Πέτα τους ένα κοκαλάκι

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Δεν περίμενα πως, σχεδόν δώδεκα χρόνια μετά την «χρεοκοπία» της πόλης, οι Κηφισιώτες θα διατηρούσαν ακόμα, στην έστω αντιπολίτευση, την παράταξη που ήταν 2 έγινε μία, λόγω ανάγκης και τους πολιτικούς που οδήγησαν την πόλη στην παρακμή και μεγάλο μέρος των πολιτών στον εξευτελισμό, την εξαθλίωση και τη απόγνωση.

Ειλικρινά, χωρίς να ήμουν ποτέ εθνικιστής ή υπερπατριώτης, δεν περίμενα πως οι Κηφισιώτες θα αφεθούν τόσο παθητικά στη μοίρα τους και θα αποδεικνύονταν μικρότεροι των περιστάσεων.

Πίστευα πως θα αντιδρούσαν, έστω για να διατηρήσουν ένα κομμάτι της αξιοπρέπειάς τους.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα με ξεπερνάει.

Ενώ είναι πια ορατό από όλους πως δεν υπάρχει έξοδος από την κατάσταση στην οποία περιήλθε η πόλη -και ενώ τα σημαντικά θέματα που αφορούν τους πολίτες είναι άπειρα-, το πρώτο θέμα σε όσους ασχολούνται με τα κοινά, τους τελευταίους μήνες, είναι η ανακάλυψη ενός θρησκευόμενου πολιτικού.

Ανακάλυψαν ξαφνικά τον Γ. Θωμάκο, τόσα χρόνια τον αγνοούσαν.

Δεν ξέρω πιο γλοιώδη υποκείμενα από εκείνους τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης -δημοσιογράφους, ευθυμογράφους και δεν συμμαζεύεται- που σήμερα θρηνούν για τον Γ. Θωμάκο, ενώ πριν από δέκα πέντε μήνες πανηγύριζαν για την νίκη του, ανέμιζαν «τα πλακάτ της θρησκευτικής αλλαγής», κατουριόντουσαν πάνω τους επειδή ο κύριος Θωμάκος έπεσε από την Ακρόπολη και βρήκε πετρέλαιο.

Ελεεινοί καιροσκόποι, ασπόνδυλα μαλάκια, ξετσίπωτες ντουντούκες.

Διότι εάν είχαν ψήγμα αυτοσεβασμού κι αν είχαν πράγματι εξαπατηθεί από τον κ. Θωμάκο, σήμερα θα το βούλωναν. Για να μην πω ότι θα ζητούσαν συγγνώμη από όσους παρέσυραν. Για να μην πω ότι θα άλλαζαν επάγγελμα.

Για μένα, που είμαι πολιτικό ον μα ούτε ψωνίζομαι ούτε ψωμίζομαι από την πολιτική, το να παρακολουθώ κατά πόδας την επικαιρότητα -κυρίως δε το να τοποθετούμαι συχνά απέναντι στις εξελίξεις- αποτελεί σωστό μαρτύριο.

Είναι κάπως σαν να έχεις μεράκι με το ποδόσφαιρο και να αναγκάζεσαι να βλέπεις διαρκώς άθλια, στημένα ματς.

Σαν να γουστάρεις το καλό φαί και να σε υποχρεώνουν να τρέφεσαι με υπολείμματα φαστφουντάδικων.

Για αυτό κρατάω ως κόρην οφθαλμού τις ψυχικές μου αποστάσεις. Αγωνίζομαι να παραμείνω ψυχικά σώος και αισθητικά αβλαβής. Αναζητώ τη χαρά και τη συγκίνηση σε άλλες -μη εξωνημένες, μη εξευτελισμένες- πλευρές του δημόσιου και ιδιωτικού μας βίου

Και υπάρχουν πάρα πολλοί πολίτες που ασχολούνται με αυτό το θέμα και τσακώνονται κιόλας.

Δηλαδή, το σημαντικότερο θέμα σήμερα στην χρεοκοπημένη και διαλυμένη Κηφισιά είναι τα χούγια ενός κατά συνθήκη ψεύδους, μιας απαξίωσης.

Τώρα κατάλαβα τι σημαίνει «πέτα τους ένα κοκαλάκι να ησυχάσουν».-