Γιατί η δημοσιογραφία έγινε τσιράκι των πολιτικών;

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας 

Μικροί και μεγάλοι εν δράσει: τον μπαμπά τον κυνηγάνε οι τοκογλύφοι, ο γιος θέλει να αποκατασταθεί επιτέλους

Υπάρχουν φράγκα στο πάπλωμα...  

Υπάρχει κάτι εξόχως μικροπρεπές και μίζερο στην Ελληνική-Κηφισιώτικη δημοσιογραφία, το οποίο δεκαετίες τώρα φορά τη λεοντή του θαρραλέου και εξαιρετικού: η ασύστολη «ευρωποίηση» του δημοσιογράφου. Να σκίζει τα ιμάτιά του για κάποια παράταξη, τις περισσότερες φορές ανώνυμα, δουλικά. Το θεωρεί τιμή και δόξα. Αν και είναι, συνηθέστατα, πλάγιο φλερτ με την εξουσία ή το χρήμα. Την επιθυμία «να είμαστε με τον νικητή, δεν ξέρεις τι γίνεται».  

Ας παραλείψουμε τα παραδείγματα για να μην πικράνουμε καρδιές. Πόσοι και πόσοι δημοσιογράφοι δεν χρησιμοποίησαν τον τραυλό ενθουσιασμό τους για να συγχρωτιστούν με αυτούς τους οποίους έπρεπε να κρίνουν, να γίνουν μία από τα ίδια, να κορδωθούν για λίγο σε κάποιο οφίκιο και τέλος να γυρνάνε σαν τις άδικες κατάρες στα απόσκια της δημοσιογραφίας, που τους φαίνεται πια λίγη, αλλά και εκείνη τους περιφρονεί (φαντάζεστε τον Γρηγοράκο να δημοσιογραφεί –σοβαρά- ξανά;).  

Ότι δεν λειτουργεί με υγιείς κανόνες αγοράς (να σε θέλουν οι αναγνώστες), επιβιώνει μόνο με δύο τρόπους: Πρώτον, με εμφανείς ή αφανείς χρηματοδότες, που θέλουν μόνο ένα πράγμα: να σου υπαγορεύουν και να γράφεις -να είσαι όργανό τους. Δεύτερον, με δικούς σου ψιλομαφιόζικους εκβιασμούς, προκειμένου οι πολιτικοί και οι επιχειρηματίες να θορυβηθούν και να σου πετάξουν το ξεροκόμματό σου    

Δεν είναι πάντα χειρότεροι από τους υπόλοιπους «σωτήρες». Αλλά ούτε και κανένας ελάμπρυνε το είδος. Βυθίστηκαν χαρούμενοι στην καφενειακή, ημιμαθή και ολίγον χυδαία ατμόσφαιρα του Δημαρχείου, αποκτώντας βαθμηδόν αυτό το βλέμμα που έχουν όσοι έχουν εξουσία, κάτι μεταξύ παραλυσίας και κυνισμού.  

Δεν είναι μόνο όσοι πολιτεύτηκαν. Ή όσοι πήγαν στα γραφεία Τύπου. Ή όσοι έγιναν ποικιλοτρόπως θεραπαινίδες πολιτικών, για να μην πω Φιλιππινέζες. Είναι και οι άλλοι, που με «αγνά», ας πούμε, κίνητρα, φωνασκούν από τα μέσα τους υπέρ της μιας  ή της άλλης παράταξης – λες και ο Γρηγοράκος έχει αφήσει τα αβγά του στο υποσυνείδητο της Κηφισιώτικης δημοσιογραφίας. Συνηθέστατα, έχουν θέματα να λύσουν (χρέη, δάνεια, εφορείες, Ταμεία...), μικρά ή μεγάλα ρουσφέτια που ευελπιστούν να ικανοποιηθούν από τους προστάτες τους, δουλειές τεράστιες ή μεροκάματα για φτωχοδιάβολους, επιλεκτικές αμνησίες, εύνοιες στα δημοτικά έργα, βόλεμα των παιδιών μας, κάτι ψιλά για να περνάμε, αδερφέ... Κι άλλες φορές, βέβαια, είναι φόρτωμα προσωπικό, πίστη σε κάτι, τάξιμο σε ένα πολιτικό πρόσταγμα. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση, η εμφανής εύνοια ενός δημοσιογράφου είναι ο βαθμός μηδέν της αξιοπιστίας τους. Που μαθηματικά οδηγεί στην αυτολογοκρισία και το ψέμα (ή την επιλεκτική αλήθεια, που είναι το ίδιο).    

Μόνο Μέσα που δεν χρωστάνε σε κανέναν, ούτε περιμένουν κάποιο αντάλλαγμα, λένε ελεύθερα τη γνώμη τους, δεν συναλλάσσονται με αυτό που κρίνουν, και προπαντός αψηφούν τον φανατισμό και τη μονομέρεια που έχουν οι πιασμένοι δημοσιογράφοι. Ασφαλώς και θα ψηφίσουν κάτι. Όμως η δημοσιογραφία είναι δημόσιο λειτούργημα, ενώ η ψήφος προσωπικό δεδομένο.    

Γνώμη μου είναι ότι δεν είναι δυνατόν να δημοσιογραφείς ή να είσαι εκδότης εάν μπορούν να σε εκβιάσουν πολιτικοί, ή η επιβίωσή σου να εξαρτάται από την ελεημοσύνη τους. Τα μαγαζιά που είναι χρεωμένα ή αμαρτωλά, αργά ή γρήγορα εκχωρούν την ελευθερία του λόγου τους και την αξιοπρέπειά τους. Ότι δεν λειτουργεί με υγιείς κανόνες αγοράς (να σε θέλουν οι αναγνώστες), επιβιώνει μόνο με δύο τρόπους: Πρώτον, με εμφανείς ή αφανείς χρηματοδότες, που θέλουν μόνο ένα πράγμα: να σου υπαγορεύουν και να γράφεις -να είσαι όργανό τους. Δεύτερον, με δικούς σου ψιλομαφιόζικους εκβιασμούς, προκειμένου οι πολιτικοί και οι επιχειρηματίες να θορυβηθούν και να σου πετάξουν το ξεροκόμματό σου.  

Ρίχνεις μια ματιά στις εφημερίδες και έχουν κοπάσει –για την ώρα- οι φωνές των διαπλεκομένων. Οι δημοσιογράφοι της πουλημένης δημοσιογραφίας έχουν βάλει την ουρά κάτω από τα σκέλια.
Στις τελευταίες εκλογές χάσαν και τα τελευταία γραμμάρια αξιοπιστίας. Ποτέ η εξαιρετική πόλη δεν είχε τόσο μικρούς δημοσιογράφους.

Θέλω να πιστεύω ότι όσο ωριμάζουν οι πολίτες, η δημοκρατία και η δημοσιογραφία (τρία πράγματα που το ένα ενηλικιώνεται στα μάτια του άλλου), τόσο θα εμφανίζονται δημοσιογράφοι ή μέσα που ακριβώς επειδή δεν χρωστάνε σε κανέναν, ούτε περιμένουν κάποιο αντάλλαγμα, λένε ελεύθερα τη γνώμη τους, δεν συναλλάσσονται με αυτό που κρίνουν, και προπαντός αψηφούν τον φανατισμό και τη μονομέρεια που έχουν οι ταγμένοι!  

Ασφαλώς και θα ψηφίσουν κάτι. Όμως η δημοσιογραφία είναι δημόσιο λειτούργημα, ενώ η ψήφος προσωπικό δεδομένο.-