Εμείς τι κάνουμε από εδώ και μπρος;

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Χλευάσαμε προ ημερών αντικρίζοντας τη μισή Διοίκηση να συνωθείται –περιστοιχισμένη από παντοειδείς σφυγγοκωλάριους– γύρω από τον Γιώργο Θωμάκο. 

Γελάσαμε (πολύ πικρά - πάντως γελάσαμε) προ εβδομάδων με την συνομιλία Καλού-Θωμάκου, όπου ο δεύτερος παρουσίαζε εικόνα ηγεμόνος εκ Δυτικής Λιβύης, για να θυμηθούμε τον Καβάφη. "...Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος που έτρεμεν η ψυχή του μη τυχόν χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι...".

Ξεκαρδιστήκαμε, για κλάματα ήταν, προ μηνών με τη τσαπατσουλιά που έκανε η Διοίκηση Θωμάκου-Αυλίτη στο Δημοτικό σχολείο της Ν. Ερυθραίας. Ο Στυλιανός Παττακός, εφόσον παραμένει διαυγής στα εκατόν τρία του, σίγουρα θα ζήλεψε που επί των ημερών της "Εθνοσωτηρίου" δεν είχε εμπνευστεί κάτι παρόμοιο...

Εμείς. Οι μισοί Κηφισιώτες. Ή –για να μην το παίρνουμε επάνω μας– το 24% σχεδόν της κοινωνίας, όπως καταγράφηκε στις εκλογές. 

Το υπόλοιπο 76% αν δεν επικροτεί τους κρατούντες, τουλάχιστον δεν εξεγείρεται με τα εξωφρενικά, κατά τη γνώμη μας, καμώματά τους. 

Στα μάτια της πλειοψηφίας, οι κωμικοί ίσως φαντάζουν πλέον ασυνεπείς. Δεν σηματοδοτούν ωστόσο και καμιά πρωτοφανή παρακμή. 

Οι πλήρης κωμική απραξία –εννοείται– τιμωρεί. Η γενική εντούτοις εντύπωση, η αντίληψη για την παιδεία, την καθαριότητα και τον πολιτισμό, το ύφος και το ήθος της νεοπαγούς εξουσίας γίνεται γενικώς απαράδεκτο.

“Οι προηγούμενοι γιατί ήταν καλύτεροι; Επειδή διοικούσαν κατακλέβοντας;" θα σου πουν. Και θα το πιστεύουν ειλικρινά.

Χρειάστηκε άοκνη προσπάθεια δεκαετιών για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. 

Η σχολικές υποδομές έπρεπε να υποβαθμισθούν στο μη παρέκει. Ατύχημα δεν είχαμε μόνο με την βοήθεια της θείας τύχης. Τα δημοτικά να καταντήσουν πάρκινγκ μαθητών, οι οποίοι περιμένουν βαριεστημένα πότε θα σχολάσουν. Αν καταφέρουν να βγουν σώα από την εγκληματική αμέλεια των πρώην και νυν.

Στον δημόσιο λόγο έπρεπε να κυριαρχήσει η σύγχρονη αντίληψη, του 2015. Αντ’ αυτής επικρατεί η θεοκρατική αντίληψη του δήθεν, του τίποτα. Προσπαθεί η νέα διοίκηση, να συμφιλιώσει και να εθίσει τους Κηφισιώτες στο λούμπεν σε όλες του τις εκφάνσεις. Από τους εξωνημένους δημοσιογράφους οι οποίοι γαβγίζουν νυχθημερόν, προωθώντας τα συμφέροντα του εαυτού - αφανούς χορηγού τους.

