Θέλω, κάθε μέρα, να μου λες ψέματα

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Θυμόσαστε την ταινία «Liar Liar» με τον Jim Karrey; Προσπαθεί για 24 ώρες να μην πει ούτε ένα ψέμα, επειδή το ορκίστηκε στον γιο του! Η καθημερινότητά του γίνεται κόλαση και μετά βίας γλιτώνει την ίδια του τη ζωή… 

Αν κάτι βγαίνει από αυτή την ταινία, είναι πως χωρίς ψέμα και παραμύθι, οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν ακόμα και δολοφόνοι. Πάντα επικαλούνται την αλήθεια αλλά στην πράξη εκλιπαρούν υποσυνείδητα για ένα ψέμα, για μια ωραία αφήγηση ή μια εξιδανικευμένη εικόνα.

Το ψέμα και οι «παραμορφωτικοί καθρέφτες» είναι μέρος της φύσης των κοινωνιών. Είναι νόρμα που οφείλεις να την περιμένεις. Αλλιώς είσαι ηλίθιος και κινείσαι στα όρια της εθελόδουλης φαντασίωσης. Με λίγα λόγια, δεν φταίει το ψέμα που υπάρχει αλλά εσύ που δεν έχεις αξιολογήσει την ύπαρξή του.

Και να, μερικά παραδείγματα παρμένα από τη συμπόρευση τοπικών –κατ’ ευφημισμό- εφημερίδων και Διοίκησης. Η μετάδοση μιας είδησης για τις προθέσεις της εξουσίας να πράξει ή όχι  εκλαμβάνεται ως τελική απόφαση.

Είναι όμως ψέμα.

Σχεδόν ποτέ καμία πρόθεση της Διοίκησης δεν μετατρέπεται ακριβώς στον αντίστοιχο νόμο ούτε και στην εφαρμογή. Η κοινή γνώμη όμως, πήρε την είδηση που ήθελε να ακούσει. Ο Χιωτάκης -πρόσφατος γόης λωτοφάγων…- λέει ότι κάτι είναι στραβό και την επομένη ισιώνει.

Ο Θωμάκος δημιουργεί ένα «θρησκευτικό-λαϊκό» αφήγημα ψεύδους και μετά είναι να απορεί κανείς πως ο ίδιος έφτασε στην εξουσία, ακολουθώντας το.

Δεν είναι –λέει στις εξαγγελίες- ανάπτυξη με σουβλατζίδικα cafe και bar. Στην καθημερινή πράξη όμως έχει αφήσει στο «κοράκια- του, με προεξέχοντα την αφεντιά του να καταδυναστεύουν αυτούς που «δεν συνάδουν- με τη πραγματική ανάπτυξη.   

Ολόκληρο το σύστημα λέει για 2 δεκαετίες ψέματα, χρησιμοποιώντας με θράσος τις εφημερίδες, πιόνια, και στο τέλος, παρακολουθεί εκστατικό τον Θωμάκο να διοικεί την πόλη. Όπως, επίσης αφελώς, δεν κατανοεί γιατί συνεχίζει να απολαμβάνει τόσο μεγάλη αποδοχή ο Βάρσος.

Είναι προφανώς ο γελωτοποιός «του Βασιλιά»

Φτάσαμε, λοιπόν, στην κορύφωση μιας φάρσας που ξεκίνησε από τους παραμορφωτικούς καθρέφτες της εξαρτημένης διοίκησης. Το «πλήθος» της κοινωνίας μας είναι πια εθισμένο στο ψέμα και δεν αντιδρά. «Έπεσε στα ναρκωτικά» εδώ και πολλά χρόνια και μόνο η γοητεία του παραμυθιού μπορεί να το κατευθύνει. Από δω και πέρα, κάθε μέρα θα είναι «πρωταπριλιά».

Το πρωί θα διαψεύδεται ο Θωμάκος, το μεσημέρι θα επανέρχεται και το βράδυ θα αλλάζει όνομα. Θα συστήνονται δήθεν επιτροπές και παράλληλα θα συνεχίζονται οι εφαρμογές τους με άλλα ονόματα.

Αποτέλεσμα, δεν πιστεύω να θέλετε και αποτέλεσμα.

Την καθιέρωση της καθημερινής πρωταπριλιάς δεν την έφερε ο Θωμάκος. Ο Θωμάκος απλά την συνεχίζει με την ίδια τεράστια επιτυχία! Τα παιδιά του Χιωτάκη είναι τα «γενόσημα» που μεγάλωσαν μέσα από τις εφημερίδες της ελεεινής «δημοσιογραφίας» και πολιτικό παραμύθι 20 χρόνων. Ο Γ. Θωμάκος είναι το παιδί του Βάρσου και «αδελφός» του Χιωτάκη…

Οι ένοχοι όμως δεν φεύγουν. Εδώ είναι και πάλι. Μπάστακες και λαμπερό άλλοθι για την πλήρη νομιμοποίηση του «σουρεαλισμού». Ο Χιωτάκης επιμένει να εξοργίζει τους πάντες, ο Βάρσος να ετοιμάζεται να «προσχωρήσει» στην άλλη προσφιλή του, γενναία τούμπα κι να «γοητεύει» και πάλι στη Αίθουσα του Δ.Σ, αυτούς που ξεχνούν τόσο εύκολα και σε τόσο λίγο χρόνο.

Όλοι αυτοί έφεραν τα «τέρατα» στην εξουσία και συνεχίζουν να τα εκτρέφουν. Γι' αυτό δεν φεύγουν. Για να τα ταΐζουν με το ίδιο ακριβώς ψέμα. Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβουμε τον απόλυτο μηδενισμό των Κηφισιωτών, όταν σου λένε συνεχώς θα τα γκρεμίσει όλα ο Θωμάκος, γιατί οι προηγούμενοι ήταν χειρότεροι;

Κάθε μέρα, λοιπόν, πρωταπριλιά σε μια ονειρεμένη πόλη, μαγική και ψεύτικη. Είστε, όμως, σίγουροι για την αξία της αλήθειας; Μήπως είναι απλά μια μικροαστική συνήθεια, όπως έλεγε ο Λένιν;...