τις μεταφορές και τα τρόφιμα. Περισσότερα από τα μισά είδη γρήγορης μόδας καταλήγουν στα σκουπίδια μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο, σύμφωνα με την έκθεση «State of Fashion» της εταιρείας McKinsey. Περίπου 30 δισ. λίρες αχρησιμοποίητου ρουχισμού κρέμονται στις βρετανικές ντουλάπες και όμως οι Βρετανοί συνεχίζουν να ψωνίζουν. Μάλιστα σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά αγοράζουν κάθε εβδομάδα 38 εκατ. είδη, εκ των οποίων τα 11 εκατ. τεμάχια πηγαίνουν στον σκουπιδοντενεκέ.

Μιλώντας στον Guardian, η Lauren Cowdery διηγείται ότι όταν ήταν έφηβη ο πατέρας της, της είχε απαγορεύσει να αγοράζει ρούχα από second hand καταστήματα, λέγοντάς της πως ο κόσμος θα πίστευε πως η οικογένειά τους είναι φτωχή. Τώρα όχι μόνο δεν ντρέπεται για αυτό, αλλά το θεωρεί και μία μορφή ακτιβισμού. Η Cowdery εργάζεται ως υπεύθυνη μάρκετινγκ σε ένα θέατρο. Ένα χώρο θεάματος άμεσα συνδεδεμένο με τη μόδα. Πολλά βράδια όταν επέστρεφε από τη δουλειά συνήθιζε να μπαίνει στο Αsos για ψάξει για προσφορές. Κάθε μήνα θα αγόραζε τουλάχιστον 2-3 νέα κομμάτια.

Κάποια στιγμή το μάτι της έπεσε σε ένα στάτους στο Facebook για το Leeds Community Clothes Exchange, ένα τοπικό κατάστημα ανταλλαγής ρούχων. Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, είναι μια από τους τρεις διευθυντές του δικτύου, που έχει στα ράφια του τουλάχιστον 2.000 αντικείμενα. Όπως εξηγεί στη βρετανική εφημερίδα δεν υπάρχει ανταλλακτική ισοτιμία στα ρούχα. Αυτά αρκεί να είναι σε καλή κατάσταση κι από εκεί και πέρα ο καθένας μπορεί να πάρει και να δώσει ότι θέλει. Σαν νέα γυναίκα συνεχίζει να αγαπάει τα ρούχα και «καταναλώνοντάς» τα με σύνεση όχι μόνο δεν τα έχει στερηθεί, αλλά εκεί που αγόραζε τουλάχιστον 3 νέα κομμάτια τον μήνα φορτώνοντας την ντουλάπα της, ανταλλάζει τώρα 10-15, αναζωογονώντας την.

Η Ania Arrayales, από την πλευρά της, έχει ιδρύσει μια οργάνωση στη Νέα Υόρκη που ονομάζεται «Fashion of Tomorrow» για να υποστηρίξει μια πιο βιώσιμη προσέγγιση στη βιομηχανία ένδυσης. Κάποια στιγμή αποφάσισε να μην αγοράσει κανέναν νέο ρούχο για έναν χρόνο, αντλώντας έμπνευση από το ντοκιμαντέρ «True Cost». Στην αρχή αισθανόταν ότι ήταν λιγότερο εντυπωσιακή από ότι στο παρελθόν. «Δεν είχα κάτι νέο και λαμπερό να φορέσω, αλλά έπρεπε τον τρόπο με τον οποίο το μυαλό μου έβλεπε τα ψώνια», λέει στον Guardian. Τον δεύτερο χρόνο της προσπάθειάς της, επέτρεψε στον εαυτό της να αγοράσει vintage ρούχα. Τον τρίτο χρόνο άρχισε να αγοράζει κάποια ρούχα από βιώσιμες μάρκες. Τώρα πια, κάθε φορά που νιώθει ότι κάτι λείπει από την εμφάνισή της ενοικιάζει ρούχα, μια πρακτική πολύ διαδεδομένη στις ΗΠΑ.

Η τακτική της γρήγορης μόδας ασκεί πολύ μεγάλη πίεση στον πλανήτη μας. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα της βιομηχανίας μόδας, προβλέπεται ότι θα αυξηθούν πάνω από 60%, φτάνοντας τους 2.8 δισεκατομμύρια τόνους ανά έτος μέχρι το 2030. Η Κίνα και η Ινδία που παράγουν το βαμβάκι που αποτελεί πρώτη ύλη για την γκαρνταρόμπα μας αντιμετωπίζουν ήδη έλλειψη νερού, και με την κατανάλωση νερού να πρόκειται να αυξηθεί κατά 50% μέχρι το 2030 θα κληθούν στο μέλλον να επιλέξουν μεταξύ βιομηχανίας ή πόσιμου νερού.

Κάτι πρέπει να αλλάξει, κι αυτό θα γίνει μόνο από εμάς.