Όταν, παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2002, ένας λαός σύσσωμος είχε κολλήσει στις οθόνες του και αγωνιούσε εάν νικητής του Big Brother θα έβγαινε ο Πρόδρομος ή ο Τσάκας, γιατί να φρικιά σήμερα με τους ντεμέκ πιστούς θρησκευόμενους; Ή ακόμα και με τη άσπονδη παρέα Χιωτάκη-Βάρσου; 

Η αισθητική και ηθική καταβαράθρωση, η αντίληψη ότι όλα παίζουν κι όλοι παίζουμε εμπεδώθηκε στα χαρισάμενα χρόνια της Μετα Βάρσο εποχής. Οι προηγούμενες Διοικήσεις-παρατάξεις έστρωσαν κόκκινο χαλί για να επελάσει, η θεοσεβούμενη διοίκηση Θωμάκου και σια.

Πως γίνεται μια πόλη η οποία έχει τόσο καψαλιστεί, να ανέχεται να την κοροϊδεύουν μες στα μούτρα τύποι που προφανώς ελάχιστα έχει ιδρώσει το αυτί τους απ'την κρίση; Που ζούνε όπως πρώτα και καλύτερα;

Και σήμερα τι κάνουμε εμείς, οι νουνεχείς; Καγχάζουμε με τα χαΐρια των διοικούντων; Περιμένουμε να φθαρεί ο Θωμάκος και να πέσει υπό το βάρος των ανοησιών και των ανομημάτων του;

Κούνια που μας κούναγε εάν νομίζουμε πως ο τροχός θα γυρίσει νομοτελειακά και το "σύγχρονο", "αξιοκρατικό" –ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το– τόξο θα επανέλθει στα πράγματα για να ξαναθέσει την πόλη στην ορθή τροχιά της...

Όταν ο Νίκος Χιωτάκης –για να αναφέρω μια αντιπαθή περίπτωση– γίνεται εν μια νυκτί από περίγελως, αξιοσέβαστος πολιτικός παίκτης, γιατί να μην τον καμαρώσουμε προσεχώς ηγέτη του 10% και αντιπρόεδρο της επόμενης διοίκησης; 

Όταν ο Βασίλης Βάρσος εξακολουθεί να επηρεάζει την κοινή γνώμη, τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι θα βγούμε στο ορατό μέλλον από τον αστερισμό της ευτέλειας; 

Όταν, κυρίως, εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε κάποια απτή, πειστική, ελκυστική πρόταση για τη πόλη παρά αρκούμαστε σε γενικότητες; Ως οπαδοί –συστηνόμαστε– της λογικής, ως παιδιά του Διαφωτισμού... Το μήνυμα που εκπέμπουμε είναι πολύ γενικόλογο, πολύ θολό για να συγκινήσει. Με ευχολόγια και "ήξεις αφήξεις" κανείς δεν κέρδισε ποτέ όχι εκλογές αλλά ούτε καν τη γυναίκα που επιθυμούσε. Εκτός και αν μόστραρε ένα γεμάτο πορτοφόλι...

Ο Γ. Θωμάκος δεν πρόκειται ποτέ να ηττηθεί από κάποια κεντροδεξιά απομίμησή του. Ούτε από τον οποιονδήποτε θυμίζει τις "παλιές, καλές ημέρες" που έληξαν οριστικά με τα ίδια τετριμμένα σχέδια.

Θα πέσει κακήν – κακώς, με τις απίστευτες κωμικές. Δον-Κιχωτικές για πολλούς, εκφάνσεις του 

Μονάχα εκείνος που θα κοιτάξει την κοινωνία ασκαρδαμυκτί και θα επαγγελθεί συγκεκριμένες αλλαγές: Την εκκαθάριση του Δήμου ωσάν να πρόκειται για χρεοκοπημένη επιχείρηση. Την αξιολόγηση των δημοτικών υπαλλήλων. Την ελάφρυνση –πάση θυσία– από τα τρωκτικά. Την άμεση αξιοποίηση κάθε άλλης περιουσίας που σαπίζει αναξιοποίητη. Μονάχα εκείνος έχει μια ελπίδα να καθίσει στο τιμόνι. Και να ξεκολλήσει την πόλη από τη λάσπη.